Ο μύθος του Ελ Σιντ και η πραγματικότητα: ποιος ηρωικός θάνατος και ποια νίκη αν και νεκρός; – Από την πείνα πέθανε ο άνθρωπος!

Ο μύθος- τελικά- είναι πολύ πιο σημαντικός και περισσότερο αληθινός από την Ιστορία. Η Ιστορία είναι κάτι σαν δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων· και η δημοσιογραφία δεν είναι φημίζεται για την αξιοπιστία της...

Λοιπόν, μια μέρα σαν σήμερα, 10 Ιουλίου του πολύ μακρινού 1099 πεθαίνει ο Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ που ο Κόσμος ολόκληρος (χάρη-και- στο Χόλιγουντ και τον Τσάρλτον Ίστον) τον γνωρίζει με το προσωνύμιό του: Ελ Σιντ!
Ο Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ ήταν καστιγιάνος ευγενής και στρατιωτικός που έζησε στη μεσαιωνική Ισπανία. Οι εχθροί του, οι Μαυριτανοί τον αποκαλούσαν Ελ Σιντ, που σήμαινε ο Άρχοντας.

Και όταν ακούς «Ελ Σιντ» τι σου έρχεται στο νου; Τουλάχιστον σε εκείνους που έχουν δει μια και δυο και τρεις φορές την ταινία με τον Ίστον και τη Σοφία Λόρεν στο άκουσμα του ονόματος του γενναίου ιππότη έρχεται στο μυαλό ο ένδοξος θάνατός του και θρυλική ιστορία με τη σορού του που στηρίζεται πάνω στο άτι του, την «Μπαμπιέκα» με υποστύλωμα και βγαίνει στη μάχη για να κατατροπώσει- αν και νεκρός- τους Μαυριτανούς! Ε, παραμύθι- μύθι- μύθι… Ο Ελ Σιντ, όχι μόνο δεν στεριώθηκε νεκρός στο άλογό του και πολέμησε το άψυχο κορμί του τους εχθρούς, αλλά είχε ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες…

Ο Ελ Σιντ πέθανε από φυσικά αίτια- από πείνα λέγεται- σε ένα σκοτεινό δωμάτιο στη Βαλένθια. Ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο Ελ Σιντ πέθανε σε ηλικία 56 ετών πιθανότατα από «το άγχος του, τον υποσιτισμό ή την ασθένεια που προκλήθηκε από τις εξαντλητικές πολιορκίες που υπέστη η πόλη». Και ο μύθος προέκυψε λίγο μετά τον θάνατο του Ελ Σιντ: το λείψανο του Σιντ μεταφέρθηκε στο μοναστήρι του Αγίου Πέτρου της Καρδένια. Οι Μοναχοί που παρέλαβαν τη σορό του Ελ Σιντ, ήταν οι πρώτοι που παραχάραξαν την Iστορία: ισχυρίζονταν ότι το άψυχο σώμα του είχε διατηρηθεί τόσο καλά που τον έστησαν καθιστό σε ένα κάθισμα από ελεφαντόδοντο μέσα στην εκκλησία και εκεί παρέμεινε επί πολλά χρόνια, τρομοκρατώντας τους Μουσουλμάνους που πλησίαζαν!

Το «Cantar de mio Cid», το παλαιότερο σωζόμενο καστιλιάνικο επικό ποίημα του 12ου αιώνα που αφηγείται τις πράξεις του Ελ Σιντ, καθιέρωσε τον Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ ως εθνικό ήρωα, μεταλλάσσοντας την πραγματική ιστορία του από έναν μισθοφόρο σε ένα θρυλικό ιππότη της Χριστιανοσύνης! Ο μύθος του Ελ Σιντ εδραιώθηκε στη σύγχρονη παγκόσμια φαντασία το 1961 από το χολιγουντιανό έπος «El Cid», το οποίο προωθήθηκε ιδιαίτερα από το καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία για να ενσταλάξει εθνικιστικά, αντικομμουνιστικά ιδανικά στον λαό χρησιμοποιώντας τον ήρωα ως σύμβολο της ισπανικής ενότητας.

Γράφει ο ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος: «Η ιστορία κάθε έθνους σύγκειται ή από μύθους ή από γεγονότα τα οποία έχουν κάποιαν υπόσταση αληθείας, συνυφάνθησαν όμως τόσο με τον μύθο, ώστε η διάκριση της ιστορίας από αυτά αποβαίνει αδύνατος». Τελικά, παντού υπάρχει ένας μύθος!

Επίσης σαν σήμερα...

138: Ο ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, ο φιλόσοφος και λάτρης του ελληνικού πολιτισμού, πεθαίνει από καρδιακή προσβολή.
1925: Αρχίζει στις ΗΠΑ η Δίκη των Πιθήκων. Κατηγορούμενος είναι ο δάσκαλος Τζον Σκόουπς, ο οποίος αγνοεί νόμο που απαγορεύει τη διδασκαλία στα σχολεία της θεωρίας της εξέλιξης.
1940: Αρχίζει η Μάχη της Αγγλίας, που θα διαρκέσει 114 ημέρες.
1960: Η Σοβιετική Ένωση νικά 2-1 στην παράταση τη Γιουγκοσλαβία στο «Παρκ ντε Πρενς» του Παρισιού και κατακτά το πρώτο Κύπελλο Εθνών Ευρώπης, που σήμερα ονομάζεται Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (Euro).
1976: Μεγάλη οικολογική καταστροφή προκαλείται στην ευρύτερη περιοχή του Μιλάνου, εξαιτίας έκκλησης διοξίνης από χημικό εργοστάσιο στο Σεβέζο στο Μιλάνο.