Είμαι σε φόρμα, δες με στην πλατφόρμα

Σαν να καταφέραμε να γίνουμε καλύτεροι στο σύνθετο αλλά χειρότεροι στο απλό

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 5 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Υπάρχουν εποχές που τελειώνουν χωρίς να το καταλάβουμε. Τις αναγνωρίζουμε αργότερα, όταν μια απλή καθημερινή συνήθεια μας φαίνεται ξαφνικά διαφορετική, όταν κάτι που κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητο χρειάζεται πλέον μια περαιτέρω εξήγηση, μια επιλογή, μια διαδικασία.

Πολλά πράγματα εμφανίστηκαν και άλλα εξαφανίστηκαν με την αλλαγή των εποχών.

Η ψυχαγωγία, βέβαια, δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Αντιθέτως, έγινε πλουσιότερη, πιο ποιοτική, πιο διαθέσιμη και περισσότερο οργανωμένη από ποτέ. Ο αθλητισμός απέκτησε εξαιρετικές παραγωγές, οι ταινίες και οι σειρές ταξιδεύουν παγκοσμίως μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε κάθε σπίτι, η τεχνολογία καλπάζει και πίσω από όλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που εργάζονται, πληρώνονται από αυτές τις δουλειές και ζουν τις οικογένειές τους από αυτές. Δημοσιογράφοι, τεχνικοί, παραγωγοί, παρουσιαστές, σκηνοθέτες, αθλητικοί συντάκτες και τόσοι ακόμη επαγγελματίες. Θα μπορούσαν να είναι φίλοι μας, συγγενείς μας, άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν στη δουλειά τους για να βγάλουν το ψωμί τους, όπως όλοι μας.

Και πίσω από αυτούς υπάρχουν επιχειρήσεις που επενδύουν, οργανώνουν, πληρώνουν και προσπαθούν να κάνουν βιώσιμη αυτή την προσπάθεια. Όλα αυτά αξίζουν αναγνώριση. Είναι προϊόν, είναι επιχειρηματικότητα, είναι επαγγελματισμός.Και όταν κάποιος μας προσφέρει μια καλή υπηρεσία, μια άρτια μετάδοση, μια οργανωμένη παραγωγή ή απλώς λίγες ώρες ψυχαγωγίας, είναι αναμενόμενο να πληρώνεται γι’ αυτό.

Η σκέψη που ακολουθεί, λοιπόν, δε στρέφεται εναντίον κανενός. Δεν αφορά τους εργαζομένους ούτε τους επιχειρηματίες.Αφορά τον τρόπο με τον οποίο άλλαξε η καθημερινότητα του απλού πολίτη, του τηλεθεατή, του φιλάθλου, του καταναλωτή. Δεν είναι διαμαρτυρία ή καταγγελία. Είναι απλώς παρατήρηση.

Γιατί πριν από δεκαπέντε, είκοσι ή περισσότερα χρόνια υπήρχε μια διαφορετική σχέση με την καθημερινότητα. Άνοιγες την τηλεόραση και σε μεγάλο βαθμό ήξερες ότι αυτό που ήθελες να παρακολουθήσεις ήταν εκεί. Δε σκεφτόσουν ποια πλατφόρμα έχει τα δικαιώματα, ποιο πακέτο πρέπει να ενεργοποιήσεις ή ποια συνδρομή πρέπει να ανανεώσεις.

Και αυτό δε συμβαίνει μόνο στην τηλεόραση ή στον αθλητισμό. Σήμερα η έννοια του «πακέτου» έχει περάσει σχεδόν παντού: στις ψηφιακές παροχές, στις μετακινήσεις, στις εφαρμογές, στην ψυχαγωγία, στα πάρκινγκ, στα γυμναστήρια, στις τηλεπικοινωνίες, στις δημόσιες μεταφορές και σε δεκάδες ακόμη υπηρεσίες. Προγράμματα, προνόμια και επαναλαμβανόμενες χρεώσεις αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινότητάς μας. Δεν είναι απαραίτητα κακό, ίσα ίσα συχνά μπορεί να είναι πιο συμφέρον για τον καταναλωτή ώστε να του προσφερθεί καλύτερη τιμή, περισσότερες υπηρεσίες, επιλογές και σταθερότητα.

