Οι αμερικανικές εκλογές, ο Πιραντέλο, η αγωνία στ’ Άγραφα και ο ευμετάβλητος ρυθμός του Κόσμου…

Οι αμερικανικές εκλογές, ο Πιραντέλο, η αγωνία στ’ Άγραφα και ο ευμετάβλητος ρυθμός του Κόσμου… 

Τώρα τι σχέση έχουν ο Λουΐτζι Πιραντέλο, οι αμερικανικές εκλογές, τ’ Άγραφα κι' ο Κόσμος που μικραίνει συνεχώς, είναι μια ιστορία για 600 λέξεις μόνο…

Ο Λουίτζι Πιραντέλο έχει δώσει στους δημοσιογράφους-σχολιογράφους μια ευρεία γκάμα τίτλων για να χρησιμοποιούν όταν θέλουν να ψεκάσουμε με άρωμα ποιητικό τα πεζά κείμενά τους· παράδειγμα: Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε, Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή, Να ντύσουμε τους γυμνούς, Ένας, κανένας κι εκατό χιλιάδες, Χάος…
Κι αν θεωρείτε ότι ο Πιραντέλο, ο Νομπελίστας ιταλός συγγραφέας που πέθανε πριν ακόμα ο Αδόλφος εξαπολύσει τον «Blitzkrieg» του, είναι πια παρωχημένος και άκαιρος, γελιέστε. Ένας Πιραντέλο ταιριάζει παντού· και στις αμερικανικές εκλογές, που πολύ μας έχουν πονοκεφαλιάσει τις τελευταίες μέρες γιατί χάσαμε τα ριάλιτι τα καθεβραδινά μας, γιατί έμειναν πίσω οι ατέρμονες σειρές με το βαθύ τους νόημα και το απύθμενο ενδιαφέρον, και απωλέσαμε τον τηλεοπτικό μας μανδραγόρα, που αίφνης μετατράπηκε σε δυσβάστακτη πραγματικότητα…

Κι ενώ ακόμα δεν είχαν ανοίξει οι κάλπες στην απέναντι ακτή του ανταριασμένου Ατλαντικού, κι ενώ μοναχά ένας Γρέγος μαστίγωνε την Αττική, οι πολιτικοί αναλυτές (και όχι μόνο αυτοί) εν Ελλάδι είπαν να αυτοσχεδιάσουν με απάνεμες προσεγγίσεις. Και άκουγες βράδυ Τρίτης ό,τι μπορούσε να βάλει ο νους σου και τίποτα από όλα εκείνα δεν είχαν πυξίδα· γιατί απλά ήταν απλώς... για να ντύσουμε τους γυμνούς χρόνους μας… αυτοσχεδιάζοντας! Ένας ο Τραμπ, κανένας εμείς, κι όχι εκτατό χιλιάδες μα εκατομμύρια πιο κει να αγωνιούν…

Και στην Ελλάδα; Αναλύσεις, όπως για την ξηρασία, για τους σεισμούς, για τα παιδάκια που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν υπό την στοργική εποπτεία μιας 24χρονης, για το διαζύγιο του Μπεν Άφλεκ με την Τζένιφερ Λόπεζ, για τη βόμβα που έσκασε όταν όλοι πια είχαμε πειστεί πως τρομοκρατία ήταν μόνο η «17Νοέμβρη» που τα χρόνια κι η μοίρα έφεραν- σαν τους δημόσιους υπάλληλους- τους εκπροσώπους της να αιτούνται αδειών μετά δημοσίων θεαμάτων… Κι όλα αυτά μαζί στον αναδευτήρα της επικαιρότητας έγιναν «2024 US elections»…

Και ενέσκηψαν τίτλοι που στάζουν αγωνία και απόγνωση, όπως: «τι θα αλλάξει στη ζωή μας με τον Τραμπ»- ή με την Κάμαλα, δεν έχει σημασία- ή «η επόμενη μέρα του Κόσμου»… σκοτεινιάζουν τη γκρίζα ατμόσφαιρα…
Κει πάνω στ’ Άγραφα, «έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα»: χθες βράδυ, στο χαμογελαστό καφενείο της Χριστίνας, ο Κωστάκης ο Μήτσιος στη μιαν άκρη, ο Κώστας ο Μπακογιάννης στην άλλη, ο Ταξιάρχης με το νεροπότηρο γεμάτο κρασί, ο Αντωνάκης που ανεβαίνει από την Αθήνα για να βρει τη χαμένη νιότη, ο Νίκος και η βαριά σκιά του Γιάννη του Τσακανίκα πλάι στο τζάκι που καίει από το έμπα του Σεπτέμβρη· ουδόλως όλοι αυτοί ασχολήθηκαν με τις «2024 US elections»· γιατί- απλά- έχουν τις δικές τους καταιγίδες και χιονιάδες που βουλιάζουν μέσα τους κάτι τέτοια κοσμοϊστορικά events…

Το χάος (να πάλι ο Πιραντέλο) στον τόπο τους- και σε πολλούς άλλους τόπους της Ελλάδας- είναι τόσο απροσμέτρητο που σε εμποδίζει να δεις πέρα από το πουρνάρι που σου τρυπάει το κορμί, πίσω απ' τον ορίζοντα που κρύβουν τα βουνά…
«Ποιος Τραμπ;» ρώτησε ο Ταξιάρχης για να πάρει την απάντηση: « Κείνους με τν τούφα τη ξανθιά»…

Η προσμονή έχει διαφορετικό ειδικό βάρος, αναλόγως με το τι περιμένεις. Η προσμονή για αποτελέσματα βιοψίας είναι άχθος δυσβάστακτο, η προσμονή για ένα ταξίδι είναι σύννεφο που ταξιδεύει, η προσμονή για την επιστροφή αγαπημένου ανθρώπου είναι «περπατοπετάω». Η προσμονή για της αμερικάνικες εκλογές, στην ελληνική περιφέρεια, είναι κάτι σαν «απόψε αυτοσχεδιάζουμε» στο «χάος» που μας περιβάλλει πλάι στους «γίγαντες του βουνού» συζητώντας για τον «άνθρωπο, το κτήνος και την αρετή», όταν δεν έχουμε «να ντύσουμε τους γυμνούς» κι όταν «όλα είναι καθωσπρέπει».
Αμερικανικές εκλογές που θα αλλάξουν τον ρυθμό του κόσμου; Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε…