Όλγα Κεφαλογιάννη: «Μια μορφή παρενόχλησης ήταν όταν ξεκίνησα τη δικηγορία και με αποκαλούσε συνάδελφός μου με υποκοριστικά»

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά ┋

Συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ! παραχώρησε η Όλγα Κεφαλογιάννη η οποία, μεταξύ άλλων, μίλησε στη δημοσιογράφο Σόνια Καζόνι για ρατσιστικές και σεξιστικές συμπεριφορές που έχει δεχθεί τόσο στον χώρο εργασίας της όσο και στα φοιτητικά της χρόνια. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, η δικηγόρος και πολιτικός -που βιώνει την απόλυτη ευτυχία στο πλευρό του αγαπημένου της και πατέρα των δίδυμων παιδιών τους Μίνου Μάτσα, μίλησε ανοιχτά και για το χώρο της πολιτικής.

Ακολουθεί απόσπασμα της ενδιαφέρουσας συνέντευξής της:

Αντιμετώπισες ρατσιστικές συμπεριφορές ως νεαρή δικηγόρος και αντίστοιχα πολιτικός;

Πάρα πολύ έντονα, ειδικά όταν ξεκίνησα την καριέρα μου στη δικηγορία. Ήμουν πάρα πολύ νέα, γιατί τελείωσα γρήγορα το πανεπιστήμιο και στα 23 μου δεν ήμουν πια ασκούμενη, αλλά εργαζόμενη δικηγόρος. Πραγματικά, δεν μπορούσα να το πιστέψω, γιατί είχα μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου ο πατέρας μας μας είχε δώσει πολύ μεγάλη ενθάρρυνση, μας είχε μάθει πως ό,τι θέλουμε στη ζωή μας μπορούμε να το καταφέρουμε, αρκεί να το παλέψουμε. Έτσι, βρέθηκα σε μεγάλη έκπληξη όταν αντιμετώπισα σχόλια σεξιστικά από συναδέλφους, συμπεριφορές που δεν περίμενα ποτέ πως θα ίσχυαν τότε, τέλη δεκαετίας του ’90, αρχές του 2000. Δυστυχώς, δεν έχουν αλλάξει από τότε και πολλά πράγματα.

Τότε πώς το διαχειρίστηκες;

Όσο πιο μικρή είσαι, τόσο πιο πολύ σε επηρεάζει, σε ενοχλεί και σε εξοργίζει. Όσο αποκτάς εμπειρία και αυτοπεποίθηση, μαθαίνεις όλο αυτό να το αντιμετωπίζεις με άλλο τρόπο. Παράλληλα και για τους άλλους λειτουργεί αποτρεπτικά όταν σε βλέπουν να στέκεσαι γερά στα πόδια σου – δεν θα κάνουν με την ίδια ευκολία τα σχόλια που θα έκαναν αν ήσουν 20 και 25.

Παρενόχληση έχεις βιώσει στον εργασιακό χώρο;

Κοίτα, μια μορφή παρενόχλησης ήταν όταν είχα ξεκινήσει τη δικηγορία και με αποκαλούσε ο συνάδελφός μου ο δικηγόρος με διάφορα δήθεν χαριτωμένα υποκοριστικά. Δεν είναι αυτό μια μορφή λεκτικής βίας; Έχω τελειώσει το πανεπιστήμιο, όπως και εκείνος. Έχω κάνει το μεταπτυχιακό μου, που εκείνος μπορεί να μην το έχει κάνει. Έχω, λοιπόν, πέντε πράγματα στο μυαλό μου και διάθεση να δουλέψω και ο κάθε συνάδελφος οφείλει να με αντιμετωπίσει ως ίσο προς ίσο.

Ακόμα και ως φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο θυμάμαι καθηγητές που απευθυνόμενοι σε γυναίκες μάς έλεγαν «αν θέλετε να παντρευτείτε, αφήστε τα πτυχία και μάθετε να φτιάχνετε καμιά σπανακόπιτα!». Όταν έχεις μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου έχεις πάρει τρομερή ενθάρρυνση και ποτέ δεν σου έχει πει κάποιος πως επειδή είσαι κορίτσι δεν μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα, μετά όταν βγαίνεις στην πραγματική ζωή παθαίνεις ένα σοκ.

Στην πολιτική, φαντάζομαι, υπάρχουν αντίστοιχες καταστάσεις…

Αρκεί να σου πω το εξής: Παρόλο που είμαι στη Βουλή από το 2007, 15 χρόνια τώρα δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα η σύνθεση, παρά τις ποσοστώσεις των φύλων. Δεν έχει αυξηθεί ουσιαστικά το ποσοστό των γυναικών που καταφέρνουμε να εκλεγούμε.