Τον ξέθαψαν, εννιά μήνες πεθαμένο, τον δίκασαν και τον καταδίκασαν σε καθαίρεση – Όταν ο Θεός δίνει αρμοδιότητες, ο άνθρωπος τις καταχράται…

Τον ξέθαψαν, ενώ ήταν εννιά μήνες πεθαμένος, τον δίκασαν και τον καταδίκασαν! Είναι ένα από τα πιο περίεργα, αποτρόπαια, αλλόκοτα και απεχθή περιστατικά που έχουν καταγραφεί στην μακραίωνη Ιστορία. Τα επίθετα που χαρακτηρίζουν το γεγονός πολλά και όποιο κι’ αν χρησιμοποιήσεις, και πάλι θα είναι ελάχιστο για να αποδώσει την ανόσια ανθρώπινη πράξη.

Λοιπόν, γυρίζουμε τον χρόνο πίσω στο πάρα πολύ μακρινό 896. Οι Βούλγαροι επιβουλεύονται τα Βαλκάνια, οι Βυζαντινοί τους αντιμάχονται, η Ευρώπη καίγεται από πολέμους στην Ιταλία και τότε, εκείνη την άνοιξη, πεθαίνει ο πάπας Φορμόζος. Το ημερολόγιο έγραφε 4 Απριλίου. Ποιος ήταν ο πάπας Φορμόζος; Ήταν ηγεμόνας των Παπικών Κρατών από τις 6 Οκτωβρίου 891 μέχρι τον θάνατό του.

Η θητεία του Φορμόζου ως Πάπας ήταν ταραγμένη· σημαδεμένη από παρεμβάσεις και αγώνες εξουσίας για το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το Βασίλειο της Δυτικής Φραγκίας και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ενώ οι Μουσουλμάνοι κυρίευαν χριστιανικά εδάφη, ο Φορμόζος υιοθέτησε σκληρή πολιτική υποστηρίζοντας βίαιες στρατιωτικές εκστρατείες για την εξάλειψη της ξένης απειλής και την αποκατάσταση της επιρροής του Παπισμού στις περιοχές που «λέρωναν» οι αλλόθρησκοι. Η αιτία του θανάτου του πάπα Φορμόζου παραμένει ασαφής. Κι’ όταν μια αιτία θανάτου χαρακτηρίζεται «ασαφής», γίνεται αντιληπτό ότι μόνο φυσιολογική δεν ήταν… Τον Φορμόζο διαδέχθηκε στην παπική έδρα ο Βονιφάτιος ΣΤ΄, του οποίου η θητεία διήρκεσε μόλις 15 ημέρες. Λέγεται ότι εκπαραθυρώθηκε από Καρδινάλιους, ότι δηλητηριάστηκε ή δολοφονήθηκε στο λουτρό του. Επίσημη αιτία θανάτου του Βονιφάτιου καταγράφηκε η ουρική αρθρίτιδα…

«Να έρθει να λογοδοτήσει»... 

Και ο διάδοχος του Βονιφάτιου, ο Στέφανος Στ’, ήρθε για να μείνει στην Ιστορία, πράττοντας κάτι που θεωρείται αδιανόητο: δίκασε τον Φορμόζο, αν και νεκρό, και μάλιστα διέταξε να τον ξεθάψουν παρόλο που εννιά μήνες ήταν στο χώμα κάτω από τη Βασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού, και να τον στήσουν στο εδώλιο!

Η Ιστορία κατέγραψε το γεγονός ως Synodus Horrenda, δηλαδή η Σύνοδος του Πτώματος. Ο Στέφανος διέταξε την εκταφή του πτώματος του Φορμόζου και την προσαγωγή του στο παπικό δικαστήριο. Η κατηγορία που βάραινε τον Φορμόσο ήταν η ψευδορκία και το ότι είχε προσχωρήσει παράνομα στην παπική εξουσία και προήδρευε παράνομα! Βαριές κατηγορίες για έναν Πάπα και μάλιστα που ήδη είχε συγχωρεθεί…
Η αλήθεια είναι ότι ο Φορμόζος δεν ήταν και πεντακάθαρος… Όχι ως πτώμα, που ήδη σε εννιά μήνες είχε παραδοθεί στις πτωματοφάγους προνύμφες, αλλά ως ζωντανός: συνωμότησε και σφετερίστηκε την παπική εξουσία από τον προκάτοχό του Ιωάννη Η΄ και τρόχιζε με κάθε τρόπο την εξουσία του Καρόλου του Φαλακρού. Όταν αναρριχήθηκε στην παπική έδρα, ο Φορμόζος, έστεψε Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον απεχθή Αρνούλφο της Καρινθίας που διέσχισε τις Άλπεις και μπήκε στη Ρώμη θριαμβευτής… Κι’ όταν ο Αρνούλφος έπαθε εγκεφαλικό- έτσι λέμε τη δηλητηρίαση- ο Φορμόζος βγήκε από τον τάφο του και δικάστηκε και καταδικάστηκε… Μάλιστα για να μην θεωρηθεί ότι ο νεκρός δεν μπορούσε να μιλήσει και να υπερασπιστεί τον εαυτό του, οι δικαστές είχαν ορίσει έναν ιερωμένο που στεκόταν πλάι στο πτώμα του πρώην Ποντίφικά και απαντούσε εξ ονόματός του… Τέτοια ωραία!

