Κοινωνικά αποδεκτή η διαφθορά ή πανεθνικό μέτωπο εναντίον της;

Η διαχρονικότητα της διαφθοράς δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί σοβαρά από κανέναν αναλυτή.

Αυτό που απομένει να διευκρινισθεί είναι αν η εκάστοτε κυβέρνηση θέλει να αναμετρηθεί μαζί της, με τρόπο θεσμικό, κινητοποιώντας όλους τους αναγκαίους μηχανισμούς αποτροπής της ή απλώς να επιλέξει να συμβιώσει με αυτήν στη «λογική του παραλογισμού», κάνοντας δηλαδή τα στραβά μάτια, θεωρώντας ότι «η μηχανή για να λειτουργεί θα πρέπει να είναι καλά λαδωμένη».

Για παράδειγμα, οι πολεοδομίες ήταν διαχρονικά πάντα στις εκθέσεις του Συνηγόρου του Πολίτη μέσα στις τρεις πρώτες εστίες επώασης σκανδάλων, μαζί με τους δήμους και τις εφορίες (εποχή προ-ΑΑΔΕ). Το νέο στοιχείο στην υπόθεση του σκανδάλου των πολεοδομιών είναι ότι βρέχει παραιτήσεις γενικών γραμματέων, φερομένων ότι εμπλέκονται στο εν λόγω σκάνδαλο. Οι κατηγορίες για λειτουργία μαφίας, με μίζες και διευκολύνσεις παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας στα ρεπορτάζ των εφημερίδων.

Είναι ικανή η κυβερνητική επωδός ότι για όλα ευθύνεται «το βαθύ κράτος» να καλύψει πειστικά την κρίση των πολιτών; Πόσο «βαθύ» τελικά είναι αυτό το κράτος που επί επτά χρόνια η παρούσα κυβέρνηση αδυνατεί να καταδυθεί και να εξυγιάνει τις άρρωστες πτυχές του;

Οι επικοινωνιακές κυβερνητικές ατάκες δια πάσαν νόσον και θεραπείαν καλά κρατούν. Ακριβώς όπως και στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, επικοινωνιακή μηχανή επαναλαμβάνει τα ίδια στερεότυπα:

• 1. «Οι ευθύνες είναι διαχρονικές»
• 2. «Απλά ρουσφετάκια ήταν και όχι σκάνδαλα»
• 3. «Οι γαλάζιοι βουλευτές βοηθούσαν τους πολίτες να ξεπεράσουν τη γραφειοκρατία»
• 4. «Φταίει η τεχνική λύση του ΣΥΡΙΖΑ»

Έτσι, στη δημόσια σφαίρα η συζήτηση μετατοπίζεται στο «αν το ρουσφέτι είναι καλό ή κακό πράγμα», αποσιωπώντας έντεχνα τις χιλιάδες σελίδες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που έστειλε στη Βουλή τις δικογραφίες, με τις κατηγορίες για διασπάθιση του δημόσιου ευρωπαϊκού χρήματος και άλλα ποινικά αδικήματα.

Όταν βέβαια περάσουμε από τους γαλάζιους βουλευτές στο Μαξίμου, τότε συνήθως κάποιος άλλος «παίρνει στις πλάτες του την ευθύνη», ποτέ ο πρωθυπουργός, οποίος συνήθως δηλώνει ότι δεν ήξερε, δε γνώριζε. Δε γνώριζε για τα τρένα (Τέμπη), δε γνώριζε για τις υποκλοπές, δεν ήξερε για τις ΜΕΘ (μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα), δεν ήξερε για τον Πάτση, δεν ήξερε για το Λιγνάδη, δεν ήξερε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν ήξερε για τους «Φραπέ, Χασάπη», δεν ήξερε για τη σήψη και τη δυσωδία στις πολεοδομίες - και ας παραιτήθηκαν 3 γενικοί γραμματείς -, ούτε για τις απευθείας αναθέσεις των πολλών δις σε κλειστούς διαγωνισμούς με έναν υποψήφιο, ούτε καν για τις συμβουλευτικές εταιρείες!

Οι υποκρυπτόμενες ερωτήσεις παραμένουν:

• Άραγε δωρεάν γίνονταν οι βουλευτικές παρεμβάσεις ή με το αζημίωτο;
• Το αζημίωτο ήταν μόνο οι ψήφοι στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση ή η οικονομική ενίσχυση του «κατόπιν ενεργειών μου» γαλάζιου βουλευτή;

Και ο χορός της διαφθοράς καλά κρατεί:

• Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αρνήθηκε να ανοίξει ξανά την έρευνα για τις υποκλοπές, παρά τα νέα στοιχεία της δίκης και τις θηριώδεις ποινές των 126 ετών, παρά τη δημόσια ομολογία Ντίλιαν για γραπτό συμφωνητικό με την ΕΥΠ και ανταλλαγή email.
• Η κυβέρνηση παρενέβη στο έργο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, με νυχτερινή τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο.
• Δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν αγωγές-φίμωτρα (SLAPPs), ενώ η Ελλάδα καθυστερεί την εφαρμογή της σχετικής οδηγίας.
• Χρωστούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δύο κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν (τα 47,5 από τα 52 συνολικά χρόνια της μεταπολίτευσης), 1 δις. στις τράπεζες και δεν ιδρώνει το αυτί ούτε της δικαιοσύνης, ούτε των τραπεζών.

