Όταν οι μετεωρολόγοι γίνονται star η ξαστεριά δίνει τη θέση της στην καταιγίδα

Ζούμε την εποχή που οι μετεωρολόγοι γίνονται star. Η ξαστεριά δίνει τη θέση της στην καταιγίδα κι οι άνθρωποι παγώνουν...

Τρελαίνεσαι με τους ανθρώπους. Η μάνα του Κώστα καρφωμένη σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου, με το γόνατο θρυμματισμένο, έκανε νεύμα στο γιο της να του μιλήσει· εκείνος έσκυψε ράθυμα.
«Θα χιονίσει αύριο;» ρώτησε κοιτάζοντας στον απέναντι τοίχο που πιο παλιά ήταν κρεμασμένος ο Χριστός και τώρα ο Λιάγκας… Το δωμάτιο έσταζε καλοκαίρι, ο ήλιος έξω ράγιζε τους σοβάδες και τα τηλεοπτικά παράθυρα είχαν ανοίξει κι έμπαζε χειμώνας…
«Χειμώνας είναι μητέρα» αποκρίθηκε ο Κώστας. «Και θα χιονίσει και θα βρέξει κι εμείς θα αντέξουμε…» είπε και χαμήλωσε τα μάτια…

Τον χειμώνα μας νοιάζει αν θα χιονίσει, το καλοκαίρι αν θα έχει ζέστη, την άνοιξη αν θα ανθίσουν οι νεραντζιές… Πάντα σ’ αυτόν τον τόπο ήταν είδηση το αυτονόητο!
Από τότε που οι μετεωρολόγοι έγιναν star ο καιρός έχασε τη σημασία του. Από την παντός καιρού καλλίπυγο Πετρούλα στον αδόλεσχο ψυχρό Αρναούτογλου ένας χιονιάς και μια αιωνιότητα…

Ο καιρός πάντα μας ένοιαζε κι ας είμασταν κατάκοιτοι - κλινήρεις στις εμμονές μας. Υπάρχουν καιροί που ακόμα κι οι καιροσκόποι κατηγορούν τον καιροσκοπισμό… Τέτοιους ζούμε!
«Θυμήσου να βάλεις τον καιρό στα αναθεματισμένο το βιβλίο σου - ο καιρός είναι πολύ σημαντικός» είχε πει ο Χέμινγουέι κι είχε δίκιο ο αναθεματισμένος.
Οι Μετεωρολόγοι, όπως η Βουγιουκλάκη με την Καρέζη στη 10ετία του ’60 πετούν σπόντες – χιονόμπαλες ο ένας στον άλλον.
«Πολικό ποτάμι» ο ένας; «Βάρκες στην Πεντέλη» ο άλλος. Κι οι θεατές αποχαυνώνονται με τα ακραία των καιρών μας φαινόμενα. Έρχεται η Μπάρμπαρα. Όχι η Στρέιζαντ, η κακοκαιρία. Και όλοι κλικάρουν στα sites για να δουν τι φέρνει. Χειμώνας καιρός, χιόνια θα φέρνει.
Θα μας πείτε: πέρυσι έκλεισε η Αττική Οδός με εκατοντάδες οδηγούς να μοιάζουν απομεινάρια της Μάχης του Στάλινγκραντ. Δίκιο έχετε!

Στην Ελλάδα, το αυτονόητο αυτόματα μετουσιώνεται σε ακατανόητο. Γι αυτό και η βιασύνη, η αδημονία να προφθάσουμε το κακό. Στις πυρκαγιές καιγόμαστε, στη βροχή πνιγόμαστε, στο χιόνι βουλιάζουμε, στις φουρτούνες ζαλιζόμαστε στην ευτυχία απουσιάζουμε… Κι καιροσκόποι πάντα αναρριχώνται και καμαρώνουν με τις αν-ασφαλείς προγνώσεις τους.

-Αύριο θα χιονίσει μάνα;
-Ποιος νοιάζεται, δυο χρόνια μεσ’ το χώμα είμαι ζεστά…
Τι τα θέλεις, ο καθένας κουβαλάει τους καιρούς τους δικούς του μέσα του. Και για να λέμε του στραβού το δίκιο: οι πολλές λιακάδες φτιάχνουν την έρημο. ‘Ετσι;

Κι ο Κώστας ξανάσκυψε στη δική του μάνα: «Άσε τους μετεωρολόγους να προβλέπουν και κοίτα να περπατήσεις… Έχουν σηκώσει χιόνια τούτες οι πλάτες, τώρα τρόμαξες;»…