Η νέα εποχή της EuroLeague: 20 ομάδες, 38 αγωνιστικές και μια διοργάνωση που έχει αλλάξει ριζικά

Η νέα σεζόν της EuroLeague βρίσκεται προ των πυλών και μαζί της ανοίγει ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια διοργάνωση που τα τελευταία χρόνια αλλάζει διαρκώς μορφή. Περισσότερες ομάδες, περισσότερα παιχνίδια, μεγαλύτερες απαιτήσεις και ένα επίπεδο ανταγωνισμού που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για χαλάρωση. Από αυτή την εβδομάδα, 20 ομάδες μπαίνουν στη μάχη μιας κανονικής περιόδου 38 αγωνιστικών, γνωρίζοντας ότι ο δρόμος μέχρι το Final Four θα είναι μακρύς και γεμάτος δοκιμασίες.

Η EuroLeague δεν είναι πλέον η διοργάνωση που ήταν τις προηγούμενες δεκαετίες. Έχει μεγαλώσει, έχει γίνει πιο απαιτητική και ταυτόχρονα έχει αποκτήσει μεγαλύτερη εμπορική και αγωνιστική δυναμική. Τα μεγάλα ευρωπαϊκά clubs επενδύουν περισσότερο, οι κορυφαίοι παίκτες έχουν γίνει ακριβότεροι και η απόσταση ανάμεσα στις ομάδες που διεκδικούν την κορυφή και σε εκείνες που ψάχνουν την υπέρβαση δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρη όσο στο παρελθόν.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η φετινή σεζόν έχει αρκετές διαφορετικές ιστορίες. Ο Ολυμπιακός μπαίνει στη χρονιά ως πρωταθλητής Ευρώπης, ο Παναθηναϊκός ξεκινά μια νέα εποχή με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο, ενώ ομάδες όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Φενέρμπαχτσε και η Μπαρτσελόνα έχουν τους δικούς τους λόγους να πιστεύουν ότι μπορούν να φτάσουν μέχρι το τέλος.

Ωστόσο, ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα της φετινής EuroLeague να μην αφορά μία συγκεκριμένη ομάδα ή έναν συγκεκριμένο παίκτη. Αφορά το ποιος θα μπορέσει να αντέξει. Γιατί σε μια σεζόν 38 αγωνιστικών, η ποιότητα είναι απαραίτητη, αλλά δεν αρκεί. Η διάρκεια, η υγεία, το βάθος του ρόστερ και η ικανότητα διαχείρισης των δύσκολων περιόδων μπορούν να αποδειχθούν εξίσου σημαντικά. Και κάπως έτσι ξεκινά μια ακόμη διαδρομή προς το Άμπου Ντάμπι. Είκοσι ομάδες, 38 αγωνιστικές και μόνο μία θέση στο τέλος για εκείνον που θα σηκώσει το τρόπαιο, μετά από μία μακρά διαδικασία με playoffs και Final Four.

Οι 20 ομάδες της Euroleague

• Αναντολού Εφές
• Αρμάνι Μιλάνο
• Μπαρτσελόνα
• Μπάγερν Μονάχου
• Μπασκόνια
• Μπεσίκτας
• Βαλένθια
• Βιλερμπάν
• Βίρτους Μπολόνια
• Ντουμπάι BC
• Ερυθρός Αστέρας
• Ζάλγκιρις Κάουνας
• Μακάμπι Τελ Αβίβ
• Ολυμπιακός
• Παναθηναϊκός
• Παρί
• Παρτίζαν
• Ρεάλ Μαδρίτης
• Φενερμπαχτσέ
• Χάποελ Τελ Αβίβ

Η Euroleague όσο μεγαλώνει… αλλάζει

Υπάρχει ένας αριθμός που από μόνος του αρκεί για να καταλάβει κανείς πόσο έχει αλλάξει η EuroLeague... Ο αριθμός 38. Τόσα είναι πλέον τα παιχνίδια που καλείται να δώσει κάθε ομάδα στην κανονική περίοδο, σε μια διοργάνωση που έχει αφήσει οριστικά πίσω της την εποχή όπου η ευρωπαϊκή σεζόν μπορούσε να κριθεί μέσα σε λίγους μήνες.

