Τι ομάδα ήταν;

Υπάρχουν ερωτήσεις που τις προσπερνάμε εύκολα, σχεδόν με ένα μειδίαμα ανωτερότητας. «Τι ομάδα είσαι;» είναι μία από αυτές. Τη θεωρούμε επιφανειακή, παιδική, κατάλοιπο μιας εποχής που υποτίθεται πως έχουμε ξεπεράσει. Κι όμως, αν σταθούμε λίγο περισσότερο πάνω της, θα διαπιστώσουμε πως κρύβει μέσα της κάτι πολύ βαθύτερο· ένα ολόκληρο σύμπαν μνήμης, ταυτότητας και βιωμάτων...και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Γιατί το «τι ομάδα είσαι» σπάνια αφορά μόνο τον αθλητισμό. Είναι συχνά η πρώτη μας συνειδητή επιλογή ένταξης. Αυτή η επιλογή, τελικά, τις περισσότερες φορές δεν ήταν καν επιλογή. Ήταν κληρονομιά.

Μας το έλεγαν από τον καιρό που ακόμα ψηλώναμε, πριν καν μας ρωτήσουν τι επάγγελμα θέλουμε να κάνουμε,που μένουμε ή ποιό είναι το αγαπημένο μας φαγητό. Μέσα σε αυτές τρείς λέξεις που αποτελούν την ερώτηση χωρούν γειτονιές, σχολικά διαλείμματα που ποτέ δεν αρκούσαν για τον σχολιασμό ενός αγώνα, κασκόλ δεμένα πρόχειρα στον λαιμό, χαλασμένες τηλεοράσεις που «έπιαναν» μόνο τον αγώνα. Χωρούν πατρικά σπίτια που πουλήθηκαν, γειτονιές που άλλαξαν, ραντεβού με τα πρώτα φλέρτ,που τελικά ακυρώθηκαν γιατί "δε χάνεται αυτό το μάτς".

Χωρούν φιλίες που χτίστηκαν και κόντρες που έμειναν πεισματικά αθώες. Χωρούν Κυριακές με οικογενειακά τραπέζια που καθυστέρησαν, φωνές από μπαλκόνια, ένα γκολ που έγινε αφορμή να αγκαλιαστούν άνθρωποι που, κατά τα άλλα, δεν μιλούσαν πολύ. Χωρούν σιωπές μετά από ήττες που πόνεσαν περισσότερο απ’ όσο θα παραδεχόμασταν.

Χωρούν επίσης μνήμες από τον πατέρα που άκουγε το ραδιόφωνο τα κυριακάτικα απογεύματα, από τον παππού που μιλούσε για «εκείνο το ματς», από τον αγαπημένο θείο που σε έπαιρνε πρώτη φορά στο γήπεδο και σου έδειχνε πότε να σηκωθείς όρθιος.

Το «τι ομάδα είσαι» είναι ένας σύντομος τρόπος να πεις από πού έρχεσαι και τι σε έκανε να νιώσεις για πρώτη φορά ότι ανήκεις κάπου. Είναι παραδοχή οτι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από εσένα, που όμως σε χωράει. Είναι η μνήμη μιας εποχής που τα συναισθήματα ήταν καθαρά, χωρίς ειρωνεία και απόσταση ασφαλείας, τότε που η χαρά και η λύπη χωρούσαν σε ενενήντα ή σαράντα λεπτά,ανάλογα το χρώμα της μπάλας.

Κυρίως όμως, αυτό που έρχεται στη μνήμη με ορμή φωτοβολίδας και συνοδεύεται απο τσουνάμι συναισθημάτων είναι η ενδεχομενη απουσία των προσώπων τα οποία συνδέουμε με την ομάδα στην οποία μας μύησαν και ο φόρος τιμής που αποτίνουμε σε αυτούς πανηγυρίζοντας αθλητικές νίκες,νικες που ειναι σαν φωτογραφίες που βλέπεις σε γιορτνό τραπέζι ρίχνοντας λοξές ματιές στην διπλανή καρέκλα που τότε δεν ήταν άδεια.

Ίσως γι’ αυτό, όσο κι αν μεγαλώνουμε, όσο κι αν προσπαθούμε να το υποβαθμίσουμε, η απάντηση βγαίνει ακόμα αυθόρμητα,με κερασάκι στην αθλητική τούρτα το οτι πλέον ρωτάμε και εμείς τους άλλους, και είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα δεν μιλάμε απλά για μια ομάδα. Μιλάμε για ένα κομμάτι του εαυτού μας που έμαθε να αγαπά και να χάνει.Μέσα στο γήπεδο και έξω απο αυτό.
Και αυτό μόνο παιδικό δεν είναι.

Τελικά ίσως πρέπει να ρωτάμε...«τι ομάδα ήταν;»

Διαβάστε ακόμη

Ο Τραμπ δίνει μια τελευταία ευκαιρία στο Ιράν: Τα «σύννεφα» πολέμου και το ενδεχόμενο της απόλυτης ανατροπής

«Λευκός θάνατος» στις Άλπεις: Γιατί ο φετινός χειμώνας είναι ο πιο θανατηφόρος των τελευταίων ετών;

Ουκρανία 4 χρόνια μετά: Στα μαιευτήρια η ελπίδα είναι η πιο γενναία πράξη αντίστασης

Θρίαμβος με 6 βραβεία στα φετινά BAFTA για τον Πολ Τόμας Άντερσον - Καλύτερη Ταινία το «Μια μάχη μετά την άλλη»