Βούλα Πατουλίδου: Η ατομική βόμβα που έσκασε στη Βαρκελώνη- 30 χρόνια μετά για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο;

Βούλα Πατουλίδου, Ολυμπιακοί Αγώνες 1992: Η «ατομική βόμβα» που έσκασε στη Βαρκελώνη…
Ήταν ένα γελαστό απόγευμα Πέμπτης στα Γραφεία της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ στη Χρήστου Λαδά 3, μια μέρα σαν σήμερα 6 Αυγούστου του 1992.
Το αθλητικό τμήμα, όσοι τέλος πάντων είχαν ξεμείνει αυγουστιάτικα, κλεισμένοι σε καπνισμένους τοίχους, περίμεναν με ενδιαφέρον την κούρσα των 100 μέτρων με εμπόδια των γυναικών. Ολυμπιακοί Αγώνες στη Βαρκελώνη και η αθλητική πυξίδα ολόκληρου του κόσμου ήταν στραμμένη στην πόλη του Σαλβαδόρ Νταλί.

Η συμμετοχή μιας ελληνίδας αθλήτριας, της Βούλας Πατουλίδου, σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων, ήταν από μόνη της σουρεαλιστική: πάνω και πέρα από την πραγματικότητα!

Τέσσερις άνθρωποι, μαζευτήκαμε σαν τις μέλισσες πλάι στον βετεράνο Τάκη Χαραλαμπίδη απαντέχοντας μια 7η άντε μια 6η θέση για την αθλήτρια από τη Μακεδονία…
Και τότε, ο Τάκης Χαραλαμπίδης, άναψε ένα τσιγάρο, χαμογέλασε πονηρά και είπε με μάτια που ξεχείλιζαν αισιοδοξία: «Αν έπεφτε μια αθλήτρια, θα μπορούσε η Βούλα να πάρει μετάλλιο…».
Τον κοιτάξαμε και γελάσαμε. «Μάλλον πρέπει να πέσουν πέντε αθλήτριες για να ανέβει στο βάθρο η Βούλα…», του είπε κάποιος και αφοσιωθήκαμε πια στην κούρσα…
Μετά 12 δευτερόλεπτα και κάτι ψιλά η Ιστορία είχε δικαιώσει τον Τάκη Χαραλαμπίδη, την Βούλα Πατουλίδου και τον ελληνικό αθλητισμό, που μέχρι τότε κοιτούσε από την κλειδαρότρυπα τις επιτυχίες των άλλων.
Αλλεπάλληλοι σεισμοί! Είχε κατεβεί από το αναπάντεχο η ταραξίας του στερεότυπου και είχε αποδείξει ότι ακόμα μπορούσαμε… Κι έπειτα ήρθε η δήλωση – σημαία: «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο»!

Και περάσανε 30 χρόνια σαν εκείνα τα 12 δευτερόλεπτα και μέσα τους στριμώχτηκαν αναπάντεχες επιτυχίες. Κεντέρης, Θάνου, Χαλκιά…
Κι η «άνοιξη» έφερε το καλοκαίρι και το καλοκαίρι νομοτελειακά το φθινόπωρο και μετά αρχίσαμε να κρυώνουμε και να τριγυρνάμε με τα χέρια σφιγμένα, κλεισμένα στις τσέπες, όχι για το κρύο. Για τιμωρία. Επειδή πετύχαμε…
Και τότε το καταλάβαμε όλοι πια: Δεν είναι λέξη η επιτυχία. Είναι ο κακοήθης όγκος της στιγμής.
Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο;