Πού πας με την μπάλα, μεγάλος άνθρωπος;

Όσο περνούν τα χρόνια, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να μείνεις νέος, αλλά να μη χάσεις εκείνα που σε έκαναν να νιώθεις ζωντανός

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 5 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google

Περίπου όταν έρχεται ο καιρός που το πεντάρι δεν είναι απλά θέση στο μπάσκετ αλλά ο πρώτος αριθμός στην ηλικία, πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να κουβαλούν ένα αόρατο βάρος. Όχι μόνο τις υποχρεώσεις της ζωής, αλλά και ένα άτυπο ανθολόγιο κοινωνικών κανόνων υπό τη βροντερή επικεφαλίδα: «τώρα πρέπει να σοβαρευτείς». Να αλλάξεις το χιούμορ σου, να μην ενθουσιάζεσαι εύκολα, να μην κάνεις πράγματα που «ταιριάζουν σε νεότερους». Να είσαι συγκρατημένος και «καθώς πρέπει».

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουν, πολλοί αρχίζουν να καταπιέζουν κομμάτια του εαυτού τους.

Σιγά-σιγά αρχίζουν να ζουν περισσότερο μέσα από τους ρόλους και τους τίτλους παρά μέσα από τον πραγματικό τους εαυτό. Η αξία τους μετριέται μέσα από επιτεύγματα, θέσεις, κοινωνική εικόνα ή οικονομική επιτυχία. Και συχνά δικαιολογημένα. Όμως, πολλές φορές, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, γίνονται οι ίδιοι οι τίτλοι τους. Τα στερεότυπα που κάποτε έβλεπαν σε άλλους. Πολλοί μπερδεύουν την ωριμότητα με τη σοβαροφάνεια, σαν το να μεγαλώνεις να σημαίνει ότι εγκαταλείπεις κομμάτια του εαυτού σου.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το άλλο άκρο.

Οι άνθρωποι που φοβούνται τόσο πολύ το πέρασμα του χρόνου ώστε αρνούνται να μεγαλώσουν ουσιαστικά. Εκείνοι που μπερδεύουν την ελευθερία με την ανευθυνότητα και τον αυθορμητισμό με την έλλειψη μέτρου.

Ο παλιμπαιδισμός όμως δεν είναι αρετή όταν μετατρέπεται σε άρνηση της πραγματικότητας και των ευθυνών που συνοδεύουν κάθε ηλικία.

Ο «cool» θείος είναι πολύ συχνά ακριβώς το αντίθετο από αυτό που νομίζει ότι είναι, βαφτίζοντας την επιπολαιότητά του ως έλλειψη μοντέρνας οπτικής των άλλων.

Η αλήθεια βρίσκεται, ως συνήθως, κάπου στη μέση. Και ίσως αυτή η διαδρομή να είναι η πιο δύσκολη από όλες, αφού περιλαμβάνει απλά πράγματα για όλους, δηλαδή τα πιο δύσκολα.

Να τακτοποιούν τις υποχρεώσεις τους αλλά να συνεχίζουν να γελούν δυνατά για ασήμαντους λόγους. Να είναι αξιόπιστοι αλλά να μη χάνουν τον αυθορμητισμό τους. Να έχουν μάθει από τα λάθη τους χωρίς να φοβούνται να κάνουν άλλα. Να κρατούν το παιδί μέσα τους όχι ως άρνηση της ηλικίας τους, αλλά ως υπενθύμιση ότι η ζωή δεν τελειώνει επειδή δεν είναι πια όπως ήταν στις παλιές τους φωτογραφίες.

Ο αθλητισμός είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ανισόρροπης ισορροπίας. Αρκεί να δει κανείς τι συμβαίνει κάθε εβδομάδα σε χιλιάδες γήπεδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου ή τένις. Άνθρωποι 50, 60 αλλά και παραπάνω ετών, συνεχίζουν να μαζεύονται με την ίδια ανυπομονησία που είχαν όταν ήταν παιδιά. Κλείνουν γήπεδα, κανονίζουν αγώνες, πειράζονται, πανηγυρίζουν και διαφωνούν για ένα φάουλ.

Για δύο ώρες δεν είναι οι τίτλοι τους, οι επαγγελματικές τους ιδιότητες ή οι κοινωνικοί τους ρόλοι.Έχουν ανακαλύψει κάτι θαυμαστό. Μια προσωπική χρονομηχανή που τους οδηγεί σε ένα ραντεβού με ένα εξαιρετικά σημαντικό πρόσωπο. Τον παλιό τους εαυτό. Εκείνον που μεγάλωνε χωρίς να γερνά.

Και συνήθως κάπου εκεί θα εμφανιστούν οι γνωστές ατάκες: «Καλά, ακόμα μπάσκετ παίζεις;». «Πρόσεχε, θα χτυπήσεις». «Δεν είσαι για αυτά τώρα». «Γιατί δεν πας για ένα περπάτημα;».

Οι περισσότερες από αυτές τις κουβέντες λέγονται με αγνό ενδιαφέρον. Κρύβουν όμως και μια βαθύτερη αντίληψη: ότι μετά από μια ηλικία ο άνθρωπος οφείλει να περιορίσει τον ενθουσιασμό του και να αντικαταστήσει τη χαρά με την προσοχή. Κάτι στο οποίο, όμως, παρά τη λογικότατη βάση του, πολλοί αντιδρούν, μιας και πιστεύουν ότι το να πιαστούν και να "ταλαιπωρήσουν" το σώμα τους σε έναν αγώνα μπάσκετ στα 55, είναι απόδειξη ότι συνεχίζουν να συμμετέχουν στη ζωή αντί να την παρακολουθούν από την εξέδρα. Με μια δόση χιούμορ, για αυτούς ίσως να είναι πιο τιμητικό να στραβοπατήσουν κυνηγώντας μια μπάλα που αγαπούν παρά να στραβοπατήσουν σε ένα πεζοδρόμιο πηγαίνοντας να πληρώσουν έναν λογαριασμό.

Ίσως η μεγαλύτερη νίκη μετά τα 50 να μην είναι να αποδείξουν ότι παραμένουν νέοι, αλλά να μη χάσουν όσα τους έκαναν να νιώθουν ζωντανοί. Τον αυτοσαρκασμό, τον ενθουσιασμό, την απομυθοποίηση αυτού που ήθελαν να γίνουν μεγαλώνοντας.

Και αν ένα βράδυ καθημερινής, στα 50 τους, βρεθούν σε ένα γήπεδο με φίλους της ίδιας ηλικίας, περισσότερο λαχανιασμένοι, ιδρωμένοι και σαφώς πιο πιασμένοι, ίσως να βρίσκονται ακριβώς εκεί που πρέπει να βρίσκονται.

Όχι γιατί ξέχασαν ότι μεγάλωσαν, αλλά γιατί αρνήθηκαν να αφήσουν τους αριθμούς και τα κλισέ να αποφασίσουν για αυτούς.

Ίσως τελικά το αντίθετο της ωριμότητας να μην είναι το παιχνίδι, αλλά η παραίτηση από αυτό.

Ακόμα κι αν ένα βράδυ καθημερινής χρειαστεί λίγη περισσότερη θερμαντική κρέμα απ’ ότι παλιά.