Τα ορφανά της Γάζας παλεύουν να παραμείνουν παιδιά: Παιχνίδι στα συντρίμμια και σχολείο σε σκηνές

Το «ασύλληπτο» τίμημα του πολέμου

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα έχει αφήσει δεκάδες χιλιάδες παιδιά από την Παλαιστίνη χωρίς τους γονείς τους, διογκώνοντας αυτό που η UNICEF χαρακτηρίζει ως το «ασύλληπτο» τίμημα της σύγκρουσης.

Αυτή η απώλεια αποτελεί μία από τις πιο μακροχρόνιες συνέπειες του πολέμου. Στερεί από τα παιδιά -πολλά από τα οποία είναι ήδη τραυματισμένα ή ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες- τη στοργή και τη φροντίδα που παρέχουν η μητέρα και ο πατέρας, την ώρα που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στον κόσμο.

Σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF, από τις αρχές του τρέχοντος έτους, σχεδόν 59.000 παιδιά έχουν χάσει τουλάχιστον τον έναν γονέα τους, ενώ περίπου 2.700 έχουν χάσει τόσο τη μητέρα όσο και τον πατέρα τους.

Περισσότεροι από 73.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στη Γάζα από την έναρξη του πολέμου στις 7 Οκτωβρίου 2023, όταν ένοπλοι υπό την ηγεσία της Χαμάς επιτέθηκαν στο νότιο Ισραήλ, σκοτώνοντας περίπου 1.200 ανθρώπους και κρατώντας 251 άλλους ως ομήρους. Ο απολογισμός των νεκρών προέρχεται από το υπουργείο Υγείας της Γάζας, το οποίο αν και αποτελεί μέρος της κυβέρνησης που διοικείται από τη Χαμάς, στελεχώνεται από επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου που τηρούν και δημοσιεύουν λεπτομερή στοιχεία, τα οποία η διεθνής κοινότητα θεωρεί γενικά αξιόπιστα, γράφει το Associated Press.

«Είναι δύσκολο να αντικαταστήσεις την αγάπη και τη στοργή του πατέρα και της μάνας»

«Η τραγωδία δεν περιορίζεται μόνο στη σωματική βλάβη», επισημαίνει η Δρ. Όλα Αουάντ, πρόεδρος του Κεντρικού Παλαιστινιακού Γραφείου Στατιστικής. «Αλλά εκτείνεται στον ίδιο τον ιστό της οικογενειακής και κοινωνικής δομής».

Η έννοια της μεγάλης οικογένειας είναι βαθιά ριζωμένη στη Γάζα, με πολλούς συγγενείς να ζουν μαζί ή στις ίδιες γειτονιές. Μέσα στην καταστροφή, θείοι, παππούδες και άλλοι κηδεμόνες προσπαθούν να προσφέρουν στα ορφανά παιδιά μια ψευδαίσθηση κανονικής παιδικής ηλικίας.

«Είναι δύσκολο να αντικαταστήσεις την αγάπη και τη στοργή του πατέρα και της μάνας. Είναι δύσκολο να τα αποζημιώσεις για τόσα πολλά πράγματα», λέει ο 64χρονος Μαχμούντ Νοφάλ, ο οποίος είναι πλέον ο κηδεμόνας των δύο μικρών εγγονιών του, ηλικίας 3 και 5 ετών.

«Εγώ τα φροντίζω. Τα κάνω μπάνιο και τους παρέχω ό,τι χρειάζονται», αναφέρει από τη σκηνή που τώρα αποκαλούν σπίτι τους, στη νότια περιοχή της Χαν Γιουνίς.

Χωρίς τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους ή τις συνήθειές τους, πολλά παιδιά κρατιούνται από ό,τι μπορούν από τη ζωή τους πριν από τον πόλεμο. Κάποια έχουν επιστρέψει στο σχολείο, βοηθούν στις δουλειές του σπιτιού ή κάνουν ποδήλατο σε χωμάτινους δρόμους με τους φίλους τους.

Για τη Ραζάν Σανάν, η αποδοχή της νέας πραγματικότητας είναι μια επώδυνη διαδικασία. Ήταν μόλις 10 ετών όταν μια αεροπορική επιδρομή σκότωσε πέντε μέλη της στενής οικογένειάς της. Ήταν η μόνη που επέζησε. Η επίθεση της προκάλεσε έντονο μετατραυματικό στρες και πλέον είναι προσκολλημένη στις οικογενειακές φωτογραφίες που ανασύρθηκαν από τα ερείπια του εξαώροφου κτιρίου όπου ζούσε με τους δικούς της.

«Όση στοργή, ρούχα, εκδρομές, φαγητό και ποτό κι αν τους προσφέρω, δεν μπορεί ποτέ να αντικαταστήσει ούτε το ένα τοις εκατό της οικογένειάς τους», εξομολογείται ο Σαλάχ Αλ-Καφαράνα, ο οποίος μεγαλώνει τώρα πέντε ανίψια στην πόλη της Γάζας.