Γιατί ο Σαμαράς τρομάζει περισσότερο το Μαξίμου από Τσίπρα και Καρυστιανού

Στο Μέγαρο Μαξίμου μπορεί δημόσια να στρέφουν τα επικοινωνιακά τους βέλη προς το κόμμα Τσίπρα και το κόμμα Καρυστιανού, αλλά στο παρασκήνιο η συζήτηση κινείται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Αυτό που προκαλεί πραγματικό τρόμο στο κυβερνητικό επιτελείο είναι ο Αντώνης Σαμαράς και το ενδεχόμενο να προχωρήσει κι εκείνος στην ίδρυση νέου φορέα.

Η ανησυχία του πρωθυπουργικού επιτελείου δεν πηγάζει απλώς από τον θόρυβο που δημιουργεί η προοπτική ίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα το επόμενο διάστημα, ούτε από τις παροδικές αναταράξεις στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης. Ο ουσιαστικός φόβος εντοπίζεται στη βαθιά και αντικειμενική ζημιά που είναι σε θέση να προκαλέσει μια τέτοια κίνηση στην εκλογική βάση της Νέας Δημοκρατίας. Μια συγκροτημένη πρωτοβουλία στα δεξιά του κυβερνώντος κόμματος δεν αποτυπώνεται απλώς ως μια υπολογίσιμη δημοσκοπική καταγραφή, αλλά την ώρα της πραγματικής εκλογικής μάχης θεωρείται δεδομένο ότι θα αποκόψει ζωτικά και κρίσιμα τμήματα από το παραδοσιακό ακροατήριο με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τους εκλογικούς στόχους της Νέας Δημοκρατίας και τον πολιτικό χάρτη που θα έχει διαμορφωθεί την επόμενη ημέρα των εκλογών.

Πίεση από τα δεξιά, όχι συγκυριακή ενόχληση

Οι αναλυτές που παρακολουθούν στενά τα ποιοτικά δεδομένα των μετρήσεων διαπιστώνουν ότι ένα πολιτικό σχήμα υπό την καθοδήγηση του Αντώνη Σαμαρά έχει τη δυναμική να σταθεροποιηθεί σε ποσοστά που θα το επιβάλλουν ως ρυθμιστικό παράγοντα των εξελίξεων. Το συγκεκριμένο εγχείρημα θα συγκέντρωνε ισχυρές πιθανότητες να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση, καταγράφοντας δυνάμεις της τάξης του 4% - ακόμη και περισσότερο, ισχυρίζονται κάποιοι δημοσκόποι. Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατα ευρήματα της εταιρείας Pulse, στο ερώτημα για την πρόθεση ψήφου σε έναν τέτοιο φορέα, το 3% απαντά θετικά και το 9% «μάλλον ναι». Το πιο ανησυχητικό στοιχείο για το Μαξίμου εντοπίζεται στους ψηφοφόρους που αυτοπροσδιορίζονται ως «δεξιοί», όπου η θετική ανταπόκριση αγγίζει το 7% και το «μάλλον ναι» το 20%, επιβεβαιώνοντας ότι η δυναμική αυτή αφορά στον σκληρό πυρήνα της κυβερνητικής παράταξης.

Υπάρχει, ωστόσο, και ένα επιπλέον ποιοτικό δεδομένο που επιτείνει τη νευρικότητα. Ένα κόμμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά δεν θα αποτελεί μια χαλαρή επιλογή διαμαρτυρίας για την έκφραση δυσαρέσκειας. Αντίθετα, θα λειτουργήσει ως μόνιμος μοχλός συστηματικής πίεσης και ως ένας καθοριστικός παράγοντας για τη ριζική αναδιάταξη των δυνάμεων στο εσωτερικό ολόκληρης της συντηρητικής παράταξης. Έχοντας την εμπειρία της διακυβέρνησης της περιόδου 2012-2015, ο Μεσσήνιος πολιτικός δεν επιδιώκει απλώς την καταγραφή ποσοστών, αλλά στοχεύει να αποτελέσει τη «γέφυρα» για μελλοντική κυβέρνηση συνεργασίας σε περίπτωση απώλειας της αυτοδυναμίας από τη ΝΔ, αμφισβητώντας ευθέως τον ηγετικό ρόλο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τέτοιου είδους δομικές ιδεολογικές προκλήσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπιστούν από την εκάστοτε ηγεσία, και αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουν πολύ καλά οι ένοικοι της Ηρώδου Αττικού.

