Η ακτινογραφία της (νέας) στρατηγικής Ανδρουλάκη

Το ανάχωμα απέναντι στην «ΕΛΑΣ» και το τέλος των συνοικεσίων

Η αντιμετώπιση του νέου φορέα του Αλέξη Τσίπρα αποτελεί το πιο κρίσιμο στοίχημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η Χαριλάου Τρικούπη δεν πρόκειται να παρασυρθεί σε γενικόλογη ιδεολογική αντιπαράθεση, αλλά θα επιτεθεί ευθέως στην πολιτική υπόσταση της «ΕΛΑΣ». Στο αφήγημα Ανδρουλάκη το κόμμα Τσίπρα είναι ως ένας προσωπικός μηχανισμός χωρίς ατζέντα, που δεν ήρθε για να φέρει την ανατροπή, αλλά για να λειτουργήσει ως το ιδανικό σωσίβιο της σημερινής κυβέρνησης.

Ο στρατηγικός στόχος είναι να πειστεί το προοδευτικό ακροατήριο ότι η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα βολεύει απόλυτα τον Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς του επιτρέπει να ανασύρει τα φοβικά σύνδρομα της περιόδου 2015-2019 και να συμψηφίσει τη δική του αναξιοπιστία. Το ΠΑΣΟΚ προβάλλει τον εαυτό του ως τη μοναδική καθαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας, θυμίζοντας διαρκώς στους ψηφοφόρους ότι η πραγματική αλλαγή δεν μπορεί να επιτευχθεί με φθαρμένα υλικά και με πρόσωπα που δεν ζήτησαν ποτέ συγγνώμη για τα σφάλματα του παρελθόντος.

Ο διμέτωπος αγώνας ως ενιαίο στρατηγικό εργαλείο

Η διαχείριση του διμέτωπου αγώνα αλλάζει ριζικά αρχιτεκτονική της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ. Αντί για δύο ξεχωριστές μάχες, ο Νίκος Ανδρουλάκης ενοποιεί τους δύο αντιπάλους του στην ίδια ακριβώς εικόνα. Η κεντρική γραμμή θα αναδεικνύει ότι Μητσοτάκης και Τσίπρας αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της πολιτικής αναξιοπιστίας. Με αυτόν τον τρόπο, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να σπάσει τη συμβιωτική σχέση που τρέφει το συγκεκριμένο -ενιαίο, όπως τελικά παρουσιάζεται από τη Χαριλάου Τρικούπη- σχήμα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική αυτονομία γίνεται το απόλυτο ζητούμενο. Η ηγεσία ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί καμία συζήτηση για κοινές εκλογικές καθόδους ή «πολιτικά προξενιά», απομονώνοντας πλήρως τις φωνές εκείνες που έβλεπαν θετικά μια μελλοντική συνεργασία ή ακόμη και συγχώνευση με τη νέα κίνηση Τσίπρα ή με άλλες πολιτικές δυνάμεις στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς.

Η αποδόμηση των μετρήσεων και το φάρμακο κατά της εσωστρέφειας

Για να αντιμετωπιστεί η εσωστρέφεια και το κλίμα ηττοπάθειας που καλλιεργούν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, οι οποίες φέρνουν το ΠΑΣΟΚ ακόμη και στην τέταρτη θέση, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιλέγει την κατά μέτωπο επίθεση και στις εταιρείες δημοσκοπήσεων. Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα κλιμακώσει το επόμενο χρονικό διάστημα την κριτική του, παρουσιάζοντας τις μετρήσεις όχι ως αποτύπωση της πραγματικότητας, αλλά ως εργαλεία συγκεκριμένων παραγόντων του δημόσιου βίου που επιχειρούν να σύρουν την παράταξη σε τεχνητά σενάρια και να ρυθμίσουν το πολιτικό σκηνικό με τρόπο που να ευνοεί αλλότρια συμφέροντα και επιδιώξεις.

Το αντίδοτο στην εσωστρέφεια θα είναι η υποχρεωτική στροφή των στελεχών στα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα. Η εντολή προς το στελεχιακό δυναμικό είναι σαφής: καμία συζήτηση για τα εσωκομματικά στα τηλεοπτικά παράθυρα, παρά μόνο ανάδειξη της στεγαστικής κρίσης, της ακρίβειας, της κατάρρευσης του ΕΣΥ και συγκεκριμένων θεσμικών παρεμβάσεων, όπως η κριτική στον ενεργειακό μονοπώλιο και η προστασία της πρώτης κατοικίας. Οι αποφάσεις του συνεδρίου είναι «γραμμένες σε πέτρα» και όποιος ξεστρατίζει προς θεωρίες συνεργασίας θα θεωρείται ότι υπονομεύει την κοινή προσπάθεια.