Και ο νεκρός... σιώπησε

Ο πάπας Στέφανος Στ’- λέγεται ότι- ρώτησε με ύφος αυστηρό τον Φορμόζο: «Όταν ήσασταν επίσκοπος του Πόρτο, γιατί σφετεριστήκατε την παγκόσμια Ρωμαϊκή Έδρα πνεύμα άκρατης φιλοδοξίας;»… Και ο Φορμόζος επικαλέστηκε την σιωπή των νεκρών…

Τελικά, το πτώμα κρίθηκε ένοχο! Πηγές αναφέρουν ότι, αφού αφαιρέθηκαν από τη σορό τα παπικά άμφια, ο Στέφανος Στ’ έκοψε τρία δάχτυλα του δεξιού του χεριού (τα δάχτυλα που ευλογούσε), ακυρώνοντας στη συνέχεια και επίσημα όλες τις πράξεις και τις χειροτονίες του Φορμόζου. Το λείψανο ντύθηκε με ενδυμασία λαϊκού και θάφτηκε γρήγορα γρήγορα σε ένα νεκροταφείο για να ξεθαφτεί ξανά, να δεθεί με βάρη και να ριχτεί στον ποταμό Τίβερη. Το σώμα του Φορμόζου ξεβράστηκε στις όχθες του Τίβερη και τότε πια οι φήμες οργίασαν, ότι δήθεν το σάπιο κορμί του που είχε βρωμίσει το νερό έκανε θαύματα!

Τέλος καλό ή κακό τελικά;

Και το φινάλε της όλης ιστορίας- που αν την βλέπαμε στον κινηματογράφο με Βίκτορ Ματσιούρ και Ερνστ Μποργνάιν, θα λέγαμε τι μπούρδα γυρίσαν οι άνθρωποι- ήταν αποθεωτικό για τον Φορμόζο: ο κακός πάπας Στέφανος καθαιρέθηκε, σύρθηκε στη φυλακή και στραγγαλίστηκε. Το πολύπαθο πτώμα του Φορμόζου, ή τελοσπάντων ό,τι είχε απομείνει από αυτό, αφού ανασύρθηκε από τον Τίβερη, τάφηκε ξανά στο σεπτό χώμα στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, με παπικά άμφια αυτή τη φορά. Η Σύνοδος του Πτώματος ακυρώθηκε και οι σοφοί Χριστιανοί Πατέρες απαγόρευσαν οποιαδήποτε δίκη πτώματος στο μέλλον. Και οι νεκροί κοιμούνται έκτοτε ήσυχοι…

Και σήμερα, στον αιώνα της τεχνητής νοημοσύνης και του διαδικτύου οι πιστοί καθολικοί συρρέουν στην πλατεία του Βατικανού να τους ευλογήσει ο Πάπας και οι Καρδινάλιοι, που ποιος ξέρει πόσα παιδάκια έχουν θωπεύσει στα σκοτεινά, νοιώθουν Θεοί επί Γης…
Οι πιστοί Ορθόδοξοι προσκυνούν άγιες ζώνες και παντόφλες και φανελάκια κανοτιέρες (όπως τα λένε οι Ροδίτες) και περιμένουν ένα θαύμα για να σωθούν… Και οι πιστοί του Αλάχ σφάζουν στο όνομα της θρησκείας τους…
Η μεγαλύτερη εφεύρεση του ανθρώπου: ο Θεός, και οι εξουσιοδοτημένοι εκπρόσωποί του (κάποιοι από αυτούς) ό,τι πιο ελεεινό έχει πατήσει στη Γη!