Η ημέρα που άλλαξε η ιστορία των ράλι - Η τραγωδία του 1955 στο Λε Μαν

Το απόγευμα που 84 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περισσότεροι από 120 τραυματίστηκαν σε έναν αγώνα που ολοκληρώθηκε κανονικά

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 5 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google

Η πίστα ήταν ασφυκτικά γεμάτη, ο κόσμος ζούσε και ανέπνεε για τη συγκεκριμένη ημέρα, ένα μεσημέρι 11ης Ιουνίου του 1955. Μεταξύ 250.000 και 300.000 θεατές είχαν κατακλύσει το Circuit de la Sarthe για τις 24 Ώρες του Λε Μαν. Μόλις 10 χρόνια μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό ότι ένα τόσο μεγάλο πλήθος διψούσε τόσο πολύ για έναν αγώνα ράλι με μεγάλα ονόματα του μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Υπήρχε ο Juan Manuel Fangio, τότε παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1, μαζί με τον εξαιρετικό Stirling Moss στη Mercedes 300 SLR που ηγείτο.

Υπήρχε ο Mike Hawthorn με τη Jaguar D-Type, με ταχύτητα που μπορούσε να ανταγωνιστεί οποιονδήποτε στον κόσμο.

Υπήρχαν η Ferrari, η Aston Martin, η Maserati — κατασκευαστές στο απόγειο της ισχύος τους, που συμμετείχαν σε έναν αγώνα γιορτή.

Τα μεγάλα ονόματα στον αγώνα

Η σεζόν του 1955 ήταν ήδη εντυπωσιακή. Η Mercedes είχε επιστρέψει στη Formula 1 το προηγούμενο έτος με τη W196 και κυριάρχησε με τρόπο που το άθλημα δεν είχε ξαναδεί.

Όπως γράφει στο μεγάλο αφιέρωμά του το motorsportmagazine.com, sτο Le Mans, η γερμανική εταιρεία παρουσίασε την 300 SLR, ένα αυτοκίνητο με αμάξωμα από μαγνήσιο, ψεκασμό καυσίμου και τρίλιτρο οκτακύλινδρο σε σειρά κινητήρα που απέδιδε περίπου 300 ίππους και, όπως έλεγαν όσοι το οδήγησαν, δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο στη Γη.

Απέναντί της, η Jaguar είχε τον Hawthorn, του οποίου ο μηχανικός της ομάδας Norman Dewis είπε ότι «θα πίεζε όσο πιο σκληρά γινόταν, χωρίς καμία σκέψη για τερματισμό» — με στόχο να σπάσει τη Mercedes μέσω φθοράς.

Ήταν, με κάθε μέτρο, ένα παράτολμο σχέδιο για αγώνα 24 ωρών. Ήταν επίσης, για τις πρώτες δύο ώρες, εντυπωσιακό θέαμα.

Ανάμεσα στους οδηγούς της Mercedes ήταν ο Pierre Levegh, ένας 49χρονος Γάλλος του οποίου η συμμετοχή είχε αποφασιστεί τόσο για διπλωματικούς όσο και για αγωνιστικούς λόγους.

Το 1952, ο Levegh είχε οδηγήσει μόνος ολόκληρο τον αγώνα του Le Mans, φτάνοντας μέχρι την 23η ώρα πριν από μηχανική βλάβη.

Η παρουσία του το 1955 ήταν μια χειρονομία του Alfred Neubauer προς τη γαλλική κοινή γνώμη μετά τον πόλεμο. Μοιραζόταν το τρίτο αυτοκίνητο με τον Αμερικανό John Fitch.

Το ράλι του Λε Μαν το 1955 (AP)

Η ίδια η πίστα ήταν κατάλοιπο μιας άλλης εποχής. Η pit lane στην κύρια ευθεία είχε αλλάξει ελάχιστα από το 1923, όταν τα αυτοκίνητα σπάνια ξεπερνούσαν τα 60 mph.