Η αύξηση των ομάδων και των αγωνιστικών δεν είναι απλώς μια αριθμητική αλλαγή. Μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί ολόκληρη η χρονιά. Οι ομάδες δεν χρειάζεται πλέον μόνο να δημιουργήσουν ένα καλό σύνολο. Πρέπει να δημιουργήσουν ένα σύνολο που θα μπορεί να παραμένει ανταγωνιστικό για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, μέσα σε ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει ταξίδια, συνεχόμενα παιχνίδια και περιόδους όπου οι απαιτήσεις ανεβαίνουν απότομα.

All 20 teams confirmed for the EuroLeague 2026-27 season 👀

🇹🇷 Anadolu Efes
🇫🇷 ASVEL LDLC
🇪🇸 Baskonia
🇹🇷 Besiktas
🇷🇸 Crvena Zvezda
🇦🇪 Dubai Basketball
🇮🇹 Emporio Armani Milan
🇪🇸 FC Barcelona
🇩🇪 FC Bayern
🇹🇷 Fenerbahce
🇮🇱 Hapoel
🇮🇱 Maccabi
🇬🇷 Olympiacos
🇬🇷 Panathinaikos
🇫🇷 Paris… pic.twitter.com/AcwmFppygH

— BasketNews (@BasketNews_com) June 26, 2026

Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της νέας EuroLeague. Η κανονική περίοδος αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, χωρίς όμως να χάνει τον χαρακτήρα της ως ένας μαραθώνιος. Μια κακή εβδομάδα δεν καταστρέφει μια σεζόν, όπως και ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα δεν εγγυάται τίποτα. Υπάρχει αρκετός χρόνος για να αλλάξουν οι ισορροπίες, να προκύψουν τραυματισμοί, να γίνουν μεταγραφές και να μεταμορφωθούν ομάδες που τον Σεπτέμβριο μοιάζουν διαφορετικές από εκείνες που θα φτάσουν στην άνοιξη.

Παράλληλα, το ημερολόγιο έχει κάνει τη διαχείριση σχεδόν εξίσου σημαντική με την αγωνιστική ποιότητα. Ένας παίκτης μπορεί να χρειαστεί να αγωνιστεί δεκάδες φορές σε λίγους μήνες, ενώ οι ομάδες που θέλουν να πρωταγωνιστήσουν στις εγχώριες διοργανώσεις τους έχουν μπροστά τους ένα πρόγραμμα που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ξεκούραση. Η εποχή του ενός αγώνα την εβδομάδα έχει περάσει προ πολλού.

Αυτό έχει αλλάξει και την αξία του ρόστερ. Δεν αρκεί να διαθέτεις δύο ή τρεις παίκτες υψηλού επιπέδου. Χρειάζεσαι λύσεις για τις ημέρες που κάποιος δεν θα βρίσκεται στο 100%, για τις περιόδους των τραυματισμών, για τα συνεχόμενα παιχνίδια και για εκείνες τις βραδιές όπου το σχέδιο Α απλώς δεν λειτουργεί.

Η EuroLeague, λοιπόν, μεγαλώνει όχι μόνο σε μέγεθος αλλά και σε απαιτήσεις. Η πρόκριση στην επόμενη φάση είναι πλέον ένας στόχος που χτίζεται σε βάθος χρόνου και όχι μέσα από μερικά μεγάλα αποτελέσματα. Και όταν η κανονική περίοδος ολοκληρωθεί, ξεκινάει η δοκιμασία των playoffs, όπου και διακρίνονται οι ομάδες με μεγαλύτερο ρόστερ.