Εσωτερική πειθαρχία

Η παρέμβαση του Νίκου Ανδρουλάκη στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ έθεσε αυστηρά όρια στο εσωτερικό πεδίο, υπογραμμίζοντας ότι οι συλλογικές αποφάσεις των οργάνων είναι αδιαπραγμάτευτες και θεσμικά κατοχυρωμένες. Η ηγεσία απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο για παρασκηνιακές συμπλεύσεις και πρόχειρες εκλογικές συμμαχίες, επισημαίνοντας με νόημα ότι οι πολίτες απαιτούν ρεαλιστικές λύσεις για τα δομικά προβλήματα της καθημερινότητας και όχι τεχνητά πολιτικά συνοικέσια.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών, ο Χάρης Δούκας ευθυγραμμίστηκε με την κεντρική γραμμή χωρίς να εκφράσει δημόσια διαφοροποίηση. Ωστόσο, το κλίμα φορτίστηκε από μια έντονη λεκτική αντιπαράθεση ανάμεσα στον δήμαρχο Αθηναίων και την Άννα Διαμαντοπούλου. Το σημείο τριβής αφορούσε στη γεωμετρία των μελλοντικών συνεργασιών, με την πρώην επίτροπο να αποκρούει σε υψηλούς τόνους τις εσωκομματικές αιχμές, ξεκαθαρίζοντας ότι ουδέποτε είχε ταχθεί υπέρ μιας προοπτικής σύμπλευσης με τη Νέα Δημοκρατία.

Η νέα αρχιτεκτονική των σκιωδών υπουργών

Προκειμένου να μετατραπεί η ιδεολογική αυτή περιχαράκωση σε καθημερινή αντιπολιτευτική πίεση, ανακοινώθηκε η συγκρότηση οκτώ εξειδικευμένων κύκλων δημόσιας πολιτικής, οι οποίοι αντιστοιχούν πλήρως στα βασικά κυβερνητικά χαρτοφυλάκια. 

Η στελέχωση των τομέων αναδεικνύει μια προσπάθεια αξιοποίησης της εμπειρίας και της εξειδικευμένης γνώσης του στελεχιακού δυναμικού. Στον κρίσιμο τομέα της Οικονομίας, το βάρος αναλαμβάνουν οι Παύλος Γερουλάνος, Μιλένα Αποστολάκη, Πάρις Κουκουλόπουλος και Φίλιππος Σαχινίδης. Την ευαίσθητη ζώνη της Εξωτερικής Πολιτικής και της Εθνικής Άμυνας στελεχώνουν οι Γιώργος Παπανδρέου, Δημήτρης Μάντζος, Μιχάλης Κατρίνης, Νικόλας Φαραντούρης και Στέλιος Περράκης. Στο πεδίο του Κράτους και της Δημόσιας Διοίκησης τοποθετούνται οι Παναγιώτης Δουδωνής, Νάντια Γιαννακοπούλου, Κώστας Σκανδαλίδης και Θανάσης Γλαβίνας, ενώ τον άξονα της Ανάπτυξης, της Αγροτικής Πολιτικής, της Ναυτιλίας και του Τουρισμού αναλαμβάνουν οι Άννα Διαμαντοπούλου, Γιώργος Νικητιάδης, Θάνος Πάλλης και Πάρις Τσάρτας.

Η κοινωνική ατζέντα, που περιλαμβάνει την Υγεία, την Εργασία και την Κοινωνική Συνοχή, ανατίθεται στους Παύλος Χρηστίδης, Λευτέρης Καρχιμάκης, Ιωάννης Τσίμαρης και Ράνια Θρασκιά. Στους τομείς της Παιδείας, του Πολιτισμού και του Αθλητισμού θα δραστηριοποιηθούν οι Στέφανος Παραστατίδης, Σωκράτης Κάτσικας, Μιχάλης Αεράκης και Βασίλης Σκουντής. Τα ζητήματα Δικαιοσύνης και Θεσμών αναλαμβάνουν οι Ευαγγελία Λιακούλη, Χρήστος Κακλαμάνης, Γιάννης Πανούσης και Μανόλης Βελεγράκης, ενώ τον κύκλο του Περιβάλλοντος, της Ενέργειας και των Υποδομών στελεχώνουν οι Γιάννης Μανιάτης, Μανώλης Χριστοδουλάκης, Κώστας Μαθιουδάκης και Νίκος Μήλης.