Μουντιάλ 2026: Ο Μέσι δεν είναι πια «Μέσι», ο Ρονάλντο δεν είναι ο CR7 και τα ποντίκια που βρυχώνται τρομάζουν τις γάτες

ΓΡΑΦΕΙ ο Νίκος Τζιανίδης

Τι είδαμε μέχρι χθες στο Μουντιάλ 2026. Τα χρόνια τα… παλιά, τότε που εργαζόμασταν σε εφημερίδες, με το βάρος του χρόνου του δυσβάσταχτου στο στομάχι, αλλά τη νιότη ανάλαφρη (φτερό…), μας έλεγε- τέτοιες μέρες- ο υπεύθυνος των διεθνών αθλητικών ειδήσεων στα «ΝΕΑ» Γιώργος Νασμής: «Όπως κατάλαβες, το Μουντιάλ μόλις τέλειωσε…».

Με το που θα βουτήξουμε στους νοκ-αουτ αγώνες, τι έμεινε; Μια ανάσα από τον τελικό και μετά ξανά στην επιφλάνεια της καθημερινότητας. Κι’ ύστερα πάλι, μετά τέσσερα χρόνια. Και ποιος ζει ποιος πεθαίνει μέχρι το 2030! Άκου 2030; Μετά 100 χρόνια από το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ουρουγουάης και με το άγριο «7» να κοιτάζει τα χρόνια μας και να του τρέχουνε τα σάλια…

Λοιπόν, έκλεισε χθες ο πρώτος και βασικός κύκλος των αγώνων του Παγκοσμίου Κυπέλλου και- για να λέμε την αλήθεια- αυτός δεν ήταν κύκλος, ήταν η περίμετρος της Γης! Από τις 11 Ιουνίου το βράδυ και, κάτι με ξενύχτια, κάτι με ξυπνήματα μεσ’ τα άγρια χαράματα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου είδαμε 72 αγώνες· επί 90= 6.480 λεπτά ποδοσφαίρου· και με τις καθυστερήσεις: πάνω από 6.000 λεπτά, που σημαίνει: 110 ώρες μπάλας· δηλαδή, επί τεσερσήμισι μέρες κλεισμένος σε ένα δωμάτιο βλέποντας ποδόσφαιρο συνεχώς! Πολύ, αλλά καλό... Οι 48 ομάδες δεν ήταν επιζήμιες για τη ζωή μας. Λοιπόν, το Μουντιάλ τώρα αρχίζει. Και τι δεν είδαμε και τι δεν ακούσαμε μέχρι τώρα; Τι είδαμε πρώτα, ένα ένα…

1. Τον Μέσι να επιστρέφει σε Μουντιάλ πιο «Μέσι» από ό,τι έφυγε. Αειθαλής και έτοιμος για όλα με έξι γκολ μέχρι τώρα! «Μου αρέσει ο Μέσι επειδή δεν θεωρεί πια ότι είναι ο “Μέσι”»... Γκαλεάνο, μουστάκια...

2. Τον Ρονάλντο, πλησιέστερο θεατή των αγώνων! «Δέκα άνδρες και ένα άγαλμα» έγραψαν οι Πορτογάλοι. Τα δυο γκολ που πέτυχε; Έτυχε... Είναι άχθος κακοβάσταγο τα 41 χρόνια για εναν αθλητή, Κριστιάνο. Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν τα κυνηγά Πάντα πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη… νιότη δεν έχει. Καληνύχτα CR7…

3. To Ιράν να αδικείται κατάφωρα. Ένα γκολ έπειτα από ποιητικής έμπνευσης φάουλ: άκυρο γιατί η φτέρνα πέρναγε τη γραμμή στο γραφικό! Ένα γκολ εκπληκτικό: άκυρο γιατί το κορδόνι ήταν οφσάιντ στο γραφικό και η γραφική στενόμυαλη FIFA άφησε έξω τους πολεμιστές του Ορμούζ… Ποιος άραγε σχεδιάζει τα γραφικά; Αφήστε το ποδόσφαιρο στο παρελθόν του. Η χαλκευμένη τεχνολογία δεν βοηθάει· σκοτώνει!

4. Το VAR να σκοτώνει τον αυθορμητισμό και να κάνει το ποδόσφαιρο να μοιάζει με γκολφ: βαρετό και άνευρο. Άσε με να κάνω λάθος!

