Το «μεγάλο μυστικό» των αιωνόβιων - Μελέτη λύνει το... μυστήριο της μακροζωίας

Τι υποστηρίζει μια νέα επιστημονική μελέτη για τη μακροζωία

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 4 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Διαβάζουμε χρόνια τις εκτιμήσεις ανθρώπων που έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τους μέσους όρους ηλικίας και έχουμε ακούσει ηλικιωμένους και ηλικιωμένες να αποδίδουν τη μακροζωία τους από το γιαούρτι και το γάλα μέχρι το κρασί και το ποτήρι ουίσκι που πίνουν κάθε βράδυ...

Ο καθένας έχει μια θεωρία, ωστόσο όλες αυτές οι θεωρίες δεν βασίζονται παρά μόνο σε εμπειρικά δεδομένα και στη διαίσθηση κάθε υπερήλικα.

Το ζήτημα της μακροζωίας αποτελεί αντικείμενο έρευνας για τους επιστήμονες, που αναζητούν ποιο είναι τελικά το μυστικό και κάποιοι φτάνουν μέχρι τα πολύ βαθιά γεράματα. Ακόμα και αν δεν έχουν κάνει την καλύτερη ζωή...

Ερευνητές εκτιμούν ότι ίσως βρήκαν ένα από τα βασικά μυστικά. Με άρθρο τους στο περιοδικό Science, περιγράφουν πώς προηγούμενες μελέτες που είχαν επιχειρήσει να ανακαλύψουν τη γενετική συνιστώσα της ανθρώπινης διάρκειας ζωής δεν είχαν λάβει υπόψη εξωγενείς παράγοντες όπως δυστυχήματα, δολοφονίες, μολυσματικές ασθένειες που δεν σχετίζονται με το σώμα και την υγεία. Αυτή η «εξωγενής θνησιμότητα» αυξάνεται με την ηλικία, καθώς οι άνθρωποι γίνονται συχνά πιο ευπαθείς.

Μην υποτιμάτε την κληρονομικότητα

Ο καθηγητής Γιούρι Άλον και οι συνεργάτες του στο Ινστιτούτο Επιστημών Weizmann στο Ισραήλ λένε ότι η πραγματική γενετική συμβολή στη διακύμανση της ανθρώπινης διάρκειας ζωής έχει παραγκωνιστεί.

Σύμφωνα με τον Guardian, η ομάδα του εξέτασε την «κληρονομικότητα», δηλαδή το ποσοστό της μεταβολής ενός χαρακτηριστικού όπως το ύψος, το σωματικό βάρος ή η διάρκεια ζωής σε έναν πληθυσμό που μπορεί να αποδοθεί στη γενετική και όχι σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Προηγούμενες μελέτες για τη διάρκεια ζωής του ανθρώπου έχουν καταλήξει σε ένα ευρύ φάσμα τιμών, με την κληρονομικότητα να κυμαίνεται από 6% έως 33%.

Ο Άλον και οι συνεργάτες του δήλωσαν ότι το χαρακτηριστικό αυτό είναι υποτιμημένο. «Ελπίζω ότι αυτό θα εμπνεύσει τους ερευνητές να διερευνήσουν σε βάθος τα γονίδια που επηρεάζουν τη διάρκεια ζωής. Αυτά τα γονίδια θα μας αποκαλύψουν τους μηχανισμούς που ρυθμίζουν το εσωτερικό μας ρολόι.

Κάποια μέρα, θα μας οδηγήσουν στη θεραπεία για την επιβράδυνση του ρυθμού γήρανσης και, με αυτόν τον τρόπο, θα επιβραδύνουν ταυτόχρονα όλες τις ασθένειες που σχετίζονται με την ηλικία».

Το 50% και οι «συνήθεις ύποπτοι»

Η ομάδα δημιούργησε ένα μαθηματικό μοντέλο που λαμβάνει υπόψη την εξωγενή θνησιμότητα και την επίδραση της βιολογικής γήρανσης και το βαθμονόμησε χρησιμοποιώντας συσχετίσεις της διάρκειας ζωής από ιστορικά σύνολα δεδομένων χιλιάδων ζευγαριών διδύμων στη Δανία και τη Σουηδία.

Αφαίρεσαν την επίδραση της εξωγενούς θνησιμότητας για να αποκαλύψουν το σήμα της βιολογικής γήρανσης, η οποία προκαλείται από τη γενετική. Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι περίπου το 50% της διακύμανσης στη διάρκεια ζωής του ανθρώπου οφείλεται στη γενετική.

Το άλλο 50% της διακύμανσης, σύμφωνα με τους ερευνητές, πιθανώς εξηγείται από παράγοντες όπως τυχαίες βιολογικές επιδράσεις και περιβαλλοντικές επιρροές.

«Εκεί θα περιμέναμε να βρούμε όλους τους συνήθεις υπόπτους – τον τρόπο ζωής, τη διατροφή, την άσκηση, τις κοινωνικές σχέσεις, το περιβάλλον και άλλα», δήλωσε ο Μπεν Σενάρ, συν-συγγραφέας της έρευνας, προσθέτοντας ότι ο τρόπος ζωής και το περιβάλλον είναι πιθανό να γίνουν πιο σημαντικοί καθώς γερνάμε.

Συμπέρασμα;

Περαιτέρω δοκιμές με τη χρήση ενός άλλου σουηδικού συνόλου δεδομένων αποκάλυψαν ότι, καθώς η εξωγενής θνησιμότητα μειώθηκε από τις αρχές του 20ού αιώνα – πιθανώς λόγω παραγόντων όπως οι βελτιώσεις στη δημόσια υγεία – η εκτιμώμενη γενετική συμβολή στη διάρκεια ζωής αυξήθηκε.

Αυτό ενισχύει την ιδέα ότι η εξωγενής θνησιμότητα ήταν ένας βασικός παράγοντας κατά την εξέταση της κληρονομικότητας. Η ομάδα διαπίστωσε επίσης ότι η κληρονομικότητα της διάρκειας ζωής ποικίλλει ανάλογα με την αιτία θανάτου, όπως ο καρκίνος ή η άνοια, και την ηλικία.

Ο Σέναρ πρόσθεσε ότι η γενετική παίζει τελικά σημαντικό ρόλο στη μακροζωία.

«Περίπου το 20% των αιωνόβιων, για παράδειγμα, φτάνουν τα 100 χρόνια χωρίς να έχουν υποστεί σοβαρές ασθένειες», είπε, προσθέτοντας ότι αυτό θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι τα γονίδιά τους έχουν προστατευτική δράση.

«Έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες για τον εντοπισμό αυτών των προστατευτικών γονιδίων και έχουν βρεθεί πολλά, αλλά σίγουρα υπάρχουν ακόμα πολλά που δεν έχουν ανακαλυφθεί».