Αθήνα 2004: Έσβησε η φλόγα για να μην ανάψει ποτέ ξανά – Μη σκαλίζεις τις στάχτες…

Ολυμπιακοί Αγώνες Αθήνα, 2004…

To τελευταίο κομμάτι γλυκό στο ψυγείο της Ελλάδας ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004· μετά απόμειναν η ψύχρα και τα άδεια ράφια. Οι Αγώνες της χλιδής, της λάμψης, του πλούτου και της χρυσόσκονης έγιναν στον τόπο μας… Στον τόπο, που οκτώ χρόνια μετά, όταν πλέον ο αέρας της υπερβολής γύρισε σε καύσωνα προβλημάτων, άρχισε να μετράει ανέργους, μνημόνια, περικοπές, αυτοκτονίες, εκλογικές αναμετρήσεις· να μετράει πληγές η χώρα που μέτραγε μόνο χρήμα, έστω και πλαστικό!

Τότε όμως… Τότε όλα τα μάτια του κόσμου υψώθηκαν για να δουν Ελλάδα. Και την είδαν και θαμπώθηκαν. Και είπαν όλοι: «Μπράβο, αυτή είναι χώρα για να ζεις»! Όμως, αυτοί που μας έβλεπαν χαίρονταν κι αυτοί που μας γνώριζαν έκλαιγαν… Το πάρτι είχε αρχίσει από νωρίς.

Από τις κατασκευές των σταδίων, των δρόμων, των ολυμπιακών κτιρίων, του Ολυμπιακού Χωριού. Ολόκληρο αεροδρόμιο εξαφανίστηκε στον Σχινιά για να πάρει τη θέση του ένα κωπηλατοδρόμιο που θα ζήλευαν και οι πιο προηγμένες αθλητικά χώρες και που σήμερα είναι χώρος περιπάτου αν δεν λυσσομανάει ο βοριάς και οι φωτιές να καραδοκούν και τόπος διασκέδασης για μπάλιζες και βατράχια. Χτίστηκαν από την αρχή γήπεδα πανάκριβων κατασκευών που χρησιμοποιήθηκαν μονάχα για λίγες μέρες. Πρόσφατα απαραδόθηκε στις φλόγες η εγκατάσταση του beach volley στο Φάληρο. Και μετά, ακολούθησαν η σιωπή κι η μοναξιά και τα χρέη. Όλα αυτά και άλλα περισσότερα που ποτέ δεν μάθαμε και ούτε θα μάθουμε είναι το καρφί που εξέχει και μας ματώνει όταν πάμε να χαϊδέψουμε το ακριβό έπιπλο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Τότε όμως… Τότε ζούσαμε στη νιρβάνα μιας μεγάλης εποχής επιτυχιών. Η ποδοσφαιρική ομάδα είχε αποθεωθεί σε ρωμαϊκό θρίαμβο στο Παναθηναϊκό Στάδιο, η προσμονή για νέες επιτυχίες στους Αγώνες τίναζαν τον νου στον αέρα και όλα ήταν μαγικά.

Το όνειρο έγινε εφιάλτης

Το παραμύθι άρχισε να δείχνει ότι θα έχει κακό τέλος με την υπόθεση Κεντέρη – Θάνου. Η δίψα για αίμα των καναλιών, η «αφελής» προχειρότητα των ιθυνόντων και κυρίως η δουλοπρεπής, ραγιάδικη οσφυοκαμψία των κρατούντων εξοβέλισαν από τους Αγώνες τους βασικούς πρωταγωνιστές και αντί για ελληνική ταινία παρακολουθήσαμε ντοκιμαντέρ για των Αμερικάνων τη ρώμη...
Το πανάκριβο περιτύλιγμα μιας επίσης πανάκριβης και αστραφτερής διοργάνωσης, της τελετής έναρξης μας καθήλωσε, μας συγκίνησε, φούσκωσε με υπερηφάνεια τα πανιά μας. «Αυτή είναι η Ελλάδα όταν θέλει και όταν δημιουργεί ενωμένη», είπαν οι δύσπιστοι που είδαν «… εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων…» και επίστευσαν. Οι κακεντρεχείς, ζηλόφθονοι και πάντα μάντεις κακών προέβλεπαν: «Πάτε για χρεοκοπία»...

Εμείς δεν βλέπαμε. Εμείς σκουπίζαμε ένα δάκρυ που κύλησε παρακολουθώντας την ελληνική ιστορία διά χειρός Δημήτρη Παπαϊωάννου και ετοιμάζαμε ταξίδι στα σύννεφα. Και έπειτα ήρθαν τα μετάλλια, οι διακρίσεις, τα χειροκροτήματα, η αποθέωση, τα γεμάτα στάδια. Δεν ήρθε η μεγάλη ελληνική επιτυχία που θα μας πήγαινε πιο ψηλά από τα σύννεφα αλλά, μικρό το κακό, από τα σύννεφα πέφτεις πιο μαλακά απ’ ό,τι από το φεγγάρι.

Και μετά ήρθε και η τελετή λήξης με τα καρπούζια της, τα καψουροτράγουδά της, με τη γυφτιά μας και την κουρελαρία μας και την τούμπα του Σάκη.... Και το κοριτσάκι με το θλιμμένο πρόσωπο έσβησε τη φλόγα και παγώσαμε… Και στο τέλος έσβησαν τα φώτα. Και σήμερα, 20 χρόνια μετά, δεν έχουν ανάψει ξανά… Καλή νύχτα!