Η Γροιλανδία κρίνει το μέλλον του ΝΑΤΟ

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ, στις αρχές του 2025, έκανε λόγο για την απόκτηση της Γροιλανδίας, ακούστηκε σαν μία οικεία ανάμνηση, μία εκκρεμότητα της πρώτης του προεδρίας.

Ωστόσο, το γεγονός ότι αυτή τη φορά υπήρχαν πληροφορίες ότι η ομάδα του είχε συζητήσει ακόμη και το ενδεχόμενο αμοιβής στους Γροιλανδούς για την πώληση, όπως φαίνεται, της χώρας τους, έδειχνε ότι δεν επρόκειτο απλώς για κάποια μορφή πίεσης ή πολιτικού θεατρινισμού εκ μέρους του Αμερικανού Προέδρου, αλλά για ουσιαστική του δέσμευση.

Η Γροιλανδία δεν είναι μία πλούσια χώρα με τη συμβατική έννοια. Η οικονομία της είναι μικρή και βασίζεται κυρίως στην αλιεία. Επιβιώνει χάρη στην ετήσια χορηγία της Δανίας που αγγίζει τα 520 εκατομμύρια ευρώ που ισοδυναμούν με σχεδόν 9.000 ευρώ ανά κάτοικο το χρόνο.

Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το ΑΕΠ της Γροιλανδίας, εκτιμάται σε 3,2 με 3,7 δισεκατομμύρια ευρώ για έναν πληθυσμό της τάξης των 56.000 κατοίκων. Το 90% των εξαγωγών της Γροιλανδίας προέρχεται από προϊόντα που σχετίζονται με την αλιεία.

Αυτά πολύ λίγο απασχολούν τον Ντόναλντ Τραμπ. Το αυξημένο του ενδιαφέρον δεν έχει να κάνει με το ΑΕΠ της Γροιλανδίας αλλά με τη γεωγραφική της θέση στο χάρτη και με ό,τι κρύβεται κάτω από τους πάγους που την καλύπτουν.

Ο Τραμπ επιμένει ότι η Δανία απέτυχε να προστατέψει τη Γροιλανδία και πως αν δεν την πάρουν οι ΗΠΑ, τότε θα πάει στα χέρια της Κίνας ή της Ρωσίας.

Μετά την «εξουδετέρωση» του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα, ο Τραμπ στράφηκε αμέσως στην κατάκτηση της Γροιλανδίας, που μάλλον ακολουθούσε στη λίστα του για το 2026.

«Οτιδήποτε άλλο από την απόκτηση του νησιού σε θα ήταν αποδεκτό» έγραψε ο Τραμπ στα κοινωνικά δίκτυα λίγο πριν από τη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών ΗΠΑ, Δανίας και Γροιλανδίας, η οποία με αυτούς τους όρους που υπήρχαν εξαρχής, κατέληξε σε διαφωνία.

Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας που υπεγράφη το 1951, οι ΗΠΑ μπορούν να αναπτύξουν όσα στρατεύματα επιθυμούν στο νησί. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ μείωσαν σημαντικά τα στρατεύματα σε 200 στρατιώτες σε μία μόνο βάση στα βορειοδυτικά του νησιού, τη βάση Πιτουφίκ, η οποία χρησιμοποιείται για την επιτήρηση του διαστήματος.

Την ίδια ώρα, δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς Τραμπ ότι η θάλασσα εκεί είναι καλυμμένη με ρωσικά και κινεζικά πλοία ούτε ότι οι Δανοί έχουν επιτρέψει κινεζικές επενδύσεις στη Γροιλανδία. Οι αναλυτές, λένε ότι τα πιο πιεστικά ζητήματα της Αρκτικής βρίσκονται αλλού, όπως για παράδειγμα στην Αλάσκα.

Όσο για τις σπάνιες γαίες και τα υπόλοιπα ορυκτά που θέλει ο Τραμπ, φαίνεται ότι η εξόρυξή τους είναι τόσο ακριβή που οι αμερικανικές εταιρείες δεν έχουν δείξει ενδιαφέρον για κάτι που δε χρειάζεται καν παραχώρηση κυριαρχίας.

