Η «Ελπίδα» δοκιμάζεται πριν την κάλπη: Οι αποχωρήσεις, η εσωτερική κρίση και η δημοσκοπική κάμψη απειλούν το εγχείρημα Καρυστιανού

Η παραίτηση Αυγερινού προστέθηκε σε μια μακρά ακολουθία συγκρούσεων, την ώρα που ο νέος φορέας αναζητά σταθερή διοίκηση, πολιτική ταυτότητα και ασφαλή απόσταση από το όριο εισόδου στη Βουλή

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 5 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google

Η αρχική δυναμική που συνόδευσε την πολιτική εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να υποχωρεί κάτω από το βάρος μιας κρίσης που δεν περιορίζεται πλέον σε μεμονωμένες προσωπικές διαφωνίες, αλλά αγγίζει τα θεμέλια του νέου φορέα. Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», η οποία επιχείρησε να μεταφέρει στο πολιτικό πεδίο την κοινωνική απήχηση που δημιουργήθηκε γύρω από τον αγώνα για τα Τέμπη, βρίσκεται αντιμέτωπη με αλλεπάλληλες αποχωρήσεις, καταγγελίες για τον τρόπο λήψης αποφάσεων και μια δημοσκοπική πορεία που, όπως δείχνουν οι κυλιόμενες μετρήσεις, την κρατά οριακά πάνω από το κατώφλι της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

Το πρόβλημα για την ηγεσία δεν είναι μόνο η απώλεια στελεχών, αλλά η επανάληψη παρόμοιων αιτιάσεων. Από τον Νίκο Καραχάλιο και τον Βασίλη Κοκοτσάκη έως τον Αθανάσιο Παπανικολάου, τον Νίκο Σκιαδά και τον Θανάση Αυγερινό, οι συγκρούσεις δεν είχαν κοινή αφετηρία, όμως συνέκλιναν σε ζητήματα εσωτερικής λειτουργίας, περιορισμένης λογοδοσίας και επιρροής ενός στενού κύκλου. Όσο η πολιτική ατζέντα μένει στη σκιά αυτών των επεισοδίων, τόσο δυσκολότερο γίνεται για την Καρυστιανού να πείσει ότι η «Ελπίδα» εξελίσσεται από προσωπικό εγχείρημα σε συγκροτημένο κόμμα.

Η αποχώρηση Αυγερινού και το πρόβλημα εξουσίας

Η παραίτηση του Θανάση Αυγερινού από την ευθύνη της επικοινωνίας επιβάρυνε την εικόνα του κόμματος, επειδή προήλθε από πρόσωπο που θεωρούταν βασικό στέλεχος του ηγετικού μηχανισμού. Ο ίδιος υποστήριξε ότι από τις 12 Ιουλίου λειτουργούσε δεύτερος επικοινωνιακός μηχανισμός, για τον οποίο δεν γνώριζε ούτε τη σύνθεση ούτε τον τρόπο με τον οποίο παρενέβαινε στη δημόσια εκπροσώπηση, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι επίσημες αρμοδιότητές του είχαν καταστεί κενές περιεχομένου.

Η Μαρία Καρυστιανού απάντησε ότι είχε συνεδριάσει μαζί του έως αργά το προηγούμενο βράδυ και ότι η ανακοίνωση της αποχώρησης αιφνιδίασε το Πολιτικό Συμβούλιο, ενώ άφησε αιχμές για τα κίνητρα και τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να φύγει. Ωστόσο, η τοποθέτησή της δεν έδωσε καθαρή απάντηση στο κεντρικό ερώτημα: ποιος δημιούργησε τον παράλληλο μηχανισμό και με ποια θεσμική εξουσιοδότηση λειτουργούσε. Το εννεαμελές Πολιτικό Συμβούλιο καλείται τώρα να συγκροτήσει νέο Γραφείο Τύπου, την ώρα που ο Νίκος Γαλανός έχει αναλάβει την προεκλογική οργάνωση και η ηγεσία επιταχύνει την κατάρτιση ψηφοδελτίων.