5. Τα αστέρια να λάμπουν με ηλιακή λαμπρότητα: Μέσι, Σαλάχ, Χάλαντ, Ντεμπελέ, Εμπαπέ, Βινίσιους, Χάρι Κέιν και ακόμα τώρα αρχίζουμε…

6. Τον τερματοφύλακα του Cabo Verde- Πράσινο Ακρωτήριο στα ελληνικά- Βοζίνια, που στα 40 του απέδειξε ότι και ο χρόνος νικιέται αν έχεις το πάθος και το κίνητρο. Νέος Ντίνο Τζοφ; Ε, όχι μέχρι εκεί, αλλά μέσα στις καρδιές μας, σίγουρα· κι αυτός και η μαμά του που ρεμβάζει από τα «επίσημα»…

7. Τα ποντίκια που βρυχώνται: Πράσινο Ακρωτήρι, Βοσνία/Ερζεγοβίνη, Νότια Αφρική, Αυστραλία, Αλγερία, Κονγκό, Γκάνα και Νότια Αφρική γιατί όχι (χθες βράδυ παραδόθηκε στο 92'), όλες τους πέρασαν στις 32 του Μουντιάλ! Και από εκείνες που έμειναν απ’ έξω δεν ξεχνάμε το μικρό Κουρασάο που πέτυχε ένα γκολ (η Ελλάδα στο πρώτο της Μουντιάλ είχε δεχτεί 10 και δεν είχε πανηγυρίσει ούτε ένα!) μέτρησε 7 στην εστία του, αλλά πήρε και μια λευκή ισοπαλία. Κουρασάο των 160.000 κατοίκων· κάτι σαν το Ηράκλειο της Κρήτης, δηλαδή…

8. Δεν είδαμε ομάδες-σάκους πυγμαχία (αν εξαιρέσεις εκείνο το 7-1 των ανάλγητων Γερμανών στο Κουρασάο). Η Αϊτή, ο Ισημερινός, το Ουζμπεκιστάν, η Νέα Ζηλανδία, το πάλεψαν, έχασαν και έφυγαν με το κεφάλι ψηλά. Όχι;

9. Τους Βίκινγκ-οπαδούς Νορβηγούς να τραβούν κουπί κι' όπου τους βγάλει. Α, και να προκαλούν χαμόγελα συγκατάβασης.

10. Τους Σκωτσέζους φιλάθλους να κερδίζουν εντυπώσεις και την ομάδα τους να χάνει την πρόκριση· κρίμα.

11. Τους Βέλγους να είναι ξανά ανυπόληπτοι (τους διέσωσε το 5-1 στην αδύναμη Νέα Ζηλανδία) με μια νίκη και δυο ισοπαλίες και δείγματα χρόνιας υπερκόπωσης. Τέλος εποχής Λουκάκου και Ντε Μπρούινε, πάρτε το χαμπάρι…

12. Τους Άγγλους να θέλουν, αλλά να μην το πολυμπορούν ξανά… Απορούμε πώς ο Χάρι Κέιν απέκτησε τέτοια λάμψη; Με φακό τον βρίσκες στα δύσκολα... Με τον Παναμά; Και ο «δικός» μας, ο Μάνταλος θα έβαζε γκολ. Λέμε τώρα... Και ο Παναμάς, προχθές, δεν ήταν... διώρυγα ανοιχτή στα καρέ του.  

13. Την Ουρουγουάη- δις παγκόσμια πρωταθλήτρια- να προκαλεί κλάματα στη χώρα της. Μα να περνάει το Πράσινο Ακρωτήρι και να μένει έξω η Σελέστε; Ο Μαρσέλο Μπιέλσα ομολόγησε: «Φταίω». Αργά! Φουκαρά Σουάρες, έμεινες χωρίς δόντια περιμένοντας μια διάκριση... 

14. Έναν έλληνα προπονητή να αποτυγχάνει ξανά σε Μουντιάλ. Ο Γιώργος Δώνης καθοδηγητής της Σαουδικής Αραβίας, μετά τον Αλκέτα Παναγούλια στην Ελλάδα, έφυγε χωρίς να νοιώσει την αγωνία των νοκ-άουτ αγώνων. Τουλάχιστον η ομάδα του Δώνη πήρε δυο ισοπαλίες, και πέτυχε ένα γκολ. Ο Αλκέτας- Θεός σχωρέσ' τον- μέτρησε γκολ και ήττες και δεξιώσεις…

15. Τον Ντεμπελέ να στέλνει μήνυμα στους Γάλλους: «δεν είναι μόνο ο Εμπαπέ, είμαι κι εγώ εδώ»…

16. Τα φαβορί πέρασαν όλα, ή σχεδόν όλα αν εξαιρέσεις την Ουρουγουάη που και φαβορί δεν την αποκαλείς. Ακόμα και η Γερμανία που στα δύο προηγούμενα Μουντιάλ τέτοια μέρα είχε πιάσει θέση στον καναπέ, τώρα συνεχίζει…

17. Τι άλλο είδαμε; Την ξενέρωτη υδροδοσία καταμεσής των ημιχρόνων. Μπασκετίζει το ποδόσφαιρο… Πάμε να πιούμε νερό; Ούτε στο τοπικό Ευρυτανίας...

18. Τρεις γυναίκες διαιτητές (το διαιτήτριες δεν μας αρέσει) να διευθύνουν αντρίκια και δυνατά αγώνες. Η Στεφανί Φραπάρ, η Τόρι Πένσο και η Κάτια Ίτζελ Γκαρσία γκρέμισαν ένα ακόμα ανδροκρατούμενο κάστρο.

