Οι ταινίες της εβδομάδας: O σαρωτικός Καποδίστριας, ροζ φλαμίνγκο και η μαύρη κωμωδία του Αλέξανδρου Ρήγα

Σπάζοντας κάθε ρεκόρ, η πολυσυζητημένη βιογραφία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Καποδίστρια, δεν αφήνει και πολύ χώρο για κάθε άλλη φιλόδοξη ταινία, που θα μπορούσε να διεκδικήσει σοβαρό κομμάτι από την πίττα των εισιτηρίων. Έτσι, από τις επτά πρεμιέρες της εβδομάδας, αυτή που ίσως προσελκύσει το ευρύτερο κοινό είναι η αναμενόμενη περιπέτεια καταστροφής «Greenland 2: Migration», με τον Τζέραρντ Μπάτλερ, ενώ η επανέκδοση της «Γερτρούδης», το κύκνειο άσμα του Καρλ Ντράγιερ, αξίζει πραγματικά τον κόπο.

«Ένα Πράγμα με Φτερά» (The Thing with Feathers)

Δραματική ταινία, βρετανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ντίλαν Σάουθερν, με τους Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Ντέιβιντ Θιούλις, Σαμ Σπρούελ, Βινέτ Ρόμπινσον, Κλερ Καρτράιτ κα.

Αδυσώπητο, βαρυφορτωμένο δράμα, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του διάσημου πλέον Μαξ Πόρτερ, που είχε περάσει από το θέατρο με πρωταγωνιστή τον Κίλιαν Μέρφι, διασκευασμένο για τη μεγάλη οθόνη από τον πρωτοεμφανιζόμενο Ντίλαν Σάουθερν, ο οποίος είχε την τύχη να έχει πρωταγωνιστή τον σπουδαίο ηθοποιό της αγγλικής σχολής Μπένεντικτ Κάμπερμπατς.

Μία οδυνηρή ταινία, για την απώλεια, την ανείπωτη θλίψη, που μετατρέπεται σε απόγνωση και οδηγεί στα όρια της τρέλας, τον ήρωα, με αρκετές σκηνές δανεισμένες από τον κινηματογραφικό τρόμο, αλλά και με μηνύματα για τη θεραπευτική δύναμη της τέχνης.

Ένας κομίστας, πατέρας δυο μικρών αγοριών, χάνει απρόσμενα την αγαπημένη του σύζυγο. Ανήμπορος να διαχειριστεί την τραγωδία που τον έπληξε, χάνει την επαφή του με τον κόσμο, αποξενώνεται απ’ όλους, αρχίζει να βλέπει ένα από τα σκίτσα του, ένα υπερφυσικών διαστάσεων μαύρο κοράκι, να ζωντανεύει, με σημαντικές συνέπειες για εκείνον και τα παιδιά του.

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Βρετανός Ντίλαν Σάουθερν, προσπαθεί να αξιοποιήσει το απαιτητικό κείμενο του Πόρτερ και να διερευνήσει το πένθος, τους δεσμούς που ενώνουν την οικογένεια και την επιβίωση, προσπαθώντας να διαχωρίσει τη θλίψη από την απόγνωση, που νιώθει ο ήρωάς του. Ένας άντρας που δεν μπορεί να διαχειριστεί την απώλεια της γυναίκας του και συνειδητοποιεί ότι πρέπει να περάσει μόνος του τη βάσανο της τραγωδίας του, να ζήσει όλα τα στάδια μίας ανείπωτης θλίψης, μέχρι να σταθεί και πάλι στα πόδια του, να λυτρωθεί από το φάντασμά της, αλλά και από το αποκρουστικό θεόρατο κοράκι, που τσιγκλά συνεχώς τη συνείδησή του.

Μέσα από μια αποσπασματική αφήγηση, αναμνήσεις, εφιάλτες, μύχιοι φόβοι και ενοχές συνδέονται άλλοτε με τραχύτητα και άλλοτε αχρείαστα με ένα horror θέαμα, που πολλές φορές επαναλαμβάνονται δίχως ιδιαίτερο λόγο, προκειμένου να αναδειχθεί η λυτρωτική δύναμη της τέχνης, αλλά και ως απαραίτητο φορτίο, για τον ήρωα, η επώδυνη διαδρομή προς την κάθαρση.