Οι ρήξεις που προηγήθηκαν

Η σημερινή κρίση έχει βαθύτερες ρίζες. Τον Ιανουάριο του 2026, πέντε μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών ζήτησαν από την Καρυστιανού να αποχωρήσει από την προεδρία, θεωρώντας ότι η κομματική της πορεία δεν μπορούσε να συνυπάρχει με την εκπροσώπηση του Συλλόγου. Μετά την αποχώρησή της, πρόεδρος εξελέγη ο Παύλος Ασλανίδης, ενώ ο Νίκος Πλακιάς και ο Πάνος Ρούτσι διαχώρισαν δημοσίως τον αγώνα των οικογενειών από το πολιτικό σχέδιο της πρώην προέδρου.

Στη συνέχεια, ο Καραχάλιος μετατράπηκε από συνομιλητή σε επικριτή, με τη σύγκρουση να οδηγείται στη Δικαιοσύνη, ενώ ο Κοκοτσάκης, ο Παπανικολάου και ο Σκιαδάς αποχώρησαν διατυπώνοντας διαφορετικές, αλλά πολιτικά συγγενείς ενστάσεις. Ο πρώτος μίλησε για έλλειψη κανόνων και λογοδοσίας, ο δεύτερος για έλεγχο από περιορισμένο πυρήνα με παρουσία προσώπων προερχόμενων από τη ΝΙΚΗ και ο τρίτος για εσωτερική υπονόμευση, κατονομάζοντας τον Αυγερινό και τη Μαρία Γρατσία. Η συσσώρευση αυτών των επεισοδίων δυσκολεύει την ηγεσία να παρουσιάσει κάθε αποχώρηση ως ασύνδετη προσωπική διαφορά.

Η κάμψη στις μετρήσεις και το στενό πολιτικό περιθώριο

Η οργανωτική κρίση γίνεται πιο επικίνδυνη επειδή συμπίπτει με δημοσκοπική κάμψη. Πληροφορίες από τον φορέα αναφέρουν ότι η «Ελπίδα» κινείται κοντά στο 3%, γεγονός που έχει οδηγήσει σε σχεδιασμό πυκνότερων περιοδειών, αναδιάρθρωση της επικοινωνιακής ομάδας και ταχύτερη συγκρότηση ψηφοδελτίων πριν από τη ΔΕΘ. Η παρουσία της Καρυστιανού στη Λάρισα, με επαφές με τον δήμαρχο Θανάση Μαμάκο, το Επιμελητήριο και τον περιφερειάρχη Δημήτρη Κουρέτα, εντάσσεται σε αυτή την προσπάθεια πολιτικής εξωστρέφειας, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει αλλάξει τη δημόσια ατζέντα.

Η ίδια αμφισβητεί τη χρησιμότητα των συχνών δημοσκοπήσεων και επικαλείται τις νέες εγγραφές, τα μηνύματα πολιτών και την ανταπόκριση στις περιοδείες. Ωστόσο, ένα νέο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά θα μπορούσε να περιορίσει περαιτέρω τον διαθέσιμο χώρο, ενώ η συσπείρωση των μεγαλύτερων κομμάτων όσο πλησιάζουν οι εκλογές συνήθως πιέζει σχηματισμούς που κινούνται κοντά στο όριο εισόδου στη Βουλή.

Το ενδεχόμενο πολιτικής εξάντλησης δεν είναι ακόμη βέβαιο, αλλά έχει πάψει να μοιάζει υπερβολικό. Η «Ελπίδα» χάνει στελέχη, χρόνο και καθαρό μήνυμα πριν ολοκληρώσει τη συγκρότησή της, ενώ η ηγεσία της καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να επιβάλει διαφανείς κανόνες, σαφή ιεραρχία και πρόγραμμα που να υπερβαίνει το συμβολικό φορτίο των Τεμπών. Αν αυτό δεν συμβεί σύντομα, το εγχείρημα κινδυνεύει να φτάσει στις κάλπες αποδυναμωμένο ή να εξαντληθεί πολιτικά πριν προλάβει να δοκιμαστεί από τους ψηφοφόρους.