19. Και τι ακούσαμε; Τι δεν ακούσαμε από έλληνες περιγράφτες; Τους παίκτες του Εκουαδόρ, που- ας σημειωθεί- στα ελληνικά λέγεται Ισημερινός, να αποκαλούνται Εκουαδορένιοι (πιο σωστό δεν θα ήταν Εκουαδοριανοί;). Την στιγμή της υδροδοσίας να ακούγεται: «οι παίκτες πάνε στα παγούρια»… Σχολική εκδρομή το Μουντιάλ. Προς απόσπαση θαυμασμού από τους τηλεσχολιαστές, ο Στόιτσκοφ να γίνεται Στοΐτσκοφ- όπως ο Μπάγιεβιτς, Μπάεβιτς- το Νιού Τζέρσεϊ γίνεται Νιου Τζέρζι (ορθά) και γιατί να μην πούμε και τον Ρονάλντο, Χονάλντο, όπως το θέλει και ο ίδιος;

20. Οι φίλοι του Ιράν από την πολυπληθή (600.000) κοινότητα του Λος Άντζελες να μπερδεύονται με Μεξικανούς από τον έλληνα τηλεσχολιαστή… Και αποκοιμηθήκαμε ακούγοντας τους περιγράφτες- που δεν ταξίδεψαν στους τελικούς- να τους παίρνει ο ύπνος- άγρια χαράματα είναι η αλήθεια- προσπαθώντας να «πετύχουν» παίκτες και φάσεις… Δύσκολο το μεροκάματο… Και άλλα πολλά για γέλια και για κλάματα.

21. Είδαμε, επίσης, με χαρά, εννιά από τις 10 ομάδες της αφρικανικής ηπείρου να συνεχίζουν στον επόμενο γύρο. Η Τυνησία μόνο δεν ακολούθησε τις Αλγερία, Πράσινο Ακρωτήριο, Λ.Δ. Κονγκό, Αίγυπτο, Γκάνα, Ακτή Ελεφαντόδοντος, Μαρόκο, Σενεγάλη και Νότια Αφρική, που αποχαιρέτισε χθες κι' έκανε τόπο στον Καναδά για να περάσει στις «16».  «Εκεί που σ’ αγαπάνε δεν έχει ποτέ νύχτα» λένε οι Αφρικανοί και οι αγνοί φίλαθλοι που οι ομάδες τους έμειναν σπίτι γιατί δεν μπόρεσαν, αγαπούν να βλέπουν τους «μικρούς» της Αφρικής να μεγαλώνουν, και που κάποια νύχτα θα θεριέψουν...

22. Τι βλέπουμε τώρα; Πολύ θα θέλαμε να δούμε τους Ολλανδούς να πανηγυρίζουν στο τέλος επιτέλους, αλλά Ολλανδοί είναι αυτοί· πολλοί «βλέπουν» Αργεντινή-Γαλλία στην αυλαία. Μμμμ... Και, τελικά, μην δείτε ένα «φάντασμα» να βγαίνει στον τελικό και να κυνηγάει όλους εκείνους τους «ειδικούς» που το μόνο που έμαθαν στη ζωή τους ήταν να προβλέπουν τα προφανή... 

23.Τέλος να επισημάνουμε κάτι ακόμα πολύ σοβαρό: ο απόλυτα επιτυχημένος προπονητής της Εθνικής Σκωτίας, Στιβ Κλαρκ, ο άνθρωπος που απέκλεισε την ελληνική ομάδα και έστειλε τον Κωνσταντέλια στην… εκκλησία του, ο άνθρωπος που οδήγησε τη Σκωτία σε όλα τα μεγάλα τουρνουά των τελευταίων χρόνων, έμεινε έξω από τις 32 ομάδες στα σημεία, δηλαδή στη διαφορά τερμάτων. Ε, ο Στιβ Κλαρκ που είχε συμβόλαιο με τη Σκωτία μέχρι το 2030, παραιτήθηκε! Αυτό καταμαρτυρεί μια αρετή: ευθιξία, που στα ελληνικά μπορεί να μεταφραστεί και σε φιλότιμο. Κάτι τέτοιο- φιλότιμο- δεν είχε ο «δικός» μας προπονητής που έμεινε στον καναπέ του κι’ αυτός και η Εθνική Ελλάδος και εκείνο που διατυμπάνισε ήταν: «δεν είμαι άνθρωπος που παραιτείται και φεύγει»! Το καταλάβαμε Ιβάν Γιοβάνοβιτς… Ο σπουδαίος νομπελίστας Αλμπέρ Καμύ έχει γράψει: «Όλα όσα ξέρω για την ηθική και την αίσθηση καθήκοντος τα έχω μάθει από το ποδόσφαιρο»· κάποιοι, απλά, δεν έμαθαν από το ποδόσφαιρο!

Και για επίλογο: ευχόμαστε να δούμε μια σούπερ έκπληξη: το Πράσινο Ακρωτήρι να αποκλείει την Αργεντινή; Γιατί όχι;
Αν και όλα δείχνουν τελικό ρεπετισιόν: Γαλλία εναντίον Αργεντινής. Και τα θαύματα μια φορά γίνονται να ξέρετε…