Η ευρωπαϊκή αγορά δυναμώνει

Υπάρχει και μια δεύτερη αλλαγή που δεν αποτυπώνεται στον αριθμό των αγωνιστικών. Η EuroLeague έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή διοργάνωση. Έχει γίνει η μεγάλη αγορά του ευρωπαϊκού μπάσκετ, εκεί όπου συγκεντρώνονται τα περισσότερα μεγάλα clubs, οι κορυφαίοι διαθέσιμοι παίκτες και οι μεγαλύτερες οικονομικές επενδύσεις.

Για πολλά χρόνια, η πορεία ενός ταλαντούχου παίκτη στην Ευρώπη είχε σχεδόν συγκεκριμένη κατεύθυνση. Η EuroLeague αποτελούσε τον κορυφαίο σταθμό πριν από το NBA ή, για όσους επέστρεφαν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έναν τρόπο να συνεχίσουν την καριέρα τους σε υψηλό επίπεδο. Πλέον, όμως, όλο και περισσότεροι παίκτες μπορούν να επιλέξουν να παραμείνουν στην Ευρώπη, γνωρίζοντας ότι οι κορυφαίες ομάδες μπορούν να τους προσφέρουν τόσο αγωνιστικό ρόλο όσο και οικονομικές απολαβές που πριν από μερικά χρόνια θα έμοιαζαν δύσκολο να συναντήσει κανείς εκτός NBA.

Η αλλαγή φαίνεται και από την κινητικότητα ανάμεσα στα ίδια τα μεγάλα clubs. Οι κορυφαίοι παίκτες μετακινούνται από μία ομάδα EuroLeague σε άλλη, τα συμβόλαια ανεβαίνουν και οι ομάδες επενδύουν όλο και περισσότερο προκειμένου να δημιουργήσουν ρόστερ που μπορούν να διεκδικήσουν το τρόπαιο. Δεν χρειάζεται πλέον ένας σύλλογος να κοιτάξει μόνο προς το NBA για να βρει τον ανταγωνισμό του. Η μεγαλύτερη αγορά βρίσκεται μέσα στην ίδια τη διοργάνωση.

Και αυτό έχει δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα. Η Ρεάλ Μαδρίτης, η Φενέρμπαχτσε, ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η Μπαρτσελόνα και οι υπόλοιποι οργανισμοί που επενδύουν στην κορυφή δεν ανταγωνίζονται μόνο μέσα στο παρκέ. Ανταγωνίζονται και στην αγορά, στην προσέλκυση παικτών, στις εγκαταστάσεις, στο οικονομικό μέγεθος και στην ικανότητά τους να δημιουργήσουν συνθήκες πρωταθλητισμού.

Οι αριθμοί των συμβολαίων αποτυπώνουν μέρος αυτής της αλλαγής. Για τη σεζόν 2026-27, το όριο για να βρεθεί ένας παίκτης στο Top 10 των υψηλότερων συμβολαίων της EuroLeague βρίσκεται πλέον πάνω από τα 3,2 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί για τη φετινή αγορά. Παράλληλα, η διοργάνωση έχει εισαγάγει νέους κανόνες οικονομικής ισορροπίας, σε μια προσπάθεια να περιορίσει τις ακραίες διαφορές στις δαπάνες των συλλόγων.

Είναι, επομένως, δύσκολο να μιλήσει κανείς για τη σύγχρονη EuroLeague χωρίς να μιλήσει για χρήματα. Όχι επειδή αυτά καθορίζουν από μόνα τους το αποτέλεσμα, αλλά επειδή έχουν γίνει πλέον βασικό κομμάτι του ανταγωνισμού. Το πόσο μπορεί να επενδύσει ένας οργανισμός, πόσο βαθύ μπορεί να είναι το ρόστερ του και πόσο εύκολα μπορεί να αντιδράσει όταν προκύψει ένα πρόβλημα αποτελούν μέρος της αγωνιστικής εξίσωσης.

Μάχη δύο… ταχυτήτων στην Euroleague

Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η EuroLeague έχει δημιουργήσει και μια διαφορετική ισορροπία. Δεν βρίσκονται όλες οι ομάδες στο ίδιο σημείο εκκίνησης. Υπάρχουν σύλλογοι που μπορούν να επενδύσουν τεράστια ποσά, να αποκτήσουν έτοιμους πρωταγωνιστές και να καλύψουν σχεδόν κάθε αγωνιστική ανάγκη που θα προκύψει. Υπάρχουν όμως και ομάδες που χρειάζεται να κινηθούν διαφορετικά, να ψάξουν την αγορά με μεγαλύτερη προσοχή και να δημιουργήσουν αξία εκεί όπου οι άλλοι μπορούν απλώς να την αγοράσουν.

Η πρώτη αφορά τους οργανισμούς που έχουν σταθερά ως στόχο την κορυφή. Δεν τους αρκεί μια καλή σεζόν ή μια παρουσία στα playoffs. Η συμμετοχή στο Final Four και η διεκδίκηση του τροπαίου αποτελούν μέρος του σχεδιασμού τους από την πρώτη ημέρα. Για αυτούς, μια αποτυχία μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές ακόμη και όταν η προηγούμενη χρονιά είχε αρκετές θετικές στιγμές.

Στην άλλη πλευρά βρίσκονται ομάδες που δεν διαθέτουν τις ίδιες οικονομικές δυνατότητες, αλλά μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στους θεωρητικά ισχυρότερους. Το πλεονέκτημά τους δεν βρίσκεται απαραίτητα στο βάθος ή στα μεγάλα ονόματα. Μπορεί να βρίσκεται σε έναν προπονητή που έχει δημιουργήσει ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό μοντέλο (όπως ήταν η Βαλένθια του Πέδρο Μαρτίνεθ την προηγούμενη σεζόν), σε έναν παίκτη που εξελίχθηκε περισσότερο από όσο περίμενε η αγορά ή σε ένα ρόστερ που λειτουργεί καλύτερα ως σύνολο από ό,τι υποδηλώνουν τα ονόματά του.

Και εδώ βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες ιδιαιτερότητες της EuroLeague. Τα χρήματα μπορούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις, όχι όμως να παίξουν μπάσκετ. Η ιστορία της διοργάνωσης έχει αποδείξει αρκετές φορές ότι η διαφορά στο budget δεν μετατρέπεται αυτόματα σε διαφορά μέσα στο παρκέ. Μια ομάδα με λιγότερους πόρους μπορεί να δυσκολέψει έναν αντίπαλο με πολλαπλάσιο μπάτζετ, ιδιαίτερα σε ένα παιχνίδι όπου η τακτική, η χημεία και η απόδοση της συγκεκριμένης βραδιάς μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα.

Ταυτόχρονα, όμως, θα ήταν λάθος να αγνοήσουμε τη σημασία των οικονομικών δυνατοτήτων. Όσο προχωρά η σεζόν, τόσο περισσότερες δυσκολίες εμφανίζονται και τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτά η δυνατότητα μιας ομάδας να έχει λύσεις. Ένας τραυματισμός, μια μεταγραφική ανάγκη ή ένας παίκτης που δεν αποδίδει όπως αναμενόταν μπορούν να αντιμετωπιστούν πολύ διαφορετικά από έναν οργανισμό που έχει τη δυνατότητα να κινηθεί άμεσα στην αγορά.

Έτσι, η EuroLeague δεν είναι μια διοργάνωση στην οποία όλοι ξεκινούν από την ίδια αφετηρία. Είναι, όμως, μια διοργάνωση όπου η αφετηρία δεν καθορίζει από μόνη της τον τερματισμό. Και αυτός ο συνδυασμός δημιουργεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της. Οι μεγάλες ομάδες έχουν περισσότερα εργαλεία, μεγαλύτερες απαιτήσεις και μικρότερα περιθώρια αποτυχίας. Οι υπόλοιπες έχουν λιγότερα περιθώρια λάθους, αλλά μπορούν να διεκδικήσουν πολύ περισσότερα από όσα τους επιτρέπει θεωρητικά το μέγεθός τους.

Μία τόσο μεγάλη σεζόν δεν… συγχωρεί αδυναμίες

Υπάρχει μια στιγμή στη σεζόν της EuroLeague όπου η θεωρία συναντά την πραγματικότητα. Είναι εκείνη που μια ομάδα τελειώνει ένα δύσκολο εκτός έδρας παιχνίδι και, αντί να επιστρέψει στην πόλη της για να προετοιμαστεί με ηρεμία, πρέπει να μπει ξανά στο αεροπλάνο και να ταξιδέψει στον επόμενο προορισμό. Οι λεγόμενες «διαβολοβδομάδες» έχουν γίνει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της διοργάνωσης και αποτελούν ίσως την πιο χαρακτηριστική εικόνα του πόσο απαιτητική μπορεί να γίνει μια ευρωπαϊκή σεζόν.

Δύο παιχνίδια σε λίγες ημέρες, συχνά σε διαφορετικές χώρες, με ελάχιστο χρόνο για προπόνηση και αποκατάσταση. Και το δύσκολο δεν είναι μόνο να κερδίσεις. Είναι να μπορέσεις να εμφανιστείς στο επόμενο παιχνίδι με την ίδια ενέργεια, την ίδια συγκέντρωση και την ίδια πνευματική ετοιμότητα. Εκεί αρχίζει να φαίνεται η πραγματική αξία μιας ομάδας. Όχι μόνο των πέντε παικτών που βρίσκονται στο παρκέ, αλλά και εκείνων που περιμένουν στον πάγκο. Ο ρόλος των παικτών που δεν θεωρούνται πρωταγωνιστές μπορεί ξαφνικά να γίνει καθοριστικός. Ένα δεκάλεπτο από έναν παίκτη που συνήθως δεν βρίσκεται στο επίκεντρο, μια καλή αμυντική εμφάνιση ή μερικά εύστοχα σουτ μπορούν να κάνουν τη διαφορά σε μια εβδομάδα όπου τα κορμιά αρχίζουν να βαραίνουν.

Και οι διαβολοβδομάδες δεν είναι οι μόνες δοκιμασίες. Υπάρχουν τα ταξίδια, οι διαφορετικές συνθήκες κάθε έδρας, οι αγώνες των εθνικών ομάδων, οι υποχρεώσεις των εγχώριων πρωταθλημάτων και οι περίοδοι μέσα στη σεζόν όπου το πρόγραμμα μοιάζει να μην αφήνει χώρο για ανάσα.

Το μπάσκετ υψηλού επιπέδου απαιτεί πλέον πολύ περισσότερα από την αγωνιστική προετοιμασία. Η αποκατάσταση, η διατροφή, η διαχείριση του χρόνου και η επικοινωνία ανάμεσα στο προπονητικό επιτελείο και τους παίκτες αποκτούν τεράστια σημασία. Ένας οργανισμός που θέλει να φτάσει μέχρι το τέλος πρέπει να λειτουργεί σωστά σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο στις δύο ώρες που διαρκεί ένας αγώνας.

Ένα ρόστερ μπορεί να είναι γεμάτο αστέρες και παρ' όλα αυτά να παρουσιάζει προβλήματα όταν χρειαστεί να καλύψει δύο ή τρεις απουσίες. Αντίθετα, μια ομάδα με πιο ισορροπημένη κατανομή ρόλων μπορεί να βρει λύσεις από διαφορετικούς παίκτες σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Αυτός είναι και ο λόγος που η εικόνα μιας ομάδας τον Σεπτέμβριο δεν λέει ολόκληρη την ιστορία. Η EuroLeague είναι γεμάτη από ομάδες που ξεκίνησαν εντυπωσιακά και στη συνέχεια λύγισαν από τις δυσκολίες της σεζόν, αλλά και από σύνολα που χρειάστηκαν χρόνο για να βρουν τη χημεία τους και έγιναν πολύ καλύτερα όσο περνούσαν οι μήνες.

