Σύρμα, έρχομαι!

Υπάρχουν στιγμές αποφόρτισης που δεν προκύπτουν από μια τρανταχτή, λελογισμένη επιλογή ή από κάποια εξιδεικευμένη συμβουλή. Δεν ξεκινούν από μια καλοζυγισμένη απόφαση ούτε από μια σκέψη που θεωρείται ριζοσπαστική. Ξεκινούν πιο απλά, ανεπαίσθητα και απρογραμμάτιστα. Όπως τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή. Με έναν ήχο που, πριν καν γίνει αντιληπτό, έχει ήδη ανοίξει μια διαφορετική εκδοχή της στιγμής. Ένα σύρμα που ανοίγει. Μια πόρτα που τρίζει. Και πίσω της, ένα παλιό ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ στην Ελλάδα, καλοκαίρι, με τη ζέστη να έχει μείνει πάνω στο τσιμέντο σαν αποτύπωμα μιας ημέρας που δεν έφυγε ποτέ πραγματικά.

Δεν είναι κλειστό. Δεν είναι οργανωμένο. Δεν είναι τέλειο. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό δεν είναι απλώς ένας αθλητικός χώρος, αλλά κάτι βαθύτερο. Ένας τόπος μνήμης. Ένας χώρος ανθεκτικός στον χρόνο, στις εποχές και στους ανθρώπους που πέρασαν από πάνω του, αφήνοντας πίσω τους κινήσεις, προσπάθειες και αγώνες που δεν χάθηκαν ποτέ, αλλά ενσωματώθηκαν στο ίδιο το γήπεδο.

Ένας χώρος στον οποίον όταν πλησιάζεις γίνεται αντιληπτό κάτι αλλόκοτα αληθές. Το γήπεδο δεν είναι ποτέ πραγματικά άδειο. Είναι γεμάτο σκιές. Σκιές ανθρώπων που βρέθηκαν εδώ, μεγαλύτερων σε ηλικία που ακόμη προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορούν να σταθούν, εν ενεργεία αθλητών με στόχους και πίεση, επίδοξων παικτών που κάνουν τα πρώτα τους βήματα ή απλά ανθρώπων που ο ήχος της πρώτης αναπήδησης της μπάλας στο τσιμέντο ηχεί σαν μελωδία στα αυτιά τους.

Ανάμεσα σε όλους αυτούς, ίσως κάποιοι αναγνωρίσουν τον μικρό τους εαυτό στις πρώτες του ντρίμπλες, στα διστακτικά του βήματα, στην προσπάθεια να κοινωνικοποιηθεί, να κάνει κάτι μέσα από τον αθλητισμό, να σταθεί για πρώτη φορά μέσα στις γραμμές ενός γηπέδου.

Όλοι αυτοί δεν είναι παρόντες σε φυσική μορφή. Είναι παρόντες ως αποτύπωμα. Σαν το ίδιο το γήπεδο να έχει κρατήσει μέσα του τη μνήμη κάθε κίνησης, κάθε αποτυχίας, κάθε προσπάθειας που κάποτε έμοιαζε μικρή αλλά σήμερα αποκτά ειδικό βάρος.

Η απουσία θεατών δεν είναι έλλειψη, αλλά ελευθερία. Η κίνηση γίνεται πιο καθαρή, πιο αληθινή, χωρίς το βάρος της εικόνας ή της αξιολόγησης. Το σώμα λειτουργεί σχεδόν μνημονικά,σαν να επιστρέφει σε κάτι που ήδη γνωρίζει. Όσο ο χρόνος περνά, κάτι ίσως ξεκινήσει να μεταβάλλεται σιωπηλά. Όχι θεαματικά, απλά σαν να απομακρύνεται σταδιακά ο περιττός θόρυβος εκτος των τεσσάρων γραμμών.

Σε αυτό το σημείο, το γήπεδο παύει να είναι μόνο χώρος. Γίνεται μια χρονομηχανή στην οποία συνυπάρχουν ταυτόχρονα το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, οι παιδικές πρώτες προσπάθειες, η σημερινή ένταση και οι στόχοι,και μια μελλοντική εκδοχή ενός εαυτού που ίσως κάποτε επιστρέψει εδώ πιο ήσυχη, αλλά εξίσου παρούσα.

Ίσως εκεί να βρίσκεται η πραγματική του δύναμη, ότι ένα ανοιχτό γήπεδο δεν είναι ποτέ μόνο τσιμέντο, διχτάκια και σίδερο. Είναι μνήμη, παρόν και ελπίδα ταυτόχρονα.

Ίσως σε όλα τα υπέροχα πράγματα για τα οποία φημίζεται η χώρα μας όσον αφορά το καλοκαίρι της και όχι μόνο, σε μια ταπεινή γωνία στο τέλος του εκάστοτε διαφημιστικού φυλλαδίου ή της αντίστοιχης ιστοσελίδας να υπάρχει χώρος για μια συρμάτινη είσοδο σε έναν τσιμεντένιο χώρο που αποτελεί κάτι παραπάνω από χώρο άθλησης. Αποτελεί χώρο περισυλλογής, ψυχοθεραπείας, γαλήνης και υγιούς εκτόνωσης, μπολιασμένο με καντάρια μεσογειακού ιδρώτα.

Το μόνο που χρειάζεται εκτός από μια φουσκωμένη μπάλα είναι το κλάσμα του δευτερολέπτου που θα παρθεί η απόφαση.

Και ένας ήχος σύρματος.

Διαβάστε ακόμη

Οι βολές του Δένδια, οι υπουργοί που ζήτησαν επιστροφή Σαμαρά-Καραμανλή και η ημερομηνία ανακοίνωσης του κόμματος Τσίπρα

Από το «σπίτι με ένα μισθό» στα «ίδια κεφάλαια»: Πώς άλλαξε η πρόσβαση στη στεγαστική πίστη από το 2007 έως το 2026

Επιστροφή στα... τελεσίγραφα από τον Τραμπ: Οι πέντε όροι των ΗΠΑ και οι «κόκκινες γραμμές» του Ιράν

Ο νομπελίστας Ορχάν Παμούκ στα Χανιά - Ένας συγγραφέας ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση