Το ξόδι που (δεν) θα ήθελε ο Μαζωνάκης… «Της γυφτουριάς το πανηγύρι»!

Ελλάδα, ένα αχανές κι’ ατέλειωτο πανηγύρι! Απύθμενο!

Η Ελλάδα φυλλορροεί διαρκώς· οι μύθοι της ένας ένας χάνονται και μαζί τους σιωπούν και οι εξαίσιες μουσικές τους… Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας αοιδός συμπαθής, προσφιλής και πολυαγάπητος. Μέχρι εκεί… Υπάρχει, όμως, μέτρο στον τόπο τούτο; Όταν οι αξίες απαξιώνονται και έρπουν σε μια θανατερή έρημο, λογικό είναι οι χαμαιλέοντες να κυριαρχούν… Και αίφνης ο «Μαζώ» γίνεται ταγός! Και γιατί να μην γίνει; Αλλά μετά θάνατον; Όσο ζούσε; Καθοδηγούσε;

Ο Μαζωνάκης, βαθύτατα Έλλην και ανυποχώρητα ελεύθερος μπορεί να πει κάποιος (ψαγμένος) ότι είχε παρόμοιο όραμα με τον Τσέχοφ, που έγραφε 100 και πλέον χρόνια πριν: «Απελευθέρωση από κάθε κτηνώδη δύναμη κι από κάθε ψέμα, όποια μορφή κι αν έχουν: αυτό θα ήταν το πρόγραμμά μου, αν ήμουν μεγάλος καλλιτέχνης»… Ο Τσέχοφ ήταν μεγάλος καλλιτέχνης! Ο Μαζώ; Ήταν Καλλιτέχνης με «κ» κεφαλαίο. Και το «πρόγραμμά» του το έκανε πράξη, όσο η ζωή και ο κόσμος του, τού το επέτρεψαν, πριν αποχαιρετήσει…

Και κοίτα να δεις τώρα τι αποκαλύπτει ο θάνατος ενός αγαπητού διασήμου: επικίνδυνους γιατρούς και τυχάρπαστους «γιατρούς», αβυσσαλαία και κινδυνώδη αφοσίωση στο κέρδος, ανυπαρξία (και σε τούτη την περίπτωση) κρατικής ασπίδας απέναντι σε απρόβλεπτους εχθρούς (τι να σου κάνει η ασπίδα του Αχιλλέα πια;), φαρισαϊσμό απειροβαθή και «Ελλάδα» αφελή και εύπιστη. Μαθήματα παίρνουμε; Τα παθήματα, στο κενό!

Και φθάνουμε στο ξόδι… Πλάι στους- αληθινά- τεθλιμμένους συγγενείς και φίλους, στήθηκε πανηγύρι Ικαριώτικό! Μαραθωνίτικο πιο σωστά! Πανηγύρι στης Κοκκινιάς τα καλντερίμια και στης εκκλησιάς τον περίβολο… Πλαστικά συναισθήματα, «κινέζικο» μελό, μποτοξαρισμένα πρόσωπα διασήμων με faux δάκρυα, περαστικοί θρησκόληπτοι, γείτονες φιλοπερίεργοι, απομακριά ταξιδεμένοι για να πουν την επομένη: «ήμουν κι εγώ εκεί»… Από το τηλέφωνο σέλφις με φόντο το φέρετρο. Τα κινητά υψωμένα σαν κεράκια στον επιτάφιο. Και τραγούδι και χορός, πολύς χορός. Και κέφι! Και ήταν «όλοι» εκέι, πράγματι. Πολιτικοί επαιτούντες συμπάθεια, ξεχασμένοι καλλιτέχνες αναζητώντας χέρι να σφίξουν, ανώνυμοι γυρεύοντας δευτερόλεπτα δημοσιότητας… Ο Μαζωνάκης αγάπη γύρευε· δεν την ένιωσε όταν του προσφέρθηκε απλόχερα… ιδιοτελώς, όμως.

Ο Παλαμάς τα είχε (περι) γράψει από τις αρχές του περασμένου αιώνα: «Βόσκουν κοπάδια στο λιβάδι, πρόβατ’, αλόγατα, γελάδια, και κάποτε κοπάδια ανθρώπων μαυρολογάν εκεί και βουίζουν, για να χυθούν ετοιμασμένα στα μεθοκόπια…».
Κι έγραψε κι άλλα: «Γύφτισσες ήρθανε ντυμένες φανταχτερά γιορτής φουστάνια, γύφτισσες ήρθαν και κρεμάνε χοντρά γυαλιστερά γιορντάνια, με κόκκινα φορέματα ήρθαν, με κίτρινα μακριά μαντίλια»… Αυτά έγραφε ο ποιητής... Ο σεβασμός, η ευλάβεια, το δέος εξέλειπαν χθες στη Νίκαια, αντιθέτως πλεόνασαν οι υπερβολές από πολλούς που προκάλεσαν αποστροφή σε πολλούς. Η Ελλάδα νοσεί από αμετρία και κατάχρηση... Πλεονάζουν οι ακραίες συμπεριφορές, σπανίζουν η σύνεση και μετριοπάθεια... Αλλά, Ελλάδα... 

Και όσο υπάρχει Ελλάδα και οι πνευματικοί ταγοί εκλείπουν, οι πολιτικοί τιποτίζουν καταβροχθίζοντας και οι καλλιτέχνες εξαντλούνται από την ανομβρία των καιρών, τόσο οι κενοί κι ανύπαρκτοι θα υπερέχουν. Και όχι τίποτα, Παλαμάδες δεν υπάρχουν πια να γράψουν τον «Δωδεκάλογο του Γύφτου» τους: «…ξανάρχισε, άμυαλο, πολύβοο, μες στο μαγιάτικο λιοπύρι, το πανηγύρι της Κακάβας, της γυφτουριάς το πανηγύρι».
Καλή μας νύχτα και ζωή σε μας…

Διαβάστε ακόμη

Καταγγελία Γιαννάκου στο OPEN για εγκληματικές παραλείψεις και ιατρικά λάθη κατά την προσπάθεια ανάνηψης του Μαζωνάκη

Άλλη μια «μαύρη» σελίδα στην ιστορία: Ελεύθερος ο Κασιδιάρης - Ανακοίνωσε κόμμα εν μέσω πανηγυρισμών

Αεροπορική τραγωδία στην Τανάγρα: Βρέθηκαν τμήματα του Phantom στον σάκο με τη σορό του πιλότου

«Καμπανάκι» Μαρουσάκη: Έρχεται κακοκαιρία - Σε ποιες περιοχές υπάρχει κίνδυνος για πλημμύρες