Οι ταινίες της εβδομάδας: Το καλοκαίρι που επιμένει και η καταιγίδα νέων ταινιών

Αν και το ελληνικό καλοκαιράκι δείχνει απτόητο, ήρθε και η πρώτη καταιγίδα νέων ταινιών. Έτσι, το κοινό πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε δέκα πρεμιέρες και μία κλασική επανέκδοση - με Μπόγκαρτ. Απ’ τις νέες αφίξεις ξεχωρίζουν το γαλλικό αστυνομικό θρίλερ «Φάκελος 137» του Ντομινίκ Μολ, το αμερικάνικο αστυνομικό θρίλερ «Με Κάθε Κόστος» του Ελεγκάνς Μπράτον, η ελληνική κωμωδία «Κόκορας» του Τάσου Γερακίνη, η νοτιοκορεάτικη ταινία τρόμου «Hope» του Χονγκ-τζιν Να, το αμερικάνικο σίκουελ της κομεντί φαντασίας «Μαγικά Φίλτρα 2» της Σούζαν Μπίερ και το αργεντίνικο ντοκιμαντέρ «The Match», για το περίφημο παιχνίδι Αργεντινής-Αγγλίας στο Μουντιάλ του 1982.

«Φάκελος 137» (Dossier 137)

Αστυνομικό δραματικό θρίλερ, γαλλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ντομινίκ Μολ, με τους Λέα Ντρικέρ, Ζονατάν Τερνμπούλ, Ματίλντ Ροερίκ, Βαλεντίν Καμπάν, Στανισλάς Μεράρ κα.

Μια ιστορία, που αφορά πιθανότατα όλο τον πλανήτη, φωτίζει διεξοδικά και μετά από σχολαστική έρευνα, ο ικανότατος Γάλλος σκηνοθέτης Ντομινίκ Μολ, έχοντας για πρωταγωνίστρια την εκπληκτική Λεά Ντρικέρ. Η βραβευμένη με έξι Σεζάρ ταινία και επίσημη συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών, φέρνει στο επίκεντρο την αποτρόπαια εικόνα μίας αστυνομίας που μετατρέπεται σε τυφλή ισχύ καταστολής και επίδειξη βαναυσότητας, κατ’ εντολή των έντρομων πολιτικών, από τις μαζικές διαδηλώσεις πολιτών.

Ο Μολ, έπειτα από τα εξαιρετικά του φιλμ «Η Νύχτα της 12ης » και «Μόνο Αυτοί Είδαν τον Δολοφόνο», καταπιάνεται με τα δραματικά γεγονότα του 2018 και τις κινητοποιήσεις των «Κίτρινων Γιλέκων», που οδήγησαν σε βίαιες συγκρούσεις στους δρόμους του Παρισιού και τους δεκάδες τραυματισμούς διαδηλωτών, ορισμένους αρκετά σοβαρούς, από βολές ελαστικών σφαιρών και αστυνομικών χειροβομβίδων αποτροπής.

Το στόρι, μπορεί να αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας, αλλά βασίζεται σε ενδελεχή μελέτη στοιχείων, από την απρόσιτη Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της γαλλικής αστυνομίας, ενώ στο φιλμ έχουν ενσωματωθεί και ντοκουμέντα με αυθεντικές φωτογραφίες και βίντεο από τις πραγματικές διαδηλώσεις, δίνοντας τον απαραίτητο τόνο μιας αποκάλυψης, για μια χώρα, που θέλει να είναι η καρδιά του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Στο φλεγόμενο Παρίσι των εκτεταμένων κινητοποιήσεων των «Κίτρινων Γιλέκων» το 2018, ένας 20χρονος διαδηλωτής τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι από βολή αστυνομικού κοντά στα Ηλύσια Πεδία. Η Στεφανί, αξιωματικός της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων της γαλλικής αστυνομίας, αναλαμβάνει την υπόθεση αποφασισμένη να εντοπίσει ποιος ευθύνεται για τον βαρύτατο τραυματισμό του νεαρού. Οι ανακρίσεις πολλαπλασιάζονται και τα βίντεο αναλύονται καρέ-καρέ, αλλά τα στόματα παραμένουν κλειστά, οδηγώντας την Στεφανί σε σκληρά διλήμματα.

Με στιβαρή ματιά, κοφτό ρυθμό, χωρίς δραματοποιήσεις και αχρείαστους ηρωισμούς, η ταινία του Μολ διακρίνεται για το εξαιρετικό ψυχογράφημα των χαρακτήρων, τις ηθικές και κοινωνικές προκλήσεις, την καθαρή ταυτότητα ενός αστυνομικού θρίλερ, με κοινωνικές προεκτάσεις και τη δυναμική μίας καταγγελίας, που δεν έρχεται μεγαλόστομα ή περιγραφικά, αλλά από τα αδιάσειστα ντοκουμέντα.

Η ακρίβεια του σεναρίου αναδεικνύει τη συναρπαστική πλοκή, τους κανόνες ηθικής και δικαιοσύνης, που πλήττονται καίρια από την εμμονή της εξουσίας για συντριβή κάθε διαφωνίας με τις πολιτικές της και τον φορτισμένο ρόλο μιας γυναίκας σε έναν ανδροκρατούμενο οργανισμό, που αναζητά, με υψηλό αίσθημα ευθύνης, την αλήθεια. Ένα δυνατό φιλμ, που υπηρετεί υπέροχα η βραβευμένη Λεά Ντρικέρ, στηριζόμενη στο βλέμμα της, αρχικά λαμπερό και ακτινοβόλο και όσο μπλέκει στον Δαίδαλο της γραφειοκρατίας και την άρνηση, δείχνει την απογοήτευσή του, τη ψυχική κόπωση μπροστά στο τέρας της εξουσίας.

«Με Κάθε Κόστος» (By Any Means)

Αστυνομικό θρίλερ, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ελεγκάνς Μπράτον, με τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Γιαχία Αμπντούλ-Ματίν Β΄, Νικόλ Μπεχάρι, Τζος Λούκας, Ντέιβιντ Στράδερν, Τζιανκάρλο Εσπόζιτο κα.

Σφιχτοδεμένο αντιρατσιστικό αστυνομικό θρίλερ, περιπετειώδες και ευχάριστο στη θέαση, που μας μεταφέρει στο Μισισίπι και τη γοητευτική δεκαετία του ‘60, από έναν πολλά υποσχόμενο σκηνοθέτη, τον Ελεγκάνς Μπράτον, που κέρδισε την ευρεία αναγνώριση το 2022, με το δραματικό «The Inspection» Αν και πιάνει τα 50 του χρόνια, ο Μπράτον, στη δεύτερη ταινία του και πρώτη «στουντιακή» παραγωγή, αξιοποιεί σε μεγάλο βαθμό το καλογραμμένο σενάριο του Σάσα Πεν, που βασίζεται σε αληθινά περιστατικά της δεκαετίας του ‘90.

Στο ντεμπούτο του, με το «The Inspection» έχει εμφανώς επηρεαστεί από τη γνωστή αντιμιλιταριστική ταινία του Κιούμπρικ «Full Metal Jacket», ενώ εδώ φλερτάρει εντόνως σε μια παραλλαγή της έξοχης αντιρατσιστικής περιπέτειας «Ο Μισισιπής Καίγεται», του Άλαν Πάρκερ, χωρίς να διαθέτει, ωστόσο, το μέγεθος ενός Τζιν Χάκμαν και την ικανότητα του Γουίλεμ Νταφόε. Έχει, όμως, έναν αρκετά κεφάτο και αλλαγμένο στο πρόσωπο, Μαρκ Γουόλμπεργκ και τον ανερχόμενο Γιαχία Αμπντούλ - Ματίν Β’, που συνθέτουν ένα παράξενο πρωταγωνιστικό ζευγάρι.

Ο δεύτερος, όπως θέλει και το στόρι, είναι ένας νεαρός μαύρος πράκτορας του FBI, που στέλνεται το 1966 στο Μισισίπι για να ερευνήσει ένα κύμα βάναυσων δολοφονιών ακτιβιστών, για τα πολιτικά δικαιώματα και αναγκάζεται να συνεργαστεί με έναν λευκό, διαβόητο εκτελεστή της μαφίας, τον Γκρεγκ Σκάρπα. Ο νεαρός πράκτορας, Γουέιν Στράιντερ, παρασυρμένος στο κυνήγι των ρατσιστών δολοφόνων, θα πρέπει να επιβιώσει από τις θανάσιμες απειλές, με τη βοήθεια του Σκάρπα, ενώ τα όρια μεταξύ δικαιοσύνης και εκδίκησης θολώνουν.

Το ιστορικό πλαίσιο εμφανές, όπως και η σκοτεινή ατμόσφαιρα της εποχής, ενώ η συνύπαρξη δύο εντελώς αντίθετων χαρακτήρων, του έντιμου ιδεολόγου πράκτορα και του σκληροτράχηλου βίαιου εκτελεστή, εκτός από το ενδιαφέρον της, δίνει και τις απαραίτητες ανάσες χιούμορ και μιας πιο ανάλαφρης περιπέτειας. Χωρίς να σκάβει περισσότερο απ’ όσο επιτρέπουν οι συνθήκες μίας παραγωγής της Paramount, ο Μπράτον δουλεύει περισσότερο πάνω στην παράδοξη συμμαχία των δυο κεντρικών χαρακτήρων, απ’ όσο στη διερεύνηση της αντιμετώπισης της βίας όχι μόνο ως πράξη, αλλά ως σύστημα εξουσίας. Το φιλμ, ρέει ευχάριστα και με ενδιαφέρον, η δράση είναι καταιγιστική αλλά όχι κυρίαρχη πάνω στο θέμα της ιστορίας, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι αποκτά γρήγορα χημεία, ενώ το συμπληρωματικό καστ τα πάει περίφημα.

«Κόκορας»

Ελληνική κωμωδία, παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Τάσου Γερακίνη, με τους Νίκο Κασάπη, Κόρα Καρβούνη, Δημήτρη Καταλειφό, Ελένη Κοκκίδου, Γιάννη Σαρακατσάνη, Γιούλικα Σκαφιδά κα.

Ακτινογραφία της καταπιεσμένης μικροαστικής μιζέριας και μεγαλομανίας, της σημερινής εποχής και μιας Ελλάδας, που έχει μπουρδουκλωθεί, έχει φάει τα μούτρα της και προσπαθεί να ξαναστηθεί στα πόδια της, περισσότερο φαντασιακά και με ανεκπλήρωτα όνειρα, μέσα από το πορτρέτο ενός καθημερινού ανθρώπου και του περίγυρού του. Μια γλυκόπικρη κωμωδία, που κέρδισε μεταξύ άλλων και το βραβείο κοινού στο San Francisco Greek Film Festival, με προσεγμένο - επιτέλους - σενάριο, ρεαλιστικούς διαλόγους, αγάπη για τους ήρωες και ένα δυνατό καστ.

Ο Τάσος Γερακίνης, μετά το προ πενταετίας ενδιαφέρον φιλμ «Ένας Ήσυχος Άνθρωπος», πιάνει μία συνηθισμένη ιστορία καθημερινής ελληνικής τρέλας, σε σενάριο, που συνυπογράφει με την Κατερίνα Παπαναστασίου, σατιρίζοντας τα στραβά και ανάποδα της ελληνικής πραγματικότητας και μετατρέποντας τη μεγάλη οθόνη σε έναν τεράστιο μεγεθυντικό καθρέφτη της κοινωνίας μας.

Η εμμονή του Αργύρη, θυρωρού στο Δήμο Αθηναίων, να γράψει τον 6χρονο γιό του σε ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία, ενώ δεν έχει τα χρήματα να το πληρώνει, προκαλεί εντάσεις και προστριβές με την γυναίκα του Πόπη, αλλά και τα άλλα μέλη της οικογένειάς του. Κάνοντας μεγάλα σχέδια για το παιδί του και το μέλλον του, όπως πιστεύει, ο Αργύρης αισθάνεται ότι κανείς δεν τον ακούει. Αν και το ιδιωτικό σχολείο μοιάζει απατηλό όνειρο για τα οικονομικά του, ο Αργύρης έχει αποφασίσει να κάνει ό,τι μπορεί για να μην μπει εμπόδιο στο παιδί του, που είναι φτιαγμένο για μεγάλα πράγματα...

Το νεοελληνικό όνειρο, που πατά σε φαντασιώσεις και στην πεποίθηση ότι όλοι μπαίνουν εμπόδιο στα μεγάλα σχέδια και την επιτυχία, στη μεγάλη ιδέα που πρέπει να υλοποιηθεί με κάθε κόστος - των άλλων, μέσα από την ιστορία ενός κωμικοτραγικού ήρωα, που είναι αστείος, πολλές φορές είναι παράλογος και ανυπόφορος, αλλά για κάποιο λόγο και πάντα συμπαθής. Ίσως γιατί παρά τους καυγάδες του - ιδίως με τις γυναίκες της ζωής του - και την ξεπουπουλιασμένη πατριαρχική του βούληση, η κατά βάθος «ψυχούλα» του και ο κίνδυνος να βρεθεί στο σφαγείο της πραγματικότητας, τον καθιστούν μία οικεία και συμπαθητική φιγούρα.

Ο Γερακίνης προσεγγίζει σκηνοθετικά το στόρι του ανεπιτήδευτα, ρίχνοντας το βάρος του στην αυθεντικότητα, ενώ το χιούμορ του είναι πολυδιάστατο, άλλες φορές παραπέμποντας στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και άλλες με σύγχρονη σατιρική ματιά και καταφέρνει να δημιουργήσει σκέψεις, παρά τις όποιες αδυναμίες της παραγωγής. Άξιοι συμπαραστάτες του, οι πρωταγωνιστές, που αποδίδουν με ξεχωριστή φυσικότητα τους χαρακτήρες του, τονώνοντας τη ζωντάνια και την αλήθεια της ταινίας.

«Hope» (Hopeu)

Ταινία τρόμου, νοτιοκορεάτικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Χονγκ-τζιν Να, με τους Τζανγκ Χο - Γιον, Μάικλ Φασμπέντερ, Τζο Ιν Σουνγκ, Τέιλορ Ράσελ, Αλίσια Βικάντερ κα.

Έχοντας φτιάξει όνομα στον χώρο του καλτ σινεμά και του βίαιου θρίλερ, ο Χονγκ - τζιν Να, επιστρέφει έπειτα από δέκα χρόνια και το αξιοπρόσεκτο «The Wailing», με ένα ακόμη περίεργο φιλμ, επικής διάρκειας 160 λεπτών, που συνδυάζει την καταιγιστική δράση, με την επιστημονική φαντασία και τον τρόμο. Μία ταινία, που δίχασε το κοινό του φεστιβάλ Καννών, όπου έκανε πρεμιέρα στο Διαγωνιστικό Τμήμα, μια επιλογή ίσως και μόνο για να δημιουργήσει την πολυσυζητημένη διχογνωμία.

Δομημένο σε τρία μέρη - μια ώρα απειλητικής περιπλάνησης σε μία έρημη πόλη, μία ώρα καταδίωξης σε έναν έρημο, κατεστραμμένο δρόμο και 40 λεπτά ως αιματοβαμμένο επίλογο - το φιλμ του Να διακρίνεται και πάλι από τον υπερβολή της δράσης, το μυστήριο και την πλάκα, ενώ το πολιτικό του σχόλιο, για την ξενοφοβία και τον φόβο στο διαφορετικό, συμπιέζεται τελικά στο ελάχιστο, από την εμμονή του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη στη αγωνιώδη δράση δίχως όρια.

Σε ένα έρημο τοπίο, ένας αστυνομικός παλαιάς κοπής και ανδρισμού, βλέπει μια χαραγμένη, με τεράστιες νυχιές, αγελάδα νεκρή. Αν είναι τίγρης γιατί δεν την έφαγε; Μάλλον είναι κάτι διαφορετικό, ένα πλάσμα τεράστιο, απειλητικό, ίσως ένα άλιεν. Ο αστυνομικός ξεκινά την καταδίωξη, στη μικρή πόλη, που μοιάζει ρημαγμένη από το τέρας, το οποίο αγνοείται. Σπίτια, μαγαζιά, όλα συντρίμμια, αίματα παντού, ζώα κομματιασμένα και άνθρωποι διαλυμένοι. Μαζί με τη νεαρή σύντροφό του και καινούργια συνάδελφό του, αλλά και τους λιγοστούς επιζήσαντες κάτοικους της πόλης, βγαίνουν στο κυνήγι του τέρατος.

Απολαυστικό στη θέαση και κυρίως στις σκηνές καταδίωξης, που είναι πάμπολλες, το φιλμ, μπορεί να κάνει κάπου στη μέση μια κοιλιά, αλλά δεν χάνει στιγμή το ενδιαφέρον της και το σασπένς. Κάνοντας χορευτικά με την κάμερα και δημιουργώντας μια φρενήρη ατμόσφαιρα, ο Να χρησιμοποιεί τα εφέ με μαεστρία, ενώ πολλές φορές μοιάζουν με χειροποίητα, παραπέμποντας στις κλασικές ταινίες τεράτων της δεκαετίας του ‘80, που θα γοητέψουν τους φανατικούς του είδους.

Το αποτέλεσμα είναι κολασμένα διασκεδαστικό αλλά και εθιστικό. Το χιούμορ συναντά με απόλυτη αρμονία τις σκηνές φρίκης, η πλοκή δεν χάνει ποτέ την πανουργία της, ενώ για το φινάλε κρατά μια καθοριστική ανατροπή, που βγάζει μια γλυκύτητα μέσα από το αιματοβαμμένο τοπίο, τη γλίτσα της καταστροφής, εκπέμποντας, συνάμα, ένα πολιτικό μήνυμα, για την πορεία του κόσμου μας. Έξοχο και το κορεάτικο καστ της ταινίας, στο οποίο έχουν εισβάλλει ως ανθρωπόμορφες εξωγήινες μορφές οι Μάικλ Φασμπέντερ, Αλίσια Βικάντερ και Τέιλορ Ράσελ.

«Μαγικά Φίλτρα 2» (Practical Magic 2)

Κομεντί φαντασίας, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Σούζαν Μπίερ, με τις Νικόλ Κίντμαν, Σάντρα Μπούλοκ, Μέισι Γουίλιαμς, Τζόι Κινγκ, Ντάιαν Γουίστ κα.

Έχοντας περάσει 28 χρόνια, τα «Μαγικά Φίλτρα» αποκτούν σίκουελ, βασισμένα και πάλι στο μυθιστόρημα της Άλις Χόφμαν, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει η «πολυσυλλεκτική» και κάπως άνιση Σούζαν Μπίερ. Αν και η ιστορία μας πάει 25 χρόνια μετά τα γεγονότα της οικογένειας Όουενς και της πρώτης ταινίας, που στέφθηκε από αποτυχία, οι δυο διάσημες πρωταγωνίστριες Νικόλ Κίντμαν και Σάντρα Μπούλοκ, παραμένουν το ίδιο νεανικές - ίσως ως αποτέλεσμα μαγείας και όχι ιατρικής. Ως ένα σημείο, το φιλμ της Μπίερ («Μετά τον Γάμο»), δείχνει βελτιωμένο από το αρχικό, αναδεικνύοντας την ιδιορρυθμία μίας ρομαντικής κομεντί, που παντρεύεται με τη φαντασία και τις ιδιαίτερες πινελιές μαύρης κωμωδίας.

Είκοσι πέντε χρόνια μετά τα γνωστά γεγονότα, οι δυο αδελφές Όουενς, μεγαλωμένες με τις εκκεντρικές θείες τους, βασανίζονται από την κατάρα που θέλει κάθε άνδρα που ερωτεύονται να πεθαίνει πρόωρα, επιστρέφουν. Η οικογένεια Όουενς αντιμετωπίζει μια νέα κρίση, όταν μια αποκάλυψη σχετικά με την ιστορία της οικογένειας τους και την προέλευσή των μαγικών δυνάμεών τους, έρχεται στο φως. Όταν η κόρη της Σάλι αρχίζει να αποκαλύπτει κρυμμένα οικογενειακά μυστικά και αναπτύσσει τις δικές της σκοτεινές ικανότητες, η οικογένεια βυθίζεται σε έναν αγώνα πολλών γενεών για να σπάσει επιτέλους την κατάρα που στοιχειώνει την καταγωγή τους εδώ και αιώνες.

Το ομολογουμένως προσεγμένο σενάριο, δίνει την ευκαιρία στις δυο πρωταγωνίστριες να δείξουν το κωμικό τους χαρακτήρα και να αναπτύξουν μεταξύ τους το απαραίτητο δέσιμο, για την αποτελεσματικότητα του φιλμ. Άλλες φορές γλυκερό και απλοϊκό, άλλες χαριτωμένο και ευφάνταστο, το φιλμ προσφέρει ένα κεφάτο, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, ανάλαφρο δίωρο, με τη σημαντική αρωγή των δεύτερων χαρακτήρων που κρατούν καταξιωμένοι βετεράνοι ηθοποιοί.

«Ο Αλιέντε στον Λαβύρινθό του» (Allende en su Laberinto)

Ιστορικό δράμα, χιλιανής παραγωγής του 2014, σε σκηνοθεσία Μιγκέλ Λιτίν, με τους Ντανιέλ Μουνιόθ, Αλίνε Κίπενχαϊμ, Οράσιο Βιντέλα, Χουβέλ Βιέλμα, Γκουστάβο Καμάτσο κα.

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία, για την ιστορική της διάσταση, που θυμίζει περισσότερο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ και προβάλλεται για πρώτη φορά στη χώρα μας. Βασισμένο στις μαρτυρίες επιζώντων, το φιλμ μοιάζει με κλειστοφοβικό δράμα δωματίου και ανασυνθέτει την αντίστροφη μέτρηση προς το τραγικό φινάλε του εκλεγμένου προέδρου της Χιλής Αλιέντε, καταγράφοντας την εσωτερική πάλη, την αγωνία και την αλληλεγγύη που επικρατούσε ανάμεσα στους υπερασπιστές του προεδρικού μεγάρου, όταν αυτό βομβαρδιζόταν από τις δυνάμεις του μετέπειτα αιμοσταγή δικτάτορα Πινοσέτ.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 υλοποιείται το ξενοκίνητο πραξικόπημα στη Χιλή, όπου ο στρατηγός Αουγούστο Πινοσέτ ανατρέπει τον εκλεγμένο σοσιαλιστή πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε, που αυτοκτόνησε λίγο πριν συλληφθεί. Ο Πινοσέτ, βάζει βίαιο τέλος στη δημοκρατία της χώρας, που εκτός από χιλιάδες νεκρούς, διώξεις, βαρβαρότητα, αποτέλεσε και οικονομικό και κοινωνικό πείραμα.

Ο Λιτίν γυρίζει με νεύρο μια κλειστοφοβική ταινία, που όμως είναι ιδιαιτέρως άνιση, καθώς οι σκηνές έξω από το προεδρικό κτίριο, έχουν έναν ισχυρό ρεαλισμό και μια γοητεία, ενώ αυτές εντός του μεγάρου, μοιάζουν ως αναπαράσταση - ορισμένες φορές ερασιτεχνική - των γεγονότων και χωρίς το βάθος των κρίσιμων στιγμών, με τους χαρακτήρες πολλές φορές να μοιάζουν χάρτινοι. Επιπλέον, μικρή είναι η συνεισφορά και των ηθοποιών, που θυμίζουν ελληνικές ηρωικές ταινίες της δεκαετίας του ‘70.

«The Match» (El Partido)

Ντοκιμαντέρ, αργεντινής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Χουάν Καμπράλ και Σαντιάγο Φράνκο

Ακόμη και οι ανίδεοι με το ποδόσφαιρο γνωρίζουν για το «Χέρι του Θεού», το αμφιλεγόμενο γκολ του Μαραντόνα, στον κρίσιμο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986, μεταξύ Αργεντινής - Αγγλίας. Αυτό, όμως είναι τραβηχτικό ως υπότιτλος στο ιστορικό παιχνίδι, καθώς εκείνη την εποχή οι δυο χώρες βρίσκονταν ένα βήμα από γενικευμένο πόλεμο για τα νησιά Φόκλαντ, 400 χιλιόμετρα από την Αργεντινή και 12.700 χιλιόμετρα από τη Βρετανία, που ανήκαν στην τελευταία ως κατάλοιπο της αποικιοκρατίας.

Το ντοκιμαντέρ των Καμπράλ και Φράνκο, που άνοιξε το φετινό φεστιβάλ των Καννών, βασισμένο στο βιβλίο του Αντρές Μπρούγκο, δεν ασχολείται μόνο με το συγκλονιστικό παιχνίδι, αλλά επεκτείνεται στη μεγάλη εικόνα της ιστορίας, τη διαμάχη μεταξύ των χωρών και την επίδραση του ποδοσφαίρου σε πολιτικά, κοινωνικά, ακόμη και γεωστρατηγικά γεγονότα.

Σαράντα χρόνια μετά, κάποιοι απ’ τους πρωταγωνιστές (παίχτες των δυο ομάδων) επιστρέφουν αγκαλιασμένοι και θυμούνται τα γεγονότα. Βεβαίως λείπει, ο μεγάλος πρωταγωνιστής, ο θεός της μπάλας, ο Ντιέγκο, που εκτός από το χέρι, χρησιμοποίησε και όλη την ιδιοφυΐα του, για να γυρίσει το παιχνίδι και η Αργεντινή να προχωρήσει και να κατακτήσει το Μουντιάλ. Έχουμε, ωστόσο, τη χαρά να τον δούμε να κάνει πράγματα και θάματα στο γήπεδο, αλλά και να δηλώνει λίγο πριν από το ματς, μάλλον διπλωματικά, ότι πρόκειται «μόνο για ένα παιχνίδι. Τελεία».

Αν και το συναρπαστικό φιλμ σπάνια εμβαθύνει στις πολιτικές λεπτομέρειες του πολέμου των Φόκλαντ, περιλαμβάνει, με σαφές νόημα, αρκετά πλάνα των ηγετών των δυο χωρών, παρουσιάζοντας το ποδόσφαιρο ως μία μάχη δι’ αντιπροσώπων και σαν έναν εξορκισμό της πληγωμένης περηφάνιας.

Και βεβαίως, περιλαμβάνει κάτι μεγαλύτερο από τη φάση με το «Χέρι του Θεού». Δηλαδή, το καλύτερο γκολ όλων των εποχών, όταν ο Μαραντόνα, περικυκλωμένος από τρεις ποδοσφαιριστές, κάτω από το κέντρο του γηπέδου, ξεφεύγει, περνά όποιον βρίσκει μπροστά του, σαν αμυντική καρικατούρα και χρησιμοποιώντας άψογα το σώμα του, για να κρύψει την μπάλα, πλασάρει το τόπι στα δίχτυα του ανήμπορου Σίλτον. Μια ενέργεια ποδοσφαιρικής ευφυίας και απαράμιλλης τέχνης, που θα μείνει για πάντα στη μνήμη των ποδοσφαιρόφιλων, εν αντιθέσει με τα γεωστρατηγικά παιχνίδια και τα πολιτικά συμφέροντα.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες

«3 Ωρες Διορία» (Runner): Περιπέτεια καταιγιστικής δράσης και των γνωστών χολιγουντιανών συνταγών, με πρωταγωνιστές τους Άλαν Ρίτσον και Όουεν Γουίλσον και τη σκηνοθετική υπογραφή του εξπέρ στο είδος Σκοτ Γουό. Προσχηματικό σενάριο, για μία κεφάτη περιπέτεια καταδίωξης, θεαματικά κυνηγητά αυτοκινήτων, εκρήξεις, χορογραφημένες μάχες σώμα με σώμα και αρκετή πλάκα, μέσα από τη συνύπαρξη των δυο πρωταγωνιστών. 

Ένας διανομέας αποστολών, έχει στη διάθεσή του μόλις τρεις ώρες για να μεταφέρει ένα όργανο που θα σώσει τη ζωή ενός επτάχρονου κοριτσιού, το οποίο χρειάζεται άμεση μεταμόσχευση. Αυτό που μοιάζει απλό μετατρέπεται σε θανάσιμη καταδίωξη, όταν ο αρχηγός μιας διαβόητης εγκληματικής οργάνωσης γίνεται εμμονικός με το να αποκτήσει το πολύτιμο μόσχευμα. Το φιλμ έχει ρυθμό, βλέπεται σχετικώς ευχάριστα, για όσους απλώς θέλουν να ξεδώσουν, αλλά μέχρις εκεί, καθώς ο συνδυασμός καταιγιστικής δράσης, χιούμορ και θρίλερ - για τη ζωή ενός παιδιού - μοιάζουν ασύνδετα, βαλμένα στο μίξερ των «πετυχημένων» κλισέ.