Όταν χρωστάς ως πολίτης και δεν μπορείς να πληρώσεις δύο δόσεις μερικών εκατοντάδων ευρώ του δανείου σου, κινδυνεύεις να χάσεις το σπίτι σου. Όταν χρωστάς δισεκατομμύρια ευρώ ως κυβερνών κόμμα, λες στην καλύτερη περίπτωση ότι τα έχεις ρυθμίσει και βγαίνεις από την υποχρέωση. Στην χειρότερη, δηλώνεις κυνικά ότι αυτά τα χρέη δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ!

Το κρίσιμο ερώτημα:

• Η κοινωνία σήμερα αντιδρά ή είναι «μαθημένη και αυτή έτσι»;
• Πώς να ερμηνεύσουμε τα θηριώδη εκλογικά ποσοστά εκείνων των κομμάτων που εκπαίδευσαν την κοινωνία να είναι «μαθημένη έτσι»;
• Νομιμοποιούμαστε να μιλήσουμε για επικοινωνιακό μιθριδατισμό; Τη διαδικασία εκείνη κατά την οποία ένας οργανισμός αναπτύσσει ανοσία σε ένα δηλητήριο μέσω της συστηματικής λήψης μικρών, σταδιακά αυξανόμενων δόσεων, δηλαδή τη βαθμιαία εξοικείωση και ανοχή σε κάτι δυσάρεστο ή επικίνδυνο, το οποίο τελικά καταλήγουμε να αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό;
• Τι λένε οι μετρήσεις από ευρωπαϊκούς οργανισμούς για τη διαφθορά στην Ελλάδα;

Το ευρωβαρόμετρο είναι αποκαλυπτικό: Το 97% των Ελλήνων πιστεύει ότι η διαφθορά είναι διάχυτη στη χώρα. Την Ελλάδα του 97% ακολουθούν η Κροατία με 92% και η Πορτογαλία με 91%. Αντίθετα, η Φινλανδία και η Δανία καταγράφουν τα χαμηλότερα ποσοστά αντίληψης διαφθοράς, με 21% και 28% αντίστοιχα. Ο Δείκτης Αντίληψης Διαφθοράς (CPI) - που είναι ο πιο ευρέως χρησιμοποιούμενος δείκτης για τη διαφθορά στον κόσμο και δημοσιεύεται από τη Διεθνής Διαφάνεια (Transparency International) - σημειώνει ότι το 2025 η Ελλάδα κατατάσσεται στην 21η θέση στις 27 χώρες συγκεντρώνοντας μόλις 50 μονάδες.

Η Δανία για 15η συνεχόμενη χρονιά παρουσιάζει την υψηλότερη βαθμολογία διαφάνειας συγκεντρώνοντας 89 βαθμούς, 27 περισσότερους από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στη δεύτερη και τρίτη θέση βρίσκονται Φινλανδία (88 μονάδες) και η Σουηδία (80 μονάδες). Στις τελευταίες θέσεις στην ΕΕ βρίσκεται η Ουγγαρία (40 μονάδες), η Βουλγαρία (40 μονάδες) και η Ρουμανία (45 μονάδες).

Συμπερασματικά

Για κάθε φιλόδοξο πολιτικό εγχείρημα είναι αναγκαίο να διατυπωθεί ένα σαφές, μετρήσιμο και αξιόπιστο πρόγραμμα κατά της διαφθοράς, προσδίδοντας χαρακτηριστικά μιας πανεθνικής προσπάθειας, για να εξασφαλίσουμε τους απολεσθέντες πόρους που τους στερείται η συλλογική εθνική προσπάθεια.

Πρώτο στοίχημα επομένως, πρώτο check point, το πανεθνικό μέτωπο κατά της διαφθοράς.

Διαβάστε ακόμη

Πού το πάει η Άγκυρα και πώς απαντά η Αθήνα: Τα ευρωπαϊκά μηνύματα και οι ισορροπίες στη γειτονιά

Ο Σαμαράς έτοιμος να «πατήσει το κουμπί», το αντάρτικο στις Βρυξέλλες και η μαύρη πρωτιά στα καταναλωτικά δάνεια

Πώς κατέρρευσαν οι πολεμικοί στόχοι του Τραμπ στο Ιράν: «Στόχος» vs «Πραγματικότητα»

Μύθος οι επιθέσεις λαγοκέφαλων σε ανθρώπους: Καθηγητής του ΑΠΘ που καταρρίπτει τα «σενάρια Χόλιγουντ»