Όταν ο Ψαριανός «συνάντησε» τον Χριστοδουλόπουλο...

Ο Λουίς Φίγκο δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας καλός Πορτογάλος ποδοσφαιριστής

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά ┋

Ως άνθρωπο, µπορείς εύκολα να του τσαλακώσεις την επιτηδευµένα σιδερωµένη-ευθυτενή και στιλπνή προσωπικότητα, ανατρέχοντας στις επαγγελµατικές αναζητήσεις του. Ο Φίγκο στα πρώτα στιβαρά βήµατα της καριέρας του είχε υπογράψει σε δύο ιταλικές οµάδες ταυτόχρονα! Στην Ιταλία, τότε, «επικηρύχθηκε».

Στη συνέχεια, καλπάζοντας υπό το σέλας της δόξας του, εγκατέλειψε την Μπαρτσελόνα, αφήνοντας σκιές στα εικονοστάσια των «µπλαουγκράνα», για τα εκατοµµύρια της µισητής Ρεάλ. Ο Θεός µπορεί να τον συγχώρησε· στη Βαρκελώνη παραµένει αφορισµένος!

Στην πολιτική, «Φίγκο» υπάρχουν δεκάδες: «Παίκτες» που εγκατέλειψαν «οµάδες» µε το πρώτο δυνατό αεροφύσηµα των συµφερόντων τους.

Από πού να αρχίσεις; Ο Γρηγόρης Ψαριανός µπορεί να αποκαλείται πλέον και ο «Χριστοδουλόπουλος της πολιτικής». Ο ποδοσφαιριστής του Ολυµπιακού (από πέρυσι) έχει φορέσει και τις φανέλες του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, του Παναθηναϊκού. Ο Ψαριανός «ντύθηκε» ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάµι, ∆ΗΜΑΡ και τελευταία, οσµιζόµενος βορά στη ζούγκλα της πολιτικής, Ν∆.

Και το µνηµοσκόπιο εστιάζει στο παρελθόν: Μάνος και Ανδριανόπουλος, από χαϊδεµένα παιδιά της Ν∆, στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Ο Κοντογιαννόπουλος, υπουργός µε τη Ν∆, υπουργός λίγα χρόνια µετά και µε το ΠΑΣΟΚ! Ο Μίµης Ανδρουλάκης, από ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, πολιτεύτηκε µε το ΠΑΣΟΚ. Η ∆αµανάκη, κι αυτή στα χνάρια του Ανδρουλάκη. Και η παρέλαση των σηµαιοφόρων, οι οποίοι στην πρώτη στροφή άλλον ουλαµό ακολούθησαν, συνεχίζεται: Αδωνις, Βορίδης, Κουντουρά, Κουίκ, Παπακώστα. Κι άλλοι κι άλλοι...

Ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ είχε δηλώσει: «∆εν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες µου, ίσως να έκανα λάθος»...

Ελληνες (και όχι µοναχά) πολιτικοί τη φιλοσοφία του Ράσελ προτάσσουν ως βασική απολογητική γραµµή, όταν τα βράδια κλείνουν το φως να κοιµηθούν και τους επισκέπτονται οι αφελείς Ερινύες. Κι αν οι Ερινύες τους, εύπιστες, αποχωρούν συγχωρώντας τους, οι σύντροφοι που έδωσαν τη ζωή τους (λάθος ίσως) για µιαν ιδέα, για έναν σκοπό, για έναν στόχο, στόχοι έγιναν εκείνοι; Σε αυτούς τι λένε τα βράδια τ’ αξηµέρωτα; Πώς κοιµούνται;

«Αλλά, κατεστραµµένοι άνθρωποι, τι φταίνε...», παίρνουν το βραδινό τους χάπι το ψυχοτρόπο: το κέρδος – κα ι αποκοιµιούνται γαλήνιοι κι ατάραχοι

Διαβάστε ακόμη