Όμως, η ταινία του Σάουθερν δεν είναι πάντα πειστική, καθώς η απύθμενη δραματικότητά της, οι επιφανειακοί χαρακτήρες, οι υπερβολικοί συναισθηματισμοί, οι επαναλαμβανόμενοι εφιάλτες και η αλόγιστη χρήση ενός αποκρουστικού κόρακα, δεν αφήνουν το στόρι να αναπνεύσει, να ξεφύγει από την επιτηδευμένη της εσωστρέφεια. Έτσι, το μόνο που ξεχωρίζει είναι η ερμηνευτική δεινότητα του Κάμπερμπατς, ο οποίος φαίνεται να το παλεύει δίχως ιδιαίτερη βοήθεια από τον άπειρο σκηνοθέτη.

«Το Μυστηριώδες Βλέμμα του Ροζ Φλαμίνγκο» (La Misteriosa Mirada del Flamenco)

Δραματική ταινία, χιλιανής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ντιέγκο Σεσπέδες, με τους Πόλα Ντιναμάρκα, Λουίς Ντουμπό, Ταμάρα Κορτές, Ματίας Καταλάν κα.

Μάλλον υπερτιμημένο το φιλμ του Ντιέγκο Σεσπέδες, με το οποίο έκανε το ντεμπούτο του και κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ Καννών. Αν και ο τριαντάχρονος σκηνοθέτης από τη Χιλή, δείχνει ότι διαθέτει μία αξιόλογη κινηματογραφική ματιά, σε αυτό το πρωτόλειο, με ερασιτέχνες, κυρίως, ηθοποιούς, το φιλμ μοιάζει περισσότερο ως ένα μονοδιάστατο αλληγορικό μανιφέστο για την queer κοινότητα και τα στερεότυπα που την ακολουθούν.

Εκεί που κερδίζει πόντους η ταινία, αλλά και ο νεαρός σκηνοθέτης, είναι η φαντασμαγορική απεικόνιση του θέματός του, που διαθέτει ένα έντονο συναισθηματισμό, μία ζωτικότητα, μεγαλοπρέπεια και ένταση, ζωηρά χρώματα και έναν ιδιότυπο μελοδραματισμό, τον οποίο προσεγγίζει με μεγαλοψυχία.

Βρισκόμαστε στα 1982, σε ένα απομονωμένο χωριό εργατών στα ορυχεία της ερήμου στη βόρεια Χιλή, όπου ένα δωδεκάχρονο κορίτσι βρίσκει την οικογένεια που του έλειπε στο σπίτι, σε μία queer κοινότητα, διασκεδάζοντας τους ντόπιους και ζει με τους δικούς της κανόνες. Στο αφιλόξενο τοπίο και σκληρά ανδροκρατούμενο, τα μέλη της κοινότητας απαντούν στις προκλήσεις των γειτόνων τους με γαργαλιστικά σόου και τσαγανό, μέχρι που μία φήμη για έναν θανατηφόρο ιό, θα σκορπίσει τον τρόμο και τη βία στην περιοχή.

Έχοντας ως εύρημα ότι οι άντρες της περιοχής πιστεύουν ότι ο ιός μεταδίδεται από τα μάτια των ομοφυλόφιλων, ο Σεσπέδες θα μιλήσει για το Aids, που εκείνη την εποχή ήταν ένας άγνωστος ιός και είχαν αναπτυχθεί απίστευτες θεωρίες, αλλά κυρίως για την άγνοια του απλού κόσμου, που τροφοδοτούν τα στερεότυπα, για την queer κοινότητα, αλλά και την ανθρωπιά, που μπορεί να κρύβεται στα πιο απίθανα μέρη.

Κινηματογραφώντας με μία μπαρόκ διάθεση, πολλές φορές γκροτέσκο και σκληρά, ο Σεσπέδες θα βάλει στο επίκεντρο της ιστορίας του, ένα 12χρονο κορίτσι, που με την αθωότητά του και χωρίς τις αγκυλώσεις των μεγαλυτέρων, θα ενηλικιωθεί βίαια και θα καταστεί ο κριτής των γεγονότων και των ανθρώπων της μικρής κοινωνίας, διαλέγοντας ποιοι πραγματικά θέλει να είναι η δικοί της, οι άνθρωποι που αξίζουν την αγάπη και εκτίμησή της.

Η ταινία έχει το ενδιαφέρον της, μερικές πολύ καλές σκηνές, έντονα φορτισμένες, αλλά και αρκετές αδυναμίες, στιγμές αμηχανίας και τραβηγμένες σκηνές δίχως ιδιαίτερο λόγο, ενώ οι συμβολισμοί μοιάζουν παράταιροι με το γουέστερν σκηνικό στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία.

Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί, με την τσαχπινιά τους και την εκφραστική ελευθερία που τους δίνει ο σκηνοθέτης, τα πάνε καλύτερα από το αναμενόμενο, ενώ ικανοποιητικοί είναι και οι δυο επαγγελματίες Πόλα Ντιναμάρκα και Λουίς Ντουμπό, που έρχονται εις σάρκαν μία, σε μια ξέφρενη τελετή.

«Primate»

Ταινία τρόμου, αμερικάνικης παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Γιοχάνες Ρόμπερτς, με τους Τζόνι Σεκουάγια, Τζέσικα Αλεξάντερ, Τρόι Κότσουρ, Τρέβορ Μακνάλι, Βικτόρια Γουάιαντ κα.

«Κάτι τρέχει με τον Μπεν». Και ο Μπεν δεν είναι άλλος από έναν ήμερο, ζωντανό χνουδωτό σύντροφο, έναν καλοσυνάτο χιμπατζή. Το αγαπημένο κατοικίδιο μίας οικογένειας, που θα μεταμορφωθεί σε έναν τρομερό σφαγέα.

Η νεανική ταινία τρόμου, του εξειδικευμένου στο είδος Γιοχάνες Ρόμπερτς («The Strangers: Ματωμένη Νύχτα», «The Other Side of the Door»), έχει όλα τα συστατικά που θα ικανοποιήσουν τους φαν του horror και βεβαίως έναν χιμπατζή, που περιέργως δεν είναι ψηφιακό προϊόν, αλλά η δουλειά ενός κασκαντέρ και πρακτικών εφέ.

Μία φοιτήτρια που πηγαίνει να επισκεφτεί, στο πανέμορφο και απομονωμένο σπίτι, πάνω στην πλαγιά ενός γκρεμού στη Χαβάη, τον πατέρα της, με προβλήματα ακοής και τη μικρότερη αδελφή της, φέρνοντας μαζί της και μερικούς φίλους της, παραλείπει να αναφέρει τον αφοσιωμένο αρσενικό χιμπατζή, που έσωσε η εκλιπούσα μητέρα της και μεγάλωσε με την οικογένεια. Χωρίς να το γνωρίζει κανείς, ο χιμπατζής Μπεν, έχει προσβληθεί από λύσσα και το υπάκουο ζώο μετατρέπεται σε έναν δολοφόνο.

Το φιλμ, που βρίθει από τα γνωστά κλισέ - σε ένα παραδεισένιο τόπο, ένα πανέμορφο πολυτελές σπίτι ξεγνοιασιάς, έρχεται απροσδόκητα ο τρόμος - και ρίχνει με ενθουσιασμό όλο το βάρος του στις φονικές διαθέσεις του χιμπατζή και τους «πρωτότυπους» τρόπους εξολόθρευσης της ανέμελης παρέας, υποτιμώντας εντελώς την ανθρώπινη ιστορία, τους χαρακτήρες, μία στοιχειώδη ιστορία, καθώς το σχηματικό σενάριο, είναι απλώς η αφορμή για το αιματοκύλισμα.

Ωστόσο, το φιλμ έχει κάποιες διασκεδαστικές στιγμές και ο χιμπατζής κερδίζει τις εντυπώσεις με την εκδικητικότητά του και τη ευφυΐα του, που μακάρι ο Άγγλος σκηνοθέτης να είχε δώσει μερικά ψήγματά της και στους ανθρώπινους μονοδιάστατους χαρακτήρες, που τους έχει αφήσει στο έλεος της τύχης τους.

«Greenland 2: Migration»

Περιπέτεια καταστροφής, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ρικ Ρόμαν Γουό, με τους Τζέραρντ Μπάτλερ, Μορένα Μπακαρίν, Ρομάν Γκρίφιν Ντέιβις, Σόφι Τόμπσον κα.

Πέντε χρόνια από την πρώτη ταινία, μία τυπική μετα-αποκαλυπτική περιπέτεια καταστροφής, που στάθηκε τεράστια εμπορική επιτυχία, ο Τζέραρντ Μπάτλερ επιστρέφει σε μία αέναη μάχη με τον χρόνο, τις αντιξοότητες και τους κομήτες, που θα αφανίσουν τη γη, προκειμένου να σώσει την οικογένειά του.