Το κοινό μέτωπο των δύο πρώην πρωθυπουργών και οι κοινοβουλευτικές εκρήξεις

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο σύνθετη για το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς δεν κινείται πλέον μόνος του. Σε απόλυτη ευθυγράμμιση μαζί του βρίσκεται και ο Κώστας Καραμανλής, διαμορφώνοντας ένα κοινό εσωκομματικό αντίβαρο, ως σημείο αναφοράς που αναμφίβολα ασκεί επιρροή σε τμήματα του στελεχιακού δυναμικού της Νέας Δημοκρατίας, οπωσδήποτε της εκλογικής βάσης, αλλά και της κοινοβουλευτικής ομάδας. Η οργανωτική προετοιμασία του νέου φορέα εμφανίζεται προχωρημένη, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι είναι έτοιμος σε μεγάλο ποσοστό. Η κινητικότητα αυτή είχε ήδη αποτυπωθεί στις πρόσφατες επιστολές διαμαρτυρίας των «5» και των «10», οι οποίες ερμηνεύτηκαν από πολλούς ώς οι προαναγγελίες της τρέχουσας ρήξης.

Η σύγκρουση κορυφώθηκε κατά την πρόσφατη κοινοβουλευτική συζήτηση για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής σχετικά με τις υποκλοπές. Ο Αντώνης Σαμαράς, σε μια ιδιαιτέρως αιχμηρή τοποθέτηση, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση για θέματα εξωτερικής πολιτικής και θεσμικής λειτουργίας. Απαντώντας ειρωνικά στο δίλημμα του πρωθυπουργού για το «ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στις 3 το πρωί σε συνθήκες κρίσης», ο πρώην πρωθυπουργός υπογράμμισε με νόημα: «Το πρόβλημα κ. Μητσοτάκη δεν είναι στο τηλέφωνο. Είναι στο ότι δεν το σηκώνει κανείς», αναφερόμενος στις προκλήσεις της Τουρκίας με το νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα», την κατάσταση στην Αλβανία, αλλά και στα εσωτερικά ζητήματα των Τεμπών και της ακρίβειας.

Επικαλούμενος τη ρήση του ιδρυτή του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή, ότι η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο φρενοκομείο, υπενθύμισε στον Πρωθυπουργό ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί ιδιοκτησία του. Ήταν η δεύτερη σκληρή παρέμβαση μέσα σε λίγες ημέρες, μετά τις επικρίσεις για την απόσυρση οπλικών συστημάτων από τα νησιά και την Κύπρο. Η απάντηση της κυβέρνησης μέσω του Μάκη Βορίδη και οι αιχμές του Παύλου Μαρινάκη για «προσωπικές ατζέντες» που αναπαράγουν ρητορική ακροδεξιών σχημάτων, δείχνουν το μέγεθος του κυβερνητικού πανικού. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στην κοινή εμφάνιση των δύο πρώην πρωθυπουργών σε παρουσίαση βιβλίου, όπου ο Κώστας Καραμανλής αναμένεται να πραγματοποιήσει κρίσιμη τοποθέτηση για τα εθνικά θέματα.

Γιατί δεν ανησυχούν το ίδιο για Τσίπρα - Καρυστιανού

Στο κυβερνητικό επιτελείο επικρατεί η πεποίθηση ότι οι έτερες πολιτικές πιέσεις κινούνται σε εντελώς διαφορετικές εκλογικές δεξαμενές. Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού στοχεύουν σε ακροατήρια με διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία δεν εφάπτονται με τον παραδοσιακό κομματικό κορμό της κυβερνητικής παράταξης.

Για τον λόγο αυτό, κανένα από τα δύο αυτά σχήματα δεν προκαλεί την ίδια ανησυχία στο Μαξίμου με το ενδεχόμενο συγκρότησης ενός πολιτικού φορέα από τον πρώην πρωθυπουργό. Οι εκλογικές επιδόσεις που μπορεί να καταγράψει το κόμμα Τσίπρα ή το κόμμα Καρυστιανού δεν μεταφράζονται σε άμεση απώλεια δυνάμεων για τη Νέα Δημοκρατία, καθώς η απήχησή τους στο κοινό που απευθύνεται κατά κύριο λόγο ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Αντίθετα, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής μιλούν σε μια βάση ψηφοφόρων που μοιράζεται τις ίδιες πολιτικές καταβολές, γεγονός που καθιστά την απειλή άμεση, εσωτερική και ικανή να αλλάξει τις ισορροπίες.

Διαβάστε ακόμη

Η αναπόφευκτη σύγκρουση του Τραμπ ακόμα και με Ρεπουμπλικανούς - Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι

Αυτές είναι οι χειροβομβίδες που είχε ο σκληρός ποινικός στο Μικρολίμανο - Εκκρεμούν ποινές άνω των 73 ετών

Αναρχία στο Νότινγκ Χιλ: Δισεκατομμυριούχος Ινδός απειλεί να φτιάξει εργατικές κατοικίες σε πλούσια γειτονιά

Η Αγάπη από το Ξυλόκαστρο τίμησε την Ελλάδα στο Μαρόκο: Το παγκόσμιο μήνυμα ειρήνης από 30 κορυφαίους ιππείς