Χαρίτσης: Την ώρα της κηδείας άκουγα Σαββόπουλο, το θεώρησα πιο τίμιο

Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς απάντησε στην κριτική για την απουσία του από το τελευταίο «αντίο» στον τραγουδοποιό

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Ο Αλέξης Χαρίτσης κατά τη συνάντησή του με την Κατερίνα Σακελλαροπούλου στο Προεδρικό Μέγαρο (Eurokinissi)

Με μια ανάρτηση στο Facebook απάντησε ο Αλέξης Χαρίτσης στην κριτική που δέχθηκαν τα κόμματα της Αριστεράς, οι επικεφαλής και τα στελέχη τους για την απουσία από την κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου το περασμένο Σάββατο.

Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς έγραψε μεταξύ άλλων ότι θεώρησε πιο τίμιο να αποχαιρετήσει τον μεγάλο τραγουδοποιό ακούγοντας το έργο του παρά να βρεθεί δίπλα στον Άδωνι Γεωργιάδη και το μισό υπουργικό συμβούλιο ή να ακούει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αποχαιρετά «τον φίλο του Νιόνιο».

Η ανάρτηση του Αλέξη Χαρίτση

Τις τελευταίες μέρες «έλιωσα» τους δίσκους του Σαββόπουλου. Είχα χρόνια να το κάνω. Αλλά η συγκίνηση ήταν η ίδια, γνήσια και δυνατή. Όπως και τότε, όπως θα είναι πάντα. Παρόλη τη μεγάλη απογοήτευση από την πολιτική του στάση εδώ και χρόνια.

Και τα τραγούδια του δεν γίνεται να πάψουν να αγγίζουν την ψυχή μας, γιατί:

Γεννηθήκαμε με τη «Συννεφούλα».

Μεγαλώσαμε με «Μη μιλάς άλλο γι’ Αγάπη» και «Καραγκιόζη».

Μάθαμε μουσικά γράμματα με τον «Μπάλο» και «Το Περιβόλι του Τρελού».

Προσεγγίσαμε το σύμπαν του Ντίλαν και το ροκ συνολικά μέσα από τον «Άγγελο Εξάγγελο» και τον «Παλιάτσο και τον Ληστή».

Συγκινούμασταν όταν βλέπαμε τον πατέρα να δακρύζει κάθε φορά που άκουγε «του ’60 τους εκδρομείς».

Χορέψαμε μεθυσμένοι το «ροκ ζεϊμπέκικο» της Μπέλου.

Πολιτικοποιηθήκαμε με τη «συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» και το «Κιλελέρ».

Γι’ αυτό, χθες, την ώρα της κηδείας, επέλεξα να τον αποχαιρετήσω ακούγοντας σε λούπα την αριστουργηματική Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη.

Το θεώρησα πιο τίμιο από το να σταθώ στη Μητρόπολη δίπλα στον Άδωνη Γεωργιάδη και το μισό υπουργικό συμβούλιο και να ακούω τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αποχαιρετά τον «φίλο του τον Νιόνιο».

Ακούω την κριτική και την καταλαβαίνω. Παραμένω αμφίθυμος. Αλλά σταθερά συγκινημένος.