Τι διαφορετικό έχει να προσφέρει αυτό το σίκουελ του Ρικ Ρόμαν Γουό; Εκτός από τη φαινομενικά αληθοφανή ακολουθία των γεγονότων και των περιπετειών της οικογένειας Γκάριτι, μια τόνωση των εικόνων καταστροφής, με ακόμη πιο θεαματικά ψηφιακά εφέ και μιάμισης ώρας καταιγιστικής δράσης, μάλλον τίποτα.

Και αυτό γιατί ο Γουό, από τους σκηνοθέτες που έχουν συνδυάσει το όνομά του με τις αδιάφορες δυναμικές περιπέτειες που πρωταγωνιστεί ο Μπάτλερ και είχε σκηνοθετήσει την πρώτη ταινία, είναι φανερό ότι ακολουθεί πιστά το εγχειρίδιο οδηγιών του είδους, ανακυκλώνοντας τα κλισέ και τις όχι και τόσο ιδιαίτερα εκφραστικές μανιέρες του πρωταγωνιστή.

Πέντε χρόνια μετά, οι επιζώντες του καταφυγίου στη Γροιλανδία, όπου έχει καταφύγει ο Τζον Γκάριτι, η σύζυγός του και ο γιος του, παλεύουν με τη ζοφερή υπόγεια πραγματικότητα. Τα εφόδια και το ηθικό εξαντλούνται, αλλά η επιφάνεια της γης παραμένει άκρως επικίνδυνη. Ξαφνικά, ολόκληρος ο κόσμος των Γκάριτι καταρρέει ξανά, όταν το καταφύγιο στη Γροιλανδία καταστρέφεται και συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει ασφαλές σημείο πάνω στη γη. Ωστόσο, κάποιες φήμες λένε ότι έχει δημιουργηθεί μία νέα όαση ασφάλειας στη νότιο Γαλλία, στο σημείο της πρόσκρουσης του μετεωρίτη Κλαρκ. Ο Τζον Γκάριτι, αποφασισμένος να κάνει το καλύτερο δυνατό για την οικογένειά του, θα πάρει την απόφαση για να πάρει τον μακρύ και γεμάτο κινδύνους δρόμο προς τη Γαλλία.

Το φιλμ παραμένει ρηχό, με το σενάριο να θυμίζει έκθεση 12χρονου και διαλόγους εμπνευσμένους από έναν φανατικό ακόλουθο του Ίλον Μασκ, οι εικόνες αποκάλυψης και καταστροφής δίνουν και παίρνουν και τα ψηφιακά εφέ να έχουν πάρει φωτιά, ενώ ο Μπάτλερ να παραμένει συνεπής στην ερμηνευτική του αφασία προσπαθώντας να σώσει την αγία - αμερικάνικη - οικογένειά του.

Η ταινία βεβαίως έχει την πλάκα της, ειδικά όταν ο Μπάτλερ γίνεται δραματικός, ορισμένες σκηνές είναι εντυπωσιακές, αλλά μοιάζουν εντελώς κούφιες, ειδικά σε μια εποχή που η γη και η ανθρωπότητα δεν κινδυνεύει από μετεωρίτες, αλλά από μια σειρά από ανθρώπινες ενέργειες, όπως βλέπουμε πλέον σε ζωντανή μετάδοση.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες

Τι Ψυχή θα Παραδώσεις Μωρή; Μέρος Α': Ελληνική κωμωδία, παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία και σενάριο Αλέξανδρου Ρήγα, που απευθύνεται κυρίως στο τεράστιο τηλεοπτικό κοινό. Η υψηλής θεαματικότητας σειρά του 2020, που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, δημιουργώντας μία φημολογία γύρω από την ξαφνική διακοπή της, επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, σε δύο μέρη, με διαφορετικές πρωταγωνίστριες, τις Βασιλική Ανδρίτσου, Παναγιώτα Βλαντή, Μαρία Λεκάκη και Ελένη Ουζουνίδου.

Στο πρώτο μέρος, οι τέσσερις ηρωίδες, που τις ενώνει ένα κοινό παρελθόν κι ένα σοκαριστικό μυστικό, ξανασυναντιούνται. Στα παιδικά τους χρόνια είχαν κακοποιηθεί από τον διευθυντή του ιδρύματος στο οποίο μεγάλωσαν. Τώρα αποφασίζουν να πάρουν την εκδίκησή τους και το νόμο στα χέρια τους, ώστε να κλείσουν τους λογαριασμούς τους, να εξιλεωθούν και να γιατρέψουν το βαθύ τους τραύμα.

