Έλλη Χρυσίδου: «Κόκκινο της Απώλειας: CMYK 0, 88, 84, 68» - Εικαστική εγκατάσταση στο Ιμαρέτ της Καβάλας

Η εγκατάσταση εντάσσεται σε μία τριλογία έργων της Έλλης Χρυσίδου με θέμα την απώλεια. Μια απώλεια που τα τελευταία χρόνια, με τις απανωτές κρίσεις που διαμορφώνουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, βιώνουμε πολλαπλά όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, συνειδητά ή ασυνείδητα, ατομικά και συλλογικά. Το κομμάτι αυτό της τριλογίας αναφέρεται στην απώλεια της κοινότητας. 

Η αρχετυπική ομάδα του Χριστού και των Μαθητών του ιδωμένη στον Τελευταίο Δείπνο, παλιότερα από τη ματιά του Leonardo da Vinci και αργότερα του Andy Warhol, σε διαφορετικό κάθε φορά πλαίσιο (Μιλάνο-15ος αιώνας, Νέα Υόρκη-δεκαετία του '80) και με διαφορετικές κάθε φορά αναφορές, μεταφέρεται τώρα από την Έλλη Χρυσίδου στο Ιμαρέτ της Καβάλας, έναν τόπο πολλαπλών ταυτοτήτων και συμφραζόμενων. Η εικόνα κατακερματίζεται, βάφεται κόκκινη, και εμπλουτίζεται με διάσπαρτες λεπτομέρειες μυθικών πλασμάτων από την εικονογραφία του Ντύρερ και των Αλχημιστών. Η ομάδα σπάει, οι δώδεκα μαθητές χωρίζονται σε τέσσερα γκρουπ των τριών, τη θέση του Χριστού παίρνει μια ηλεκτρική καρέκλα. Ο κεντρικός ήρωας απουσιάζει, το μήνυμά του προς τους μαθητές του να συνεχίσουν το έργο του απευθύνεται προς την αντίθετη κατεύθυνση, τα βλέμματα και οι χειρονομίες πέφτουν στο κενό, οι θρησκευτικοί συσχετισμοί χάνονται. Τη θέση τους παίρνει μια ολομέλεια λευκών πιάτων πάνω σε ένα στρώμα χοντρό αλάτι στο πάτωμα. Μια συνεύρεση ατομικών προσφορών και συλλογικών πρακτικών από τη βάση. Τα κύρια συστατικά προσδιορισμού και μετασχηματισμού της κοινότητας στο χώρο και το χρόνο.

Όταν βρίσκονται σε ισορροπία υποστηρίζουν τη ζωή της κοινότητας. Όταν όχι, την απορρυθμίζουν.

Η ηλεκτρική καρέκλα αναμεταδίδει την ιστορία του Αφροαμερικανού George Stinney που το 1944, σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, καταδικάστηκε άδικα σε θάνατο, χωρίς κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο εναντίον του. Το 2014, 70 χρόνια μετά, η μνήμη του George Stinney αποκαταστάθηκε από το δικαστήριο της Νότιας Καρολίνας που τον είχε καταδικάσει, αφού μια ομάδα ακτιβιστών ανακίνησε το θέμα. Είναι ικανή μία τέτοια δυνατή, συμβολική αλλά τελικά μεμονωμένη πράξη να αποκαταστήσει τα τραύματα μιας κοινότητας που έρχεται επανειλημμένα αντιμέτωπη με τον εαυτό της μέσα από παρόμοια περιστατικά;