Ο βιαστής μου χρειάστηκε απλώς να γράψει μια έκθεση - Τώρα βλέπω ότι δεν ήμουν η μόνη στο Κορνέλ

Έναν χρόνο αφότου ο βιαστής της κρίθηκε ένοχος μετά από έρευνα του γραφείου Title IX στο πανεπιστήμιο Κορνέλ, φήμες για τον βιασμό μιας άλλης φοιτήτριας, γνωστής πλέον ως «Jane Doe», άρχισαν να ακούγονται στην πανεπιστημιούπολη. Όλοι γνώριζαν ότι κάτι είχε συμβεί, καθώς είχαν λάβει ειδοποίηση μέσω email για μια «σεξουαλική επίθεση» στην οποία εμπλέκονταν μια γυναίκα και «αρκετοί άνδρες».

Υπήρχαν ψίθυροι για μια ομαδική συνομιλία μιας ακαδημαϊκής αδελφότητας, με ένα φρικιαστικό μήνυμα που διαφήμιζε «δωρεάν σεξ». Τα νέα όμως της υπόθεσης σταδιακά έφυγαν από την επικαιρότητα, μέχρι που το αποτέλεσμα της έρευνας προκάλεσε σοκ.

Η ποινή; Επίσημη έγγραφη επίπληξη

Ακούγοντας την ιστορία της Jane Doe, η πρώτη παθούσα ένιωσε εξαπατημένη από το ίδιο το ίδρυμα που όφειλε να την προστατεύσει. Μετά από μια εξαντλητική έρευνα του γραφείου Title IX, ο δικός της θύτης κρίθηκε ένοχος για τη σεξουαλική επίθεση σε βάρος της τον Μάρτιο του 2023. Η ποινή του; Επίσημη «έγγραφη επίπληξη», η υποχρέωση να γράψει μια «έκθεση αυτοκριτικής» και μια περίοδος επιτήρησης της συμπεριφοράς του μέχρι να αποφοιτήσει, δύο μήνες αργότερα.

Για τρία χρόνια, η φοιτήτρια πίστευε ότι η ποινή του ήταν τόσο ελαφριά επειδή ο δικός της βιασμός δεν θεωρήθηκε «αρκετά σοβαρός». Δεν είχε ναρκωθεί και δεν είχε χρησιμοποιηθεί όπλο. Στην απόφαση που εκδόθηκε για την υπόθεσή της, οι ερευνητές έγραψαν ότι δεν φαινόταν ο βιαστής να «ενήργησε με δόλο». Η ίδια υπέθετε πως, αν η επίθεση ήταν «χειρότερη», η ποινή θα ήταν ανάλογη του εγκλήματος.

Ωστόσο, πλέον γίνεται σαφές πως δεν ήταν η μόνη φοιτήτρια που προδόθηκε από το σύστημα Title IX. Δεν επρόκειτο για μια μεμονωμένη περίπτωση εσφαλμένης κρίσης ή για ένα περιστασιακό σφάλμα του συστήματος. Αντίθετα, το πανεπιστήμιο φαίνεται να έθεσε το μέλλον και τις προοπτικές των θυτών πάνω από τις ζωές των θυμάτων. Αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των «εκθέσεων ως τιμωρία για βιασμό» καταρρίπτει το αφήγημα περί απόδοσης δικαιοσύνης, αποκαλύπτοντας τα βαθύτερα αίτια για την έλλειψη λογοδοσίας.

Η φοιτήτρια δεν επιθυμούσε αρχικά να καταγγείλει τον βιασμό της. Δεν ήθελε να δει ολόκληρη τη ζωή της να γίνεται άνω κάτω, να μετατρέπεται ο μεγαλύτερος εφιάλτης της σε αποδεικτικό υλικό και να εξαναγκάζεται να προσφέρει τον πόνο της ως «απόδειξη». Δεν ήθελε να περάσει την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου του δευτέρου έτους της καταθέτοντας ενώπιον του βιαστή της και δεχόμενη διασταυρούμενες ερωτήσεις από τον σύμβουλό του. Κι όμως, το έκανε.

Ένιωσε την υποχρέωση να το πράξει, διότι γνώριζε πως αν εκείνος δεν αντιμετώπιζε καμία ποινή, δεν θα χρειαζόταν ποτέ να αναλογιστεί εκείνη τη νύχτα και τις πράξεις του. Ήταν 28 ετών και ετοιμαζόταν να λάβει το μεταπτυχιακό του δίπλωμα. Χωρίς την καταγγελία, θα είχε την πολυτέλεια να ονομάσει το περιστατικό ως ένα «κακό ραντεβού» ή μια δυσάρεστη νύχτα που εύκολα ξεχνιέται. Αν τη θυμόταν καθόλου, μπορεί να τη θυμόταν απλώς ως μια «υστερική» κοπέλα ή μια 19χρονη που ντράπηκε για τις επιλογές της.

Η ίδια, ωστόσο, δεν είχε την επιλογή να ξεχάσει ή να παραποιήσει τα γεγονότα εκείνης της νύχτας, όπως γράφει στο The Cut. Για εκείνη, ο άνδρας αυτός θα είναι για πάντα ο βιαστής της και η ζωή της χαράχτηκε ανεξίτηλα από τον απόηχο της επίθεσης.

