Όταν τα άνυδρα Χριστούγεννα χιονίζει αναμνήσεις που πνίγουν ευαίσθητες ψυχές – Πόσο «κάποτε» να αναζητήσεις πια;

Όταν τα άνυδρα Χριστούγεννα χιονίζει αναμνήσεις, ο χρόνος μοιάζει καρφωμένος στον σταυρό του «τότε», αιμορραγών και φθίνων…

Τηλεφώνησε αδερφικός φίλος, ο Σταμάτης, λίγες μέρες πριν· ήταν θλιμμένος: «Οι άνθρωποι που μας έφτιαχναν μαγικές τις μέρες τις γιορτινές, έχουν φύγει…» μου είπε… «Βρέθηκα πίσω από την ερμητικά κλειστή εξώπορτα του πατρικού μου. Μέσα σιωπή. Και σκοτάδι. Ενώ κάποτε…». «Κάποτε»! Τι μικρή λέξη με απροσμέτρητο βάρος; «Κάποτε».

Όταν λες «κάποτε το σπίτι μας ξεχείλιζε από φως και ζεστασιά τέτοιες μέρες» το «κάποτε» είναι εκείνο που σε λυγίζει!
Η απόσταση που μας χωρίζει από τα παιδικά μας Χριστούγεννα κι από τα «Χριστούγεννα» του Παπαδιαμάντη που μας μεγάλωσαν, μέχρι τα Χριστούγεννα του Jumbo είναι ένας αιώνας και κάτι σπαράγματα ευαισθησίας, που συνεχώς αυξάνει, δραματικά! Η γενιά μας, η γενιά των ρομαντικών ταξιδιωτών που φορτώθηκαν το άχθος της ζωής εκεί κάπου στου ’60 τις αρχές, ξεκουράστηκε με «Χριστούγεννα» του Παπαδιαμάντη, ονειρεύτηκε με «Χριστούγεννα» του Παπαδιαμάντη, οσμίστηκε άρωμα ακριβό με «Χριστούγεννα» του Παπαδιαμάντη, γεύτηκε μαγεία με «Χριστούγεννα» του Παπαδιαμάντη, αποκοιμήθηκε με «Χριστούγεννα» του Παπαδιαμάντη. Σήμερα; Στη Jumboσακούλα τα Χριστούγεννα· ποιου Παπαδιαμάντη;

Μας μεταβάλλει το μέλλον; Ασφαλώς! Η ψιμυθίωση των Ημερών από τα αποθέματα της ευμάρειας και ο υπέρμετρος καλλωπισμός της από την άμετρη καταναλωτική μανία θα μας καταδικάζει, εμάς, τους μιας άλλης εποχής ταξιδευτές, να αποφλοιώνουμε το «τώρα» μας, μέχρι να βρούμε κάτι ισοδύναμο με το «κάποτε» μας. Στον σχεδόν μισό αιώνα που μας χωρίζει από τα παιδικά μας χρόνια, τα αντιστύλια του οικοδομήματος μας γκρεμίστηκαν ένα προς ένα…

Τα δάκρυα των ανθρώπων, τέτοιες μέρες, έρχονται αργά· προηγούνται φθινόπωρα συμβιβασμών, πρωτοβρόχια ταπεινώσεων, καταιγίδες εκποιήσεων, χειμώνες αλλοτρίωσης, έτσι που και με τον άνθρωπό σου γίνεσαι εχθρός και με τον εαυτό σου ξένος. Και οι απόντες, όλα τούτα στα φωνάζουν...

Οι γονείς, που «κάποτε» έλαμπαν στη ζωή μας και μάγευαν τις Γιορτές μας, έχουν γίνει χωμάτινες αναμνήσεις.
Τα «θέλω» μας έχουν- από καιρό- μετατραπεί σε «πρέπει» και το καράβι του χρόνου, μάς ταξιδεύει απαλά πρόσω αργά, όσο κι αν με αγωνία σέρνουμε τον οξειδωμένο τηλέγραφο στο «Ανάποδα Ολοταχώς».
Ξαφνικά είδαμε την πραγματικότητα να αναστρέφεται: τα Χριστούγεννα των καιρών μας δεν θα μάς μαγέψουν ποτέ, και τα Χριστούγεννα του «κάποτε» μας, θα μάς στοιχειώνουν μέχρι να «φύγουμε».

Ποιος νέος των χρόνων μας θα σταθεί σε ετούτη την αράδα; «Και έφαγον πάντες και ηυφράνθησαν, εορτάσαντες τα Χριστούγεννα μετά σπανίας μεγαλοπρεπείας επί του ερήμου εκείνου βράχου». Ουδείς! «Ούτως είχον τα πράγματα μέχρι της παραμονής των Χριστουγέννων του έτους 19…».
Και ούτως έχουν σήμερον, στο ένα τέταρτο του 21ου αιώνα: επίπλαστη ευμάρεια, ανόητοι πιθηκισμοί, κομπασμοί νεόπτωχων, φθηνοί influencer σε απένταρο κι’ απόμακρο κοινό, Χριστούγεννα στη φάτνη του TikTok, faux ζωή προσποιούμενη τη μαλαματένια μέσω της φιλοσοφικής λίθου του Instagram… Κι’ όλα τόσο λαμπερά και τόσο, μα τόσο βυθισμένα στο σκοτεινό «τίποτα».
Και «η λιθίνη ψυχή» θρυμματίζεται σαν χαϊδέψει την ξύλινη εξώπορτα των παιδικών χρόνων.
Και η «απενθής μελανείμων» μνήμη χάνεται στην ομιχλώδη μελαγχολία του παρελθόντος…

Τα Χριστούγεννα δεν είναι πια για ευαίσθητες, ρομαντικές ψυχές, φίλε Σταμάτη. Τα Χριστούγεννα και ολόκληρο το 12ημερο, που διευρύνθηκε σε δίμηνο, πάλλουν μόνο σκληρές χορδές πια- εδώ και χρόνια πολλά- βουλιμικών-αδηφάγων, απαθών πραγματιστών, που έχουν αναγάγει το «όλον» του Κόσμου σε ατομικό «ελάχιστο»…

Το Θαύμα των Χριστουγέννων είναι η παιδική μας ηλικία· η πραγματικότητα έρχεται σαν πεινασμένο αγρίμι και κατασπαράσσει τη φαντασία, όταν στους δρόμους μας, έξω, χιονίζει χρόνια… Όσο παγωμένο μαράζι και να φτυαρίζεις, η εξώπορτα του «τότε» δεν ξεχιονίζει· θα μένει πάντα αποκλεισμένη. Η παγωνιά του «τώρα», φίλε Σταμάτη, θα μας συντροφεύει μέχρι να γίνουμε κι εμείς ένα μακρινό «κάποτε»…
Κι’ όπως και σήμερα, έτσι πάντα θα ξημερώνει ανυποψίαστα Χριστούγεννα…