Η ταινία, που συστήνεται ως μαύρη κωμωδία, θα δοκιμάσει την αντοχή της τηλεοπτικής της επιτυχίας και τα παρωχημένα αστεία του 2000 στο ευρύ κοινό, έχοντας ένα πολυπρόσωπο καστ, μεταξύ των οποίων και οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Τάσος Ιορδανίδης, Κώστας Φιλίππογλου, Γιάννης Στάνκογλου, Λευτέρης Ελευθερίου, Ταξιάρχης Χάνος, Νίκη Λάμη, Βαλέρια Κουρούπη, Κώστας Κόκλας και Μαρία Δεμεσιώτου.

«Το Αριστερό μου Χέρι» (Left-Handed Girl): Γυρισμένο εξολοκλήρου με iPhone, το φιλμ της στενής συνεργάτιδας του Σον Μπέικερ της «Anora», Τσου Σι - Τσινγκ, αποτέλεσε επίσημη πρόταση της Ταϊβάν για τα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Έχοντας τη συμπαράσταση του Μπέικερ (σενάριο, παραγωγή, μοντάζ), η Τσινγκ παρουσιάζει μία πρωτότυπη δραμεντί, με εκπληκτικά πλάνα, κάποιες καλές ιδέες, αλλά περισσότερο ως ένα δείγμα της κινηματογραφικής επιδεξιότητάς της, παρά ένα ολοκληρωμένο έργο. Μία μητέρα και οι δυο κόρες της μετακομίζουν στην Ταϊπέι, προσπαθώντας να προσαρμοστούν στον νέο τρόπο της ζωής της πόλης, ενώ η μικρή κόρη μαθαίνει ότι το αριστερό της χέρι είναι «διαβολικό». Φρέσκες, δημιουργικές, αλλά ανολοκλήρωτες, ιδέες και μια μικρή γλυκύτατη πρωταγωνίστρια, που μαγνητίζει.

«O Σούπερ Τσάρλι» (Super Charlie): Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, σουηδικής και δανέζικης παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Γιον Χόλμπεργκ. Αρκετά διασκεδαστικό ψηφιακό animation, με το πανδαιμόνιο που δημιουργεί ένα σούπερ μωρό και προσπαθεί να τιθασεύσει ο μεγαλύτερος αδελφός του, που θέλει να γίνει σούπερ ήρωας και να κατατροπώνει εγκληματίες, όπως ο αστυνομικός πατέρας του. Βασισμένο στο παιδικό βιβλίο της εξπέρ στην αστυνομική λογοτεχνία Καμίλα Λάκμπεργκ, το φιλμ προβάλλεται και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

«Γερτρούδη» (Gertrud): Το κύκνειο άσμα του Καρλ Ντράγιερ, ένα αξιομνημόνευτο ερωτικό δράμα και συνάμα μία από τις πιο πραγματικά φεμινιστικές ταινίες, έχοντας για ηρωίδα μία από τις πλέον ριζοσπαστικές μορφές του κινηματογράφου. Μία γυναίκα που αναζητά τον απόλυτο έρωτα, θα εγκαταλείψει τον συμβατικό γάμο της για να ζήσει με τον εραστή της, που δεν θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες της και θα επιλέξει συνειδητά τη μοναξιά. Λιτό, ασπρόμαυρο, σχεδόν ακίνητο, καθηλωτικό φιλμ, στο οποίο πρωταγωνιστεί η υπέροχη Νίνα Πενς Ρόντε, που αξίζει να ανακαλύψουν οι νεότεροι και να καταλάβουν γιατί χαρακτηρίστηκε «μνημείο στην εξέλιξη της κινηματογραφικής γλώσσας».

*Με πληροφορίες του Χάρη Αναγνωστάκη (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Διαβάστε ακόμη

Ιράν: Τα σημάδια κλειδιά που δείχνουν ότι το καθεστώς μπορεί να πέσει - Ποια είναι η επόμενη ημέρα

Μινεάπολη: Σοκαριστικό βίντεο από το κινητό του πράκτορα της ICE - Η στιγμή της δολοφονίας της 37χρονης

Μπλόκα αγροτών: Η συμφωνία Mercosur βάρυνε το κλίμα - Ποιοι ζητούν συνέχιση των κινητοποίησεων

Κλιμακώνεται ο «εμφύλιος» στους Μπέκαμ - Όταν η χολιγουντιανή λάμψη μπλέκει με το οικογενειακό ριάλιτι