Δε θα δω το μάτς, σιγά μην κερδίσουμε

Ο ελληνικός ποδοσφαιρικός ρεαλισμός συχνά περιλαμβάνει ακλόνητες ιεραρχίες. Και όμως, η ιστορία δείχνει ότι υπάρχουν στιγμές όπου ομάδες χωρίς "δικαίωμα" στο όνειρο, το διεκδίκησαν με πράξεις. Ο Αθηναϊκός, η Καστοριά, η Λάρισα και άλλες ιστορικές παρουσίες δεν αποτελούν απλώς ρομαντικές αναμνήσεις. Είναι χειροπιαστά παραδείγματα προσπάθειας, πίστης και συλλογικότητας, με βαθιά διδάγματα για την ίδια τη ζωή. Είναι περιπτώσεις που εγγυημένα θα γίνονταν πετυχημένες ταινίες, ακροβατώντας μεταξύ του "η τέχνη μιμείται τη ζωή" και του "η ζωή μιμείται την τέχνη".

Η κορύφωση της πορείας του Αθηναϊκού ήρθε τη σεζόν 1990-1991, όταν τερμάτισε 6ος στην Α’ Εθνική. Σε ένα πρωτάθλημα παραδοσιακά ζόρικο για τους "μικρούς", με νωπές ακόμα τις μνήμες από τον άθλο της "βυσσινί θύελλας" μόλις λίγα χρόνια πριν, αυτή η θέση δεν ήταν απλώς διάκριση, αλλά δεύτερη σερί γροθιά στην αρτηριοσκληρωτική "κανονικότητα" του πρωταθλήματός μας.

Η ομάδα είχε σταθερό κορμό, σαφές αγωνιστικό πλάνο και πειθαρχία, στοιχεία που της έδωσαν διάρκεια και όχι απλώς μια καλή χρονιά. Κυρίως όμως έδινε την αίσθηση της παρέας, της απλότητας, της αλάνας (ποιος ξεχνά το θρυλικό ντεκόρ της έδρας με τα βράχια αλά Κολοράντο) και ενός προσγειωμένου προφίλ που σου έδειχνε ότι δε χρειάζονται φανφάρες, λούσο, ασύλληπτα επενδυτικά κεφάλαια (παρ/ότι σαφώς έγιναν οικονομικές θυσίες από τη διοίκηση) και πολυεπίπεδη απροσιτότητα ώστε να επιτυγχάνονται μεγάλοι στόχοι. Χρειάζεται πλάνο, αγάπη, προσήλωση και κυρίως απλότητα. Αυτό όμως ήταν τελικά μόνο το κερασάκι, μιας και ολόκληρη η τούρτα ήρθε μετά. Ως φιναλίστ του κυπέλλου, η ομάδα κέρδισε εισιτήριο για την Ευρώπη.

Εκεί επιβεβαίωσε ότι τίποτα δεν ήταν τυχαίο.

Ο Αθηναϊκός βρέθηκε αντιμέτωπος με την τεράστια Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Στο πρώτο παιχνίδι,στην Αθήνα, κράτησε το 0-0 απέναντι σε έναν ευρωπαϊκό γίγαντα, με πειθαρχία, καθαρό μυαλό και απόλυτη προσήλωση στο πλάνο. Δεν ήταν μια εμφάνιση φόβου, αλλά σεβασμού προς το παιχνίδι. Στη ρεβάνς στο Ολντ Τράφορντ λύγισε με 2-0 δέκα λεπτά πριν τη διαδικασία των πέναλτι, αγγίζοντας τη μεγαλύτερη έκπληξη που θα είχε γίνει στα χρονικά της παρουσίας των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη. Όμως το αποτύπωμα είχε ήδη μείνει: μια ελληνική ομάδα "γειτονιάς" αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες από ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Εκείνοι οι αγώνες προσέφεραν στον αθλητισμό πολλά παραπάνω από δυο εκπληκτικές εμφανίσεις.

Ένωσαν όλα τα οπαδικά χρώματα, έχοντας κατακτήσει την πεμπτουσία του. Όλοι ήμασταν Αθηναϊκός εκείνες τις μέρες και όχι μόνο.
Ίσως, το νόημα τελικά είναι να κάνεις τέλεια το απλό, αναδεικνύοντας τη μεγαλοσύνη του, εντός και εκτός των γραμμών ενός γηπέδου.