Το 1955, τα κορυφαία αυτοκίνητα έφταναν τα 150 mph στην ευθεία Mulsanne, επιβραδύνοντας σε μια είσοδο pits που δεν είχε προσαρμοστεί στην τεχνολογία — όπως τα δισκόφρενα της Jaguar, που τότε ήταν κάτι νέο.

Η πίστα, το πλήθος και τα εμπόδια δεν είχαν συμβαδίσει με την τεχνολογία των αυτοκινήτων. Και αυτό ήταν εμφανές.

Ο γύρος που τα άλλαξε όλα

Στις 6:26 μ.μ., στο τέλος του 35ου γύρου, ο αγώνας άλλαξε για πάντα και μαζί και η ιστορία των ράλι.

Ο Hawthorn και ο Fangio μάχονταν στην κορυφή, αλλάζοντας συνεχώς θέση και καταρρίπτοντας ρεκόρ γύρου.

Ο Hawthorn αγνοούσε τα σήματα των pits, μη θέλοντας να χάσει την πρωτοπορία.

Καθώς τελικά ανταποκρίθηκε και πλησίαζε την ευθεία με αγωνιστική ταχύτητα, είχε μόλις προσπεράσει τον Lance Macklin με την Austin-Healey 100S.

Ο Hawthorn κινήθηκε προς τα μέσα και φρέναρε απότομα, με τα δισκόφρενα της Jaguar να μειώνουν ταχύτητα πολύ πιο γρήγορα από όσο μπορούσαν να προβλέψουν οι πίσω οδηγοί.

Ο Macklin, αιφνιδιασμένος, έστριψε προς το κέντρο του δρόμου για να αποφύγει τη Jaguar.

«Ήρθε δίπλα μου και μου έκανε χειρονομία για καλή τύχη… μετά είδα τα φώτα φρένων του», είπε ο Macklin.

«Νομίζω ότι υποτίμησε την ταχύτητά μου… και ότι φοβήθηκε να κάνει άλλο γύρο και να μείνει από καύσιμα.»

«Η πρώτη μου αντίδραση ήταν: “Ο Mike Hawthorn έχει τρελαθεί!”»

Εκείνη τη στιγμή, η Mercedes του Levegh, που ακολουθούσε με περίπου 150 mph, χτύπησε την Austin-Healey χωρίς χρόνο αντίδρασης.

Η Mercedes εκτινάχθηκε, πέρασε πάνω από ένα μικρό ανάχωμα και διαλύθηκε πέφτοντας προς το πλήθος.

Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία. Το αμάξωμα από μαγνήσιο πήρε φωτιά που δεν έσβηνε με νερό αλλά εντεινόταν.

Ο κινητήρας εκτοξεύτηκε μέσα στο πλήθος.

Συνολικά τουλάχιστον 84 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 120 τραυματίστηκαν. Παραμένει το πιο θανατηφόρο δυστύχημα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Το ράλι του Λε Μαν το 1955 (AP)

Γιατί ο αγώνας συνεχίστηκε

Παρά την τραγωδία, ο αγώνας δεν σταμάτησε. Η λογική ήταν ότι μια άμεση διακοπή θα προκαλούσε πανικό και κυκλοφοριακό χάος που θα εμπόδιζε τα ασθενοφόρα να φτάσουν στους τραυματίες.

Στο γκαράζ της Mercedes, ο Fitch ζητούσε ήδη απόσυρση. Ο διευθυντής Alfred Neubauer συμφωνούσε, αλλά χρειαζόταν έγκριση από τη Στουτγάρδη.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα δόθηκε η έγκριση.

Στις 1:45 π.μ., η Mercedes αποσύρθηκε σιωπηλά. Η Fangio-Moss είχε ήδη προβάδισμα δύο γύρων.

Η Jaguar συνέχισε κι έτσι ο Hawthorn και ο Ivor Bueb κέρδισαν έναν αγώνα που έμεινε στην ιστορία για τον χειρότερο δυνατό λόγο...