Oasis: Don’t Look Back in Anger: Το ντοκιμαντέρ, που έκανε πρεμιέρα εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Βενετίας, για την επανένωση του διάσημου αγγλικού συγκροτήματος Oasis και τη θριαμβευτική περιοδεία του σε 41 πόλεις, σχεδόν σε όλο τον κόσμο.

Το φιλμ αποτυπώνει σε δυο γεμάτες ώρες τη δυσκολία της επανένωσης και της προετοιμασίας, τις πρόβες, τα παρασκήνια, τις πρώτες κοινές συνεντεύξεις των Νόελ και Λίαμ Γκάλαχερ, έπειτα από 15 χρόνια διάλυσης του συγκροτήματος, τραγούδια - επιτυχίες, αμέτρητα πλήθη, συγκίνηση και όλα τα γνωστά στοιχεία ενός προσεγμένου μουσικού ντοκιμαντέρ, από τους Γουίλ Λάβλας και Ντίλαν Σάδερν.

«Η Επέλαση» (Onslaught): Κάτι μεταξύ βιαιότατου θρίλερ και horror, που θέλει να προκαλέσει αλαλαγμούς και μαζί ανατριχίλες, αλλά χωρίς κανέναν προορισμό και νόημα, γυρισμένο από τον Άνταμ Γουίνγκαρντ («Godzilla vs. Kong»). Όταν μια αδίστακτη ομάδα γενετικά τροποποιημένων υπερστρατιωτών ξεφεύγει στην έρημο, μια στρατιωτικός και ελεύθερη σκοπευτής πρέπει να εξαπολύσει την κόλαση για να προστατεύσει τη μικρή κόρη της. Στο φιλμ, αμερικάνικης παραγωγής 2026, παίζουν οι Άντρια Αρχόνα, Νταν Στίβενς, Άλεξ Περέιρα, Έρικ Γουέρχαϊμ, Μάικλ Μπιν κα.

«Ανθρώπινη Κόλαση» (Dead Reckoning): Το κλασικό φιλμ νουάρ του Τζον Κρόμγουελ, με τον θρυλικό Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, σε επανέκδοση, 80 χρόνια από την πρεμιέρα του. Αν και σήμερα ελαφρώς ξεπερασμένο, το φιλμ του ικανότατου Κρόμγουελ, διαθέτει σκοτεινή, κλειστοφοβική, αινιγματική ατμόσφαιρα και δυνατή σκιαγράφηση των χαρακτήρων.

Μετά τον μυστηριώδη θάνατο του φίλου και συμπολεμιστή του, ένας παρασημοφορημένος βετεράνος λοχαγός ξεκινά τη δική του έρευνα, που τον οδηγεί στον σκοτεινό κόσμο του τζόγου και των γκάνγκστερ. Εκεί συναντά την Κόραλ, μία επικίνδυνη γυναίκα, που κρατά τα δικά της μυστικά. Ο Μπόγκαρτ, όπως πάντα άψογος, στον ρόλο του κυνικού και ευαίσθητου ήρωα, ανεβάζει κάπως και την αδιάφορη υποκριτικά Λίζαμπεθ Σκοτ, που κρατά, δίπλα του, τον ρόλο της femme fatale.

*Με πληροφορίες του Χάρη Αναγνωστάκη (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Διαβάστε ακόμη

Σοκ στις ΗΠΑ: Διευθυντής σχολείου έβαλε κρυφές κάμερες στα αποδυτήρια - Έβλεπε ζωντανά μαθήτριες να γδύνονται

Δίδυμοι Πύργοι, 25 χρόνια μετά: Η αδελφή του «Falling Man» αποκαλύπτει την αλήθεια για την εμβληματική φωτογραφία

Εμπορικά κέντρα, καφετέριες, νεροτσουλήθρες: Πώς το... γύρισε σε αναψυχή και ανάπτυξη η Βόρεια Κορέα

Επίδομα ανεργίας για δύο μήνες: Θύελλα αντιδράσεων μετά τη δήλωση Μαρινάκη