Δημογραφικό, μεταναστευτικό, ομογενειακό

Τα τελευταία χρόνια, δικαιολογημένα κατά την άποψή μου, το δημόσιο διάλογο της Ελλάδας απασχολεί όλο και περισσότερο, το λεγόμενο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. 

Στατιστικές αναφέρονται, για παράδειγμα ό,τι με τους σημερινούς ρυθμούς ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειώνεται κατά περίπου 450.000 άτομα ανά δεκαετία, συνέδρια γίνονται, ορισμένα κίνητρα ενίσχυσης της ελληνικής οικογένειας ανακοινώνονται.  Οι οικονομικές, οι κοινωνικές, οι εθνικές επιπτώσεις της πληθυσμιακής αφαίμαξης, αποτελούν αντικείμενο μιας απαραίτητης συζήτησης που πρέπει να γίνεται, αναζητώντας ως προτεραιότητα νέες, άμεσες και εφαρμόσιμες λύσεις.

 Δυστυχώς κατά την άποψή μου, η δημόσια, καθώς και η πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα για το δημογραφικό πρόβλημα, είναι εσωστρεφής και ανεπαρκής.  Το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας (πρέπει να) είναι άμεσα συνδεδεμένο και με το μεταναστευτικό ζήτημα.

Όσο το μεταναστετυτικό ζήτημα στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται μόνο ως θέμα προστασίας ή παραβίασης συνόρων, ή ως θέμα ανεύρεσης εποχικού εργατικού δυναμικού, και όσο η συζήτηση για το δημογραφικό πρόβλημα, αφήνει εκτός θεώρησης το μεταναστευτικό ζήτημα, ή καταπιάνεται μόνο με το ενεδεχομενο επιστροφής όσων έφυγαν κατά τη διάρκεια της πολυεπίπεδης κρίσης της δεκαετίας του 2010, τόσο η νεοελληνική κοινωνία και η πολιτεία θα διαιωνίζουν τα δημογραφικά, τα κοινωνικά, τα οικονομικά και τα πολιτικά αδιέξοδα της χώρας.

Η Ελλάδα χρειάζεται άμεσα, με διακομματική συναίνεση, να αποκτήσει μεταναστευτική πολιτική.  Αρχίζοντας από την απλοποίηση και διευκόλυνση των διαδικασιών  χορήγησης ελληνικής ιθαγένειας και πολιτικών δικαιωμάτων στους/ις εκατοντάδες χιλιάδες  μετανάστες και μετανάστριες που ζουν νόμιμα στη χώρα εδώ και δεκαετίες, καλύπτοντας υπαρκτές οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες της κοινωνίας της.

Η μετανάστευση από ανάγκη ή από επιλογή σε μια άλλη χώρα, όπως μπορούν να επιβεβαιώσουν μέσα από τα προσωπικά τους βιώματα και  οι ελληνικής καταγωγής κάτοικοι του εξωτερικού, είναι απόφαση ζωής, επιβίωσης και δέσμευσης για τη χώρα στην οποία μεταναστεύεις.  Ο νόστος και η αγάπη για αυτό που αφήνεις πίσω σου, δεν μπορεί να υπερνικήσει τον αγώνα και την ανάγκη της βιολογικής επιβίωσης, ή της βελτίωσης των όρων ζωής των μεταναστών στις χώρες στις οποίες μεταναστεύουν.

Αυτήν τη διάσταση της μετανάστευσης, καθώς και την ανάγκη χορήγησης ελληνικής ιθαγένειας, πολιτικών δικαιωμάτων και υιοθέτησης πολιτικών ενσωμάτωσης των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, αν φοβάται να την αναδείξει το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, ας προσπαθήσουμε να την αναδείξουμε όλοι και όλες εμείς που ζούμε στο εξωτερικό με την ιδιότητα του μετανάστη και/ή του ομογενούς.  Εμείς που συμμετέχουμε ή παρακολουθούμε τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της Ελλάδας και ζούμε στο εξωτερικό.

Οι Τομείς Απόδημου ή Διασπορικού Ελληνισμού των κομμάτων για παράδειγμα, αντί να γίνονται ουρά για την ανάδειξη και εφαρμογή πολιτικών που εκπονούνται στην Ελλάδα, ας γίνουν «πρωτοπορία» εκπόνησης και υποστήριξης πρωτοβουλιών και πολιτικών, που βοηθούν στην επίλυση μεγάλων εθνικών ζητημάτων όπως το δημογραφικό, χρησιμοποιώντας τη βιωματική, την πολιτική και την κοινωνική τους εμπειρία από τη ζωή τους στο εξωτερικό.