Ο Αθανάσιος Διάκος δεν είναι ιστορικό πρόσωπο… Ο ήρωας, που ήταν τα πάντα!

Ο Αθανάσιος Διάκος δεν είναι μόνο ιστορικό πρόσωπο… Ο Αθανάσιος Διάκος είναι σύμβολο! Ο Αθανάσιος Διάκος έχει αποκοπεί από τον ομφάλιο λώρο της Ιστορίας που τον γέννησε και περιπλανιέται στον θρύλο.Ο Αθανάσιος Διάκος είναι το άλλοθι των «ηρώων» της Ελληνικής Επανάστασης για τα εγκληματικά τους λάθη· είναι ο ενωτικός φάρος μπρος στην ομίχλη των Εμφυλίων…403335_2Από το σεπτό-τυραννισμένο σκήνωμα του Αθανασίου Διάκου ο Έλληνας ανατέμνει αυτό που θα τον προκαλέσει και θα τον ξεσηκώσει για να ριχτεί στη μάχη. Ο Αθανάσιος Διάκος υψώνει μπαϊράκι ελευθερίας ναι κραυγάζει το σύνθημα της ανάστασης του γένους, μιας ανάστασης κυριολεκτικής ή μεταφορικής που γίνεται λειτουργικό όργανο στα οπλισμένα χέρια των Επαναστατών.Ο Αθανάσιος Διάκος είναι ο «Λεωνίδας», και η Αλαμάνα οι «Θερμοπύλες». Η θυσία-το μαρτυρικό τέλος του Αθανάσιου Διάκου είναι το σύμβολο που εξεγείρει συνειδήσεις, είναι το φυτίλι που ανατινάζει ψυχές, είναι η Ελλάδα, που ολοένα τρεκλίζει στο ακρόφρυδο της ζωής και του χαμού και δια μιας θυσίας ξαναπατάει σταθερά και δυνατά (για πόσο;).Η Μάχη της Αλαμάνας, είναι το παράδειγμα του ηρωισμού και της αυτοθυσίας. Ο θάνατος του Αθανασίου Διάκου είναι η απόδειξη πως ακόμα υπάρχουν ήρωες στον τόπο που κάποτε απαύγαζε η Ελλάδα· και που θα ξαναλάμψει...Μια μέρα σαν σήμερα, ο Αθανάσιος Διάκος αφήνει την τελευταία ανάσα του υπό μαρτυρικές συνθήκες: ανασκολοπιζόμενος!Πέρα από την αλήθεια της Ιστορίας, ο θρύλος και η υπερβολή κίνησαν τις μυλόπετρες της εθνικής συνείδησης.Τα: ««Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι» ή το «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω» είναι αποκυήματα του θρύλου και της ποίησης που συνοδεύει το ξόδι των ηρώων.Η ουσία; Η Ελληνική Επανάσταση χρειάζεται το οξυγόνο των ηρώων για να ανασάνει ελευθερία και ο Διάκος ανοίγει διάπλατα τη στρόφιγγα.Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, 24 Απριλίου του 1821. Οι Επαναστάτες καλπάζουν στην ομίχλη· στα σκοτεινά… Ο Διάκος έγινε ο φωτοδότης.«Έσκυψ’ ο Διάκος ώς τη γη, έσφιξε με τα χείληκι εφίλησε γλυκά γλυκά το πατρικό του χώμα.Έβραζε μέσα του η καρδιά, και στα ματόκλαδά τουκαθάριο, φωτοστόλιστο, ξεφύτρωσ’ ένα δάκρυ…Χαρά στο χόρτο πο'λαχε να πιει σε τέτοια βρύση!». Αυτός ήταν ο Διάκος.Μετά ήρθαν οι άπληστοι Κωλέττηδες, οι δόλιοι Μαυροκορδάτοι, οι κίβδηλοι Μακρυγιάννηδες, οι καιροσκόποι Λόρδοι Βύρωνες, οι τυχοδιώκτες «φιλέλληνες» και «λέρωσαν» την αγιοσύνη του Αθανασίου Διάκου… Αλλά δεν την χάλασαν! Η διπρόσωπη Εκκλησία απόφυγε την αγιοκατάταξή του· τι θα γύρευε ένας αναμάρτητος Διάκος ανάμεσα στους χρυσοκάνθαρους Μητροπολίτες που αγίασαν αμαρτάνοντας;403335_1Δεν είχε ανάγκη τις βλοσυρές εικόνες για να τον ασπαστούν οι πιστοί, ο Διάκος ήταν το πεισματικό μειδίαμα του Έλληνα, που ξεψυχάει «ήκα παρακλίνας κεφαλήν, μείδησε δε θυμώ σαρδάνιον μάλα τοίον»…Είναι ο «Διάκος» του Θεόφιλου, ο «Διάκος» του Βαλαωρίτη, ο «Διάκος» του Καρυωτάκη, του Παρθένη, του Κόντογλου, του Σπαθάρη· το γέννημα της Αρτοτίνας, της Μουσουνίτσας, της Ελλάδας!Ο Διάκος δεν ανήκει στην Ιστορία, δεν είναι ιστορικό πρόσωπο με τη στενή έννοια· είναι ο άγιος που βασανίστηκε, είναι ο επαναστάτης που απαξίωσε τον τύραννο, είναι ο μύθος που σκίασε την Ιστορία, είναι ο θρύλος που νίκησε τον χρόνο· πλάσμα της φαντασίας, ιστόρημα για τους μεγάλους, παραμύθι για τους μικρούς, σύμβολο, μπροστάρης, νεφεληγερέτης· με μια μονάχα λέξη: Έλλην· εις τους αιώνας των αιώνων!Επίσης σαν σήμερα…1821: Μαρτυρικό θάνατος για τον Αθανάσιο Διάκο.1827: Ήττα των ελληνικών δυνάμεων από τον Κιουταχή στην περιοχή του Αναλάτου, τον σημερινό Νέο Κόσμο.1935: Εκτελείται ο στρατηγός Αναστάσιος Παπούλας- παρόλο που είχε δοθεί χάρη- για συμμετοχή στο βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου του ’35.1877: Η Ρωσική Αυτοκρατορία κηρύσσει τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία· είναι ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος.1915: Οι Νεότουρκοι συλλαμβάνουν 200 εξέχοντες Αρμένιους της Κωνσταντινούπολης· αρχή της γενοκτονίας των Αρμενίων.1918: Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και στο Βιλλέρ Μπρετονέ της Γαλλίας, λαμβάνει χώρα η πρώτη μάχη αρμάτων εναντίον αρμάτων.1967: Ο σοβιετικός κοσμοναύτης Βλαντίμιρ Κομαρόφ σκοτώνεται όταν συντρίβεται το διαστημόπλοιο Σογιούζ 1· είναι ο πρώτος άνθρωπος που χάνει τη ζωή του κατά τη διάρκεια διαστημικής αποστολής.