Παρόλα αυτά, ο Πρόεδρος δεν πείθεται και επιμένει ότι θέλει να πάρει τη Γροιλανδία με όποιο μέσο χρειαστεί. Και έχει δείξει πως όταν λέει κάτι το εννοεί και όταν θέλει κάτι το παίρνει, γκρεμίζοντας νόρμες δεκαετιών στη Δύση.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι επιλογές έχει η Ευρώπη. Γιατί μέχρι στιγμής Γαλλία, Γερμανία και Σουηδία προσφέρθηκαν να στείλουν στρατεύματα στο νησί με το Μακρόν να τηρεί την πιο σκληρή στάση, προειδοποιώντας τον Τραμπ ότι διακινδυνεύει να πυροδοτήσει ένα κύκλο απρόβλεπτων συνεπειών. Όμως πόσοι αντέχουν μία κλιμάκωση τώρα με τις ΗΠΑ, με την Ουκρανία να παραμένει ένα μεγάλο πρόβλημα.

Γιατί μία ανοιχτή σύγκρουση με το Λευκό Οίκο τώρα θα μπορούσε να οδηγήσει τον Τραμπ να αποσύρει οποιαδήποτε πρόταση για εγγυήσεις ασφαλείας στην Ουκρανία, αφήνοντας τους Ευρωπαίους μόνους και με μία «ωρολογιακή βόμβα» στα σπλάχνα.

Ήδη, απαντώντας την Τετάρτη το βράδυ σε ερώτηση δημοσιογράφου, ποιος φταίει που δεν προχωρούν οι ειρηνευτικές του πρωτοβουλίες στην Ουκρανία, η απάντηση του ήταν: ο Ζελένσκι. Το εννοούσε ή ήταν μία ακόμη προειδοποιητική βολή προς τους Ευρωπαίους;

Σε κάθε περίπτωση, εάν δεν πειστεί ο Αμερικανός Πρόεδρος ότι όλα τα προβλήματα με τη Γροιλανδία μπορούν να λυθούν στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, που ανήκουν όλοι, τότε θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει στρατιωτικά μέσα για να την καταλάβει και θα ήταν και εύκολο. Ωστόσο, αυτό θα τον έφερνε σε δύσκολη θέση εντός των τειχών, καθώς Κογκρέσο και κοινή γνώμη δε δείχνουν την ίδια λαχτάρα να αποκτήσουν τη Γροιλανδία όσο εκείνος. Μόνο το 4% των Αμερικανών στηρίζουν τη χρήση βίας για την κατάκτηση της Γροιλανδίας, πολύ λιγότεροι από τους ένθερμους υποστηρικτές του κινήματος MAGA, που καθόρισε τη δική του εκλογή.

Και αυτή τη στιγμή, ο Τραμπ έχει πολλά μέτωπα ανοιχτά και στο εσωτερικό και το εξωτερικό, από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου έως τις ταραχές στο Ιράν και θέλει διακαώς εύκολες και γρήγορες νίκες.

Η Βενεζουέλα ήταν μία από αυτές. Η Ευρώπη ελπίζει ότι στη Γροιλανδία με κάποιον τρόπο θα τα βρουν χωρίς να χρειαστεί να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα, δίνοντας του, δηλαδή, μία νίκη που θα μπορεί να «πουλήσει» στο εσωτερικό, χωρίς να περάσει την «κόκκινη γραμμή» της βίαιης αλλαγής συνόρων από σύμμαχο σε σύμμαχο.

Γιατί τότε το ΝΑΤΟ δε θα είναι μόνο «εγκεφαλικά νεκρό», όπως είχε δηλώσει πριν από μερικά χρόνια ο Εμμανουέλας Μακρόν, αλλά θα έχει διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.

Διαβάστε ακόμη

Ο συμβιβασμός ανάμεσα στα μπλόκα και την κυβέρνηση, η φανερή αντιπάθεια του Άδωνι για τον Δένδια και το «ok» του Μαξίμου στις συναντήσεις του Τασούλα

Οι κινήσεις της κυβέρνησης στο «ραντεβού» με τους αγρότες στο Μαξίμου - Τι θα περιλαμβάνει το «μενού» της συζήτησης

Φρεγάτα «Κίμων»: Πόσο και σε ποιους τομείς ενισχύει την επιχειρησιακή και διπλωματική ισχύ της Ελλάδας

Η Γροιλανδία κρίνει το μέλλον του ΝΑΤΟ