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να βρίσκεσαι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση από την πρώτη αγωνιστική. Είναι να μπορείς να διαχειριστείς τις περιόδους που τα πράγματα δεν πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο. Να μη διαλύεσαι μετά από δύο ή τρεις συνεχόμενες ήττες, να βρίσκεις λύσεις όταν οι τραυματισμοί χτυπούν την πόρτα και να παραμένεις λειτουργικός όταν το πρόγραμμα γίνεται ασφυκτικό. Γιατί σε μια τόσο μεγάλη και απαιτητική σεζόν, οι πρωταθλητές δεν θα κριθούν μόνο από τις βραδιές που όλα θα λειτουργούν ιδανικά. Θα κριθούν κυρίως από εκείνες που τίποτα δεν θα πηγαίνει όπως το είχαν σχεδιάσει.

Euroleague… φωτιά και στη μέση η Ελλάδα

Μέσα σε όλη αυτή την αλλαγή της EuroLeague, η Ελλάδα έχει καταφέρει να διατηρήσει μια ιδιαίτερα σημαντική θέση. Για ακόμη μία σεζόν, δύο ελληνικές ομάδες βρίσκονται στη διοργάνωση και μάλιστα με εντελώς διαφορετικές αφετηρίες και ιστορίες. Ο Ολυμπιακός μπαίνει στη νέα χρονιά ως ο κάτοχος του τίτλου, ενώ ο Παναθηναϊκός ξεκινά μια νέα εποχή με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο του.

Η παρουσία των δύο συλλόγων δεν έχει σημασία μόνο για το ελληνικό μπάσκετ. Αποτυπώνει και το μέγεθος που έχουν αποκτήσει τα τελευταία χρόνια οι δύο οργανισμοί μέσα στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Ο Ολυμπιακός προέρχεται από την κατάκτηση της EuroLeague και γνωρίζει πλέον ότι κάθε αντίπαλος θα τον αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο. Ο Παναθηναϊκός, από την άλλη, έχει αλλάξει σελίδα, με τον πιο επιτυχημένο προπονητή στην ιστορία της διοργάνωσης να επιστρέφει στον πάγκο του.

Οι δύο περιπτώσεις είναι διαφορετικές, αλλά έχουν ένα κοινό στοιχείο, τις υψηλές απαιτήσεις. Στην EuroLeague, άλλωστε, η επιτυχία μιας προηγούμενης σεζόν δεν προσφέρει κανένα πλεονέκτημα στην επόμενη. Ο πρωταθλητής πρέπει να αποδείξει ξανά την αξία του, ενώ μια ομάδα που αλλάζει προπονητή και φιλοδοξεί να επιστρέψει στην κορυφή πρέπει να χτίσει από την αρχή τις ισορροπίες της.

Παράλληλα, η παρουσία δύο ελληνικών ομάδων σε αυτό το επίπεδο δείχνει και κάτι ακόμη. Το ελληνικό μπάσκετ εξακολουθεί να έχει δύο συλλόγους με τη δυνατότητα να επενδύουν σημαντικά, να προσελκύουν παίκτες υψηλού επιπέδου και να δημιουργούν ρόστερ με βλέψεις πρωταθλητισμού. Η μεταξύ τους αντιπαλότητα αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο, όμως στην Ευρώπη οι στόχοι τους εντάσσονται σε ένα πολύ μεγαλύτερο ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Διαβάστε ακόμη

Το παζλ των μεταγραφών: Ποιοι αλλάζουν κόμμα και πώς διαμορφώνεται το τοπίο στην κεντροαριστερά

Τι πραγματικά θέλει ο Τραμπ στη Γροιλανδία - Οι «νέες ευκαιρίες» από την κλιματική κρίση

«Ράλι» δίχως τέλος στα καύσιμα: Ο παγκόσμιος χάρτης των αυξήσεων από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν

Κώστας Καραγκούνης στο ethnos.gr: Η επόμενη τετραετία θα είναι η τετραετία των μισθωτών