Μία, ανάμεσα σε πολλές...

Η περίπτωσή της αποτελεί μόνο μία ανάμεσα σε πολλές. Σε μια χώρα όπου ακόμη και ο πρόεδρος έχει κριθεί νομικά υπεύθυνος για σεξουαλική κακοποίηση, η πραγματικότητα του πόσο συχνά οι θύτες διαφεύγουν της τιμωρίας είναι οικεία σε όλους. Ωστόσο, καθώς τα νέα για τη μήνυση της Jane Doe εναντίον των επτά φερόμενων βιαστικών της και του πανεπιστημίου Κορνέλ έκαναν τον γύρο του κόσμου, πολλοί τρομοκρατήθηκαν όχι μόνο από τη φρικιαστική φύση του υποτιθέμενου εγκλήματος, αλλά και από την προκλητικά ανούσια αντίδραση του πανεπιστημίου. Στους πέντε από τους επτά θύτες ανατέθηκε να γράψουν μια έκθεση ως τιμωρία, επειδή φέρονται να νάρκωσαν και να βίασαν την Jane Doe στο σπίτι της ακαδημαϊκής τους αδελφότητας το φθινόπωρο του 2024.

Η στάση του Κορνέλ, τόσο στην υπόθεση της Jane Doe όσο και στην προηγούμενη, θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα: η έλλειψη δικαιοσύνης για τα θύματα σεξουαλικής αισχροκέρδειας δεν είναι απαραίτητα ζήτημα αξιοπιστίας των ισχυρισμών τους, αλλά ζήτημα ουσιαστικής μέριμνας. Υπάρχει, τελικά, επαρκής ενσυναίσθηση και ενδιαφέρον για τα θύματα;

Αυτή η έλλειψη μέριμνας δεν αποδεικνύεται μόνο από τις γελοίες ποινές των «εκθέσεων ιδεών», αλλά είναι εγγενής στην ίδια τη δομή του γραφείου Title IX. Σε ένα πανεπιστήμιο με σχεδόν 26.000 φοιτητές, υπάρχουν μόλις τρεις ερευνητές πλήρους απασχόλησης στο εν λόγω γραφείο. Το ίδιο το Κορνέλ αναφέρει ότι το 11% των φοιτητών (περίπου 2.860 άτομα) υφίστανται σεξουαλική επίθεση κάθε χρόνο. Ακόμη και αν μόλις το 10% αυτών των θυμάτων προέβαινε σε καταγγελία, ένας μόνο ερευνητής θα έπρεπε να διαχειριστεί 95 υποθέσεις ετησίως. Για τον ίδιο όγκο φοιτητών, υπάρχει μόλις ένας σύμβουλος υποστήριξης θυμάτων. Με ελάχιστο χρόνο και πόρους, το προσωπικό είναι ανεπαρκές, ενώ μόλις το 25% των φοιτητών γνωρίζει καν την ύπαρξη αυτού του προγράμματος. (Σε σχετικό αίτημα για τις ομοιότητες μεταξύ των δύο υποθέσεων, εκπρόσωπος του πανεπιστημίου αρνήθηκε να σχολιάσει, επικαλούμενος την ομοσπονδιακή νομοθεσία περί προστασίας προσωπικών δεδομένων).

Αυτό που άξιζε στην Jane Doe, στην πρώτη καταγγέλλουσα και σε κάθε θύμα σεξουαλικής βίας είναι η ουσιαστική φροντίδα -μια μέριμνα που οδηγεί σε ένα πραγματικό σύστημα λογοδοσίας, ικανό να αποδώσει δικαιοσύνη.

Μετά τον βιασμό της, η φοιτήτρια «πνιγόταν» από τον συνεχή τρόμο ότι κανείς δεν μπορούσε να την ακούσει, ότι κανείς δεν έδινε πραγματικά σημασία.

Καθώς η αγωγή της Jane Doe παίρνει τη δικαστική οδό, η προσδοκία είναι ο κόσμος να παρακολουθήσει την υπόθεση με προσοχή. Πάνω από όλα, όμως, η ελπίδα είναι ο θυμός, η αηδία και η θλίψη να κινητοποιήσουν την κοινωνία, ώστε να αρχίσει να νοιάζεται πραγματικά για αυτές τις αδικίες.

Διαβάστε ακόμη

Ανείπωτη τραγωδία μετά την έκρηξη στη Motor Oil: Κατέληξε και ο δεύτερος εργάτης

Ο βιαστής μου χρειάστηκε απλώς να γράψει μια έκθεση - Τώρα βλέπω ότι δεν ήμουν η μόνη στο Κορνέλ

Το κόστος του Κηφισού: 260.000 οχήματα τη μέρα και ζημιά 90 εκατ. ευρώ - Γιατί δεν φτάνουν Μετρό και Δακτύλιος

Νέα μελέτη: AI και πυρηνικός πόλεμος απειλούν να εξαφανίσουν την ανθρωπότητα έως το 2100