Αλλά είναι διαφορετικό.

Και αυτή η διαφορά είναι πιο σημαντική από το ίδιο το ποσό της εκάστοτε συνδρομής.

Δεν άλλαξε μόνο ο τρόπος με τον οποίο πληρώνουμε. Άλλαξε η έννοια της σχέσης μας με μια υπηρεσία. Από την απλή αγορά περάσαμε όλο και περισσότερο στη διαρκή πρόσβαση.

Δεν αγοράζεις απαραίτητα κάτι για να το έχεις, πληρώνεις για να μπορείς να το χρησιμοποιείς όσο παραμένεις μέσα στο πρόγραμμα.

Εδώ μπορεί να βρίσκεται ίσως μια μεγάλη αντίφαση της εποχής μας.Τεχνολογικά προχωρήσαμε, εκσυγχρονιστήκαμε, κάναμε τη ζωή μας ταχύτερη και τις υπηρεσίες μας πιο διαθέσιμες. Κι όμως, γιατί τόσα πράγματα ενίοτε μοιάζουν σήμερα πιο δύσκολα, πιο κουραστικά, πιο περίπλοκα; Γιατί για μια απλή ανάγκη χρειάζονται πολλές φορές περισσότερα βήματα, περισσότερες εφαρμογές, περισσότερες διαδικασίες, περισσότεροι υπολογισμοί;

Σαν να καταφέραμε να γίνουμε καλύτεροι στο σύνθετο αλλά χειρότεροι στο απλό.

Μια πλατφόρμα εδώ, μια άλλη εκεί, μια υπηρεσία για τον αθλητισμό, μία για τις σειρές, μία ακόμη για κάτι που χρησιμοποιούμε περιστασιακά.

Κάρτες παντού. Κουπόνια. Πόντοι. Κληρώσεις. Επικαιροποιήσεις, αναβαθμίσεις, passwords και usernames. Από το supermarket μέχρι τα πολυκαταστήματα, το ίδιο μοντέλο με διαφορετικές μορφές, εμφανίζεται όλο και περισσότερο στην καθημερινότητά μας.

Δεν μετράς πλέον μόνο την κάθε υπηρεσία ξεχωριστά. Μετράς το σύνολο των υποχρεώσεων και αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν έχεις υπόσταση χωρίς την ύπαρξη "κάρτας μέλους" για το οτιδήποτε.

Και κάπου εδώ έρχεται η ώρα να κάνουμε τη σοβαρή συζήτηση με τον εαυτό μας, αυτή που σχεδόν όλοι αποφεύγουμε, έτσι ώστε να είμαστε δίκαιοι με τον κύριο ή την κυρία που ανταμώνουμε καθημερινά στον καθρέφτη.

Ίσως να μεγαλώσαμε, να έχουμε μάθει διαφορετικά, μπορεί και να κοιτάμε πίσω με μια νοσταλγία που εξιδανικεύει λίγο περισσότερο απ’ όσο πρέπει εκείνη την εποχή. Ίσως να είναι δικό μας το βλέμμα που δυσκολεύεται κάποιες φορές να συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα, όπως των γονιών και των παππούδων μας στη νέα για αυτούς εποχή όταν εμείς ακόμα ψηλώναμε.

Στο τέλος της ημέρας, όλα αυτά δε σημαίνουν ότι τα πράγματα είναι υποχρεωτικά ούτε χειρότερα, ούτε καλύτερα. Σημαίνει απλώς ότι ο κόσμος άλλαξε. Και μαζί του άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο αγοράζουμε, χρησιμοποιούμε και αντιλαμβανόμαστε τις υπηρεσίες γύρω μας.

Ίσως, τελικά, αυτό που αναπολούμε να μην είναι το δωρεάν, και το απροβλημάτιστο να είναι αυτό που μας λείπει περισσότερο. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν με ασύλληπτες ταχύτητες και με την έννοια της αντικειμενικότητας να είναι πιο υποκειμενική από ποτέ, η απλότητα και η ανεμελιά παραμένουν διαχρονικά ζητούμενα προς την επίτευξη μιας πιο ανθρώπινης καθημερινότητας.

Κάτι που για πολλούς γειτνιάζει με την ευτυχία.