Πεθαίνω σαν χώρα: Ένα έργο που μας κάνει μάρτυρες μιας χώρας που καταρρέει

Το έργο «Πεθαίνω σαν χώρα», γραμμένο το 1978 από τον Δημήτρη Δημητριάδη, μας κάνει μάρτυρες μιας χώρας που καταρρέει, σε έναν χρόνο όπου καμιά γυναίκα δεν φέρνει πια παιδί στον κόσμο. Μετά από χίλια χρόνια πολέμου και ενώ ο εχθρικός στρατός πρόκειται να περάσει από ώρα σε ώρα τα σύνορα, βλέπουμε το έθνος να διαλύεται, εξουθενωμένο από την ίδια του την ιστορία και ανίκανο πια να αντισταθεί.

Τις στιγμές εκείνες επαληθεύονται οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις και περνάμε σε έναν νέο ιστορικό κύκλο, όπου η ανελέητη φαντασία επανέρχεται θριαμβευτικά και δίνει χώρο σε κοσμοϊστορικές ανακατατάξεις. Το τέλος μιας εποχής έχει έρθει, όπως ο προμελετημένος θάνατος μιας αθεράπευτης αρρώστιας. Όταν όμως κάτι τελειώνει, κάτι νέο ξεκινά.

«...εύχομαι να έρθει γρήγορα ο θάνατος αυτός, γιατί ούτως ή άλλως δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε. Είναι νομοτελειακό. Βρισκόμαστε στην κίνηση ενός μηχανισμού ο οποίος δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα έχει ολοκληρώσει την τροχιά του. Μέσα σε όλο αυτό υπάρχει και πολλή ζωή γύρω μου. Και θα νικήσει στο τέλος» αναφέρει ο  Δημήτρης Δημητριάδης. 

Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στις 3 Μαΐου και θα παίζεται, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, στο Bios Πειραιώς 84. Ερμηνεύουν (αλφαβητικά) : Λίνα Κομνηνού, Συμεών Κωστάκογλου, Δήμητρα Νταντή, Αντώνης Σανιάνος, Αλίκη Στενού

Διαβάστε ακόμη

Καβύρης για Εύβοια: «Γνωστά τα ρήγματα, δύσκολο να δώσουν κάτι μεγαλύτερο» - Τι δείχνει ο σεισμολογικός «χάρτης» της περιοχής

Τρομακτικό βίντεο από τη στιγμή του σεισμού των 5,2 Ρίχτερ στην Εύβοια

Το ελληνικό video game σε νέα πίστα: Το launching του «Necrophosis: Full Consciousness» και τα 3 επόμενα projects του Άρη Δραγώνη

Από το Θιβέτ στον Πυρσό Γρεβενών: Ο αθλητικογράφος με τη μεγαλύτερη συλλογή κασκόλ προβλέπει την ομάδα έκπληξη του Μουντιάλ