Η παλιοπαρέα από τον Βύρωνα το έκανε και με το παραπάνω.

Αρκετά νωρίτερα, η Καστοριά είχε γράψει τη δική της καθαρή ιστορία. Το 1980 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, νικώντας τον Ηρακλή στον τελικό. Μια επαρχιακή ομάδα, με έντονη τοπική ταυτότητα σήκωσε τρόπαιο και εκπροσώπησε τη χώρα στην Ευρώπη. Η επιτυχία αυτή έδειξε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των μεγάλων πόλεων. Οι "γουναράδες" αντηχούν ακόμα με χαρά και χαμόγελο στα αυτιά των φιλάθλων και όχι μόνο.

Το απόλυτο παράδειγμα, ωστόσο, παραμένει η Λάρισα. Το 1988, η ΑΕΛ κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας, όντας η μοναδική επαρχιακή ομάδα που το έχει πετύχει. Δεν ήταν συγκυριακό. Ήταν το αποτέλεσμα πολυετούς δουλειάς, ελληνικού κορμού, σταθερότητας και βαθιάς σύνδεσης με την κοινωνία της πόλης. Η Λάρισα απέδειξε ότι ο στόχος κατακτιέται όταν υπάρχει υπομονή και κοινό όραμα.Μια επιτυχία που ο κάθε αγνός φίλαθλος χάρηκε απερίφραστα.

Στην ίδια γραμμή κινούνται και άλλες ιστορικές παρουσίες: ο ΟΦΗ που καθιερώθηκε τη δεκαετία του ’80 και του ’90 και έπαιξε επανειλημμένα στην Ευρώπη, ο Πανιώνιος με κύπελλο και διαχρονική ταυτότητα, η Δόξα Δράμας και ο Απόλλων Αθηνών που έφτασαν σε τελικούς και υψηλές θέσεις. Όλες αυτές οι ομάδες δεν περίμεναν να τους δοθεί χώρος, τον κέρδισαν.

Σε πιο σύγχρονα χρόνια, ο Λεβαδειακός συνεχίζει αυτή την παράδοση. Με περιορισμένους πόρους σε σχέση με τους "μεγάλους" της Super League αλλά με καθαρό πλάνο, συνοχή και αγωνιστική συνέπεια, κατάφερε φέτος να πρωταγωνιστεί στην πρώτη εθνική κατηγορία, αποδίδοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο, κάνοντας μεγάλη μερίδα των φιλάθλων να γίνουν λίγο έως πολύ και αυτοί υποστηρικτές του, ή έστω θαυμαστές του, αποδεικνύοντας ότι η ανταγωνιστικότητα είναι αποτέλεσμα δουλειάς, πλάνου και όχι μεγέθους.

Ο παραλληλισμός με τη ζωή είναι αναπόφευκτος. Οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται μόνο από όσους παραδοσιακά προπορεύονται, ούτε η πλάτη των δυνατών είναι νομοτελειακά το μόνιμο τοπίο μπροστά μας.

Οι στόχοι επιτυγχάνονται από όσους επιμένουν, αποδέχονται τις δυσκολίες, δουλεύουν συλλογικά και πιστεύουν στη διαδρομή. Όπως ο Αθηναϊκός απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, το αγαπημένο όρθιο αλογάκι του κάμπου και οι γουναράδες, έτσι και ο άνθρωπος απέναντι στις προκλήσεις του: αν δεν τις αρπάξει από το γιακά ώστε να τις κοιτάξει κατάματα, πιθανότατα θα βλέπει μια ζωή την πλάτη τους και, αν δε δει το ματς, θα έχει χάσει ακόμα και αν το κέρδισε.

Διαβάστε ακόμη

Τα 3 συμπεράσματα από το τετ α τετ Μητσοτάκη-Ερντογάν και η «ακτινογραφία» της επόμενης μέρας

Σοβαρή καταγγελία για σχολείο στην Πάτρα: Εκπαιδευτικός χαστούκισε τρεις φορές παιδάκι με αυτισμό

Αυτή είναι η σειρά εμφάνισης των 7 φιναλίστ του Πρώτου Ημιτελικού στον Μεγάλο Τελικό

Λαζόπουλος σε Καρυστιανού: «Η γυναίκα και ο κάθε άνθρωπος διαθέτει το σώμα του όπως θέλει»