Ο Σαλβατόρε Κοντιτσέλο ετοιμάζει στο Κύτταρο ένα «γλέντι με άποψη»

Την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου, ο Σαλβατόρε Κοντιτσέλο (Salvatore Conticello) μας προσκαλεί στην πρώτη του συναυλία με ολοκληρωμένη μπάντα.  Αυτοπροσδιοριζόμενος ως «λαϊκός – κουλτουριάρης καλλιτέχνης» και ήδη αγαπητός μέσα από τα social media, ο ίδιος ανεβαίνει στη σκηνή του Κυττάρου για να παρουσιάσει ένα live διαφορετικό απ' ότι έχουμε δει απο εκείνον μέχρι τώρα.

Δημιουργεί και ερμηνεύει με απόλυτο σεβασμό στις αξίες και τις ρίζες του παρελθόντος, την ίδια στιγμή που αντιμετωπίζει την εξέλιξη όχι ως επιλογή, αλλά ως αναγκαιότητα επιβίωσης. Για εκείνον, η δημιουργία είναι στάση ζωής, μια εσωτερική ανάγκη. Το όραμά του στηρίζεται στη σύνδεση των ανθρώπων μέσα από την απόλυτη ειλικρίνεια στην τέχνη και στη μουσική.

Το live στο Κύτταρο αποτελεί το απόσταγμα μιας δεκαετούς εσωτερικής διαδρομής. Ένα άνοιγμα διαλόγου, γιατί — όπως λέει και ο ίδιος — «υπάρχουν πράγματα που πρέπει να ειπωθούν». Τα κομμάτια που θα ακουστούν συνθέτουν μια περιήγηση στον ελληνισμό με την ευρύτερη έννοια. Στις διαδρομές του, στα παρακλάδια του, στις μνήμες του. Είναι ο καρπός μιας προσωπικής αναζήτησης ενός Έλληνα ομογενή που ήρθε στην Ελλάδα στα 21 του και βρέθηκε αντιμέτωπος με το πιο απλό και ταυτόχρονα πιο δύσκολο ερώτημα: Ποιος είμαι, εδώ και τώρα, τη στιγμή που όλα αλλάζουν;

Ο στόχος του live είναι ξεκάθαρος. Ο θεατής να περάσει καλά, να διασκεδάσει, να ψυχαγωγηθεί. Κι αν, φεύγοντας, νιώσει ότι οι ορίζοντές του άνοιξαν έστω και λίγο περισσότερο, τότε — όπως λέει ο ίδιος — η χαρά είναι διπλή. Αυτή την περίοδο, ο Σαλβατόρε δηλώνει πιο κοντά στο μέλλον. Με νέα μέτωπα ανοιχτά και αυξημένες απαιτήσεις προετοιμασίας, το παρόν του είναι στραμμένο μπροστά. Και η συναυλία στο Κύτταρο είναι μια δυνατή και καθαρή δήλωση αυτής της πορείας. 

Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ένας 20χρονος και τι ένας 60χρονος από τη βραδιά που ετοιμάζετε στο Κύτταρο;

Αρχικά θέλω να περάσουν όλοι καλά και να διασκεδάσουν. Για μένα αυτό είναι το πιο βασικό στοιχείο κάθε ζωντανής εμφάνισης. Θεωρώ πως η μουσική έχει μεγάλη δύναμη και μπορεί να μεταφέρει συναισθήματα και μηνύματα, όμως αυτό συμβαίνει μόνο όταν ο κόσμος την αγκαλιάσει πραγματικά και νιώσει ελεύθερος μέσα από αυτήν. Στη συνέχεια, με ενδιαφέρει σίγουρα να διευρύνω κάποιους ορίζοντες του κοινού μου, ανεξαρτήτως ηλικίας, να τους φέρω σε επαφή με ήχους και ιδέες που ίσως δεν γνωρίζουν, πάντα όμως με τρόπο άμεσο και βιωματικό.

Καλεσμένοι στην σκηνή θα είναι οι Encardia. Τι σας ενώνει καλλιτεχνικά μαζί τους;

Με τους Encardia μας ενώνει η κοινή αγάπη για την ίδια μουσική παράδοση, αυτή της Κάτω Ιταλίας. Είναι μια παράδοση που μας συγκινεί βαθιά και λειτουργεί σαν κοινός τόπος έκφρασης και επικοινωνίας. 

Υπάρχει κάτι που δεν θα παίζατε ποτέ, όσο κι αν το ζητούσε ο κόσμος;

Γενικότερα σαν άνθρωπος είμαι «μέσα σε όλα», μου αρέσει να δοκιμάζω πράγματα και να κινούμαι σε διαφορετικούς μουσικούς κόσμους. Παρ’ όλα αυτά, όσο κατασταλάζει και ξεκαθαρίζει όλο και περισσότερο η καλλιτεχνική μου προσωπικότητα, νιώθω πως υπάρχουν κάποια είδη που θα προτιμούσα ν' αποφύγω, κυρίως εκείνα που δεν γνωρίζω σε βάθος και στα οποία δεν θα μπορούσα να αποδώσω όπως θα ήθελα. Κλασική μουσική, για παράδειγμα, θα έπαιζα με μεγάλη χαρά, ενώ το λαϊκό τραγούδι είναι κάτι που θα τραγουδούσα άνετα και με οικειότητα.

Τι σας έμαθε ο πατέρας σας για τη μουσική που δεν διδάσκεται σε καμία σχολή;

Ο πατέρας μου μού έμαθε πως η μουσική θέλει μπρίο! Θέλει ενέργεια, πάθος και ψυχή· να δίνεσαι ολόκληρος τη στιγμή που παίζεις ή τραγουδάς, χωρίς φόβο και χωρίς μισά πράγματα. Αυτή η αντίληψη με ακολουθεί μέχρι σήμερα και επηρεάζει τον τρόπο που στέκομαι απέναντι στη μουσική, τόσο στη σκηνή όσο και στη ζωή.

Η καταγωγή σας ήταν κάτι που προσπαθούσατε να κρύψετε. Πότε έγινε πηγή δύναμης;

Όχι ποτέ δεν ήθελα να κρύψω την καταγωγή μου, αντιθέτως ήταν πάντα κάτι που μου έδινε δύναμη, ρίζες και με έκανε να ξεχωρίζω.

Ήρθατε στην Ελλάδα για να απαντήσετε στο «ποιος είμαι». Έχετε βρει απάντηση ή άλλαξε απλώς η ερώτηση;

Καλή ερώτηση! Σίγουρα, μέσα από τη διαδρομή μου, κατάλαβα πως είμαι ένα κράμα πολιτισμών, ήχων και επιρροών που συνυπάρχουν και συνομιλούν μεταξύ τους. Κάποια στιγμή, όμως, αυτή η σκέψη μεταμορφώθηκε σ' ένα βαθύτερο ερώτημα: «Τι είναι τελικά αυτό που μας κάνει Έλληνες;». Η απάντηση αποδείχθηκε πολύ πιο σύνθετη και πολυεπίπεδη απ’ όσο αρχικά περίμενα. Δεν χωρά σε μια απλή φράση ή σε έναν ορισμό. Γι’ αυτό και θα τα πούμε αναλυτικότερα μέσα από την ίδια την παράσταση στο Κύτταρο.

Λέτε ότι αντλείτε έμπνευση από τους ανθρώπους. Υπάρχει άνθρωπος που σας έχει «στοιχειώσει» καλλιτεχνικά;

Σίγουρα το έργο της Δόμνας Σαμίου!

Η βυζαντινή μουσική τι ρόλο παίζει σήμερα μέσα σας;

Προς το παρόν αυτή η σχέση βρίσκεται σε μια παύση, όχι από έλλειψη αγάπης, αλλά από έλλειψη χρόνου και χώρου για να μπορέσω να την υπηρετήσω όπως της αξίζει. Δεν προλαβαίνω ν' αποδώσω και ν' αγκαλιάσω αυτή την τέχνη με την αφοσίωση που απαιτεί. Ωστόσο, ξέρω βαθιά μέσα μου πως κάποια στιγμή θα επιστρέψω δυναμικά στη Βυζαντινή μουσική, η οποία για μένα αποτελεί τη σπουδαιότερη μουσική έκφραση του ελληνισμού. Είναι μια ζωντανή, λόγια παράδοση που μεταλαμπαδεύεται αδιάκοπα μέσα στους αιώνες, από γενιά σε γενιά, μέχρι και σήμερα.

Πώς βλέπετε τη σχέση της νέας γενιάς με την παράδοση;

Πιστεύω πως η σχέση της νέας γενιάς με την παράδοση είναι πολύ ζωντανή, αλλά εκφράζεται και προσεγγίζεται μέσα από τρεις βασικούς άξονες. Υπάρχουν εκείνοι που τη βλέπουν κυρίως ως ένα πατριωτικό πρότυπο και αγαπούν τα σύμβολά της, όπως για παράδειγμα τη φουστανέλα. Υπάρχουν, επίσης, όσοι την προσεγγίζουν μέσα από μια πιο επαναστατική, αντισυστημική αφήγηση, καθώς πρόκειται για μια μουσική που ανήκει σε όλους και ταυτόχρονα δεν ανήκει σε κανέναν. Τέλος, υπάρχουν και τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σε τοπικές παραδόσεις και κρατούν τα έθιμα ως αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής τους ταυτότητας. Προσωπικά δεν θα κρίνω καμία από αυτές τις προσεγγίσεις. Αντιθέτως, θεωρώ πως η δουλειά μου προσεγγίζει και με τις τρεις αυτές ταυτότητες και, κατά κάποιον τρόπο, λειτουργεί ως σημείο συνάντησης που τις ενώνει.

Είναι τελικά η παράδοση κάτι «παλιό» ή κάτι που απλώς αλλάζει ρούχα;

Είναι και τα δύο! Έχει βάθος αιώνων και επίσης εξελίσσεται συνεχώς για να επιβιώσει!

Πιστεύετε ότι η εξέλιξη στην τέχνη έχει όρια; Μπορεί η τραπ να συνυπάρξει με την παράδοση ή μιλάμε για σύγκρουση;

Σαφέστατα και μπορεί να συνυπάρξει, και μάλιστα θεωρώ δεδομένο πως αυτό αργά ή γρήγορα θα συμβεί. Η τέχνη από τη φύση της εξελίσσεται, μετασχηματίζεται και συνομιλεί με την εποχή της. Το ζητούμενο δεν είναι η σύγκρουση, αλλά η κατανόηση. Είναι στο χέρι μας, ως κοινωνία, ν' αντιληφθούμε πως όταν το παρόν αφουγκράζεται την παράδοση, δεν την αλλοιώνει αλλά της δίνει νέα πνοή. Αυτή η συνάντηση μπορεί να αποτελέσει ζωτική δύναμη τόσο για τη σύγχρονη έκφραση όσο και για τη διατήρηση της ίδιας της παράδοσης.

Τι λείπει από τη σημερινή ελληνική μουσική σκηνή;

Θεωρώ πως αυτό που λείπει περισσότερο είναι παρουσίες που να έχουν ουσιαστικό μήνυμα και ταυτόχρονα να μπορούν να διασκεδάσουν τον κόσμο. Συχνά βλέπουμε να υπερισχύει είτε το ένα είτε το άλλο — ή νόημα χωρίς χαρά ή διασκέδαση χωρίς βάθος. Προσωπικά πιστεύω πως αυτά τα δύο μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν. Γι’ αυτό και με το σχήμα μου ονομάσαμε το live στο Κύτταρο «Γλέντι με άποψη!», γιατί ακριβώς αυτό προσπαθούμε να εκφράσουμε. Μια μουσική πρόταση που ενώνει τη σκέψη με το γλέντι.

Το live στο Κύτταρο αποτελεί το αποτέλεσμα μιας δεκαετούς εσωτερικής διαδρομής. Σε ποιο σημείο της ζωής σας αισθάνεστε ότι βρίσκεστε αυτή τη στιγμή;

Στην αρχής μιας κενής σελίδας που περιμένω να ξεκινήσουμε μαζί!

Διαβάστε ακόμη

Τον κρατούσαν ζωντανό επί μέρες και τον εκτέλεσαν πισώπλατα με 10 σφαίρες στη Νέα Πέραμο

Αλεξοπούλου στο OPEN: Δεν ζητάω συγγνώμη για το «τσάμπα πέθανε», απευθυνόμουν στην αντιπολίτευση

Το συγκινητικό βίντεο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ για το «αντίο» της Τούμπας στα αετόπουλα

Φάκελος Έπσταϊν: Ο απρόσμενος διάλογός του με τον Νόαμ Τσόμσκι για τα ελληνικά μνημόνια