Θράκη: Ακολουθώντας τα άγρια άλογα της Ροδόπης

Ακολουθώντας τα ίχνη των "Αλόγων του Διομήδη"

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά ┋

Δεν είναι μόνο ένα βουνό με οργιώδη βλάστηση και είδη που παραπέμπουν σε βορά και νότο. Δεν είναι μια γέφυρα που ενώνει ανθρώπους διαφορετικής καταγωγής και κουλτούρας, αφού το ορεινό τόξο της απλώνεται από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα μέχρι τον ποταμό Νέστο και μοιράζεται ανάμεσα στους νομούς Δράμας και Ξάνθης. Η Ροδόπη είναι μια οροσειρά που γέννησε θρύλους από την αρχαιότητα και "μύθους" που ζουν εκεί μέχρι σήμερα... Ο Σπύρος Τσακίρης και η Ντορίτα Λουκίσσα ακολούθησαν τα ίχνη των "Αλόγων του Διομήδη" περπατώντας σε μονοπάτια σπάνιας ομορφιάς.

Χωρίς αφέντη, χωρίς χαλινάρι

Υπάρχουν άλογα που συνεχίζουν να καλπάζουν, ακόμα κι όταν είναι ξαπλωμένα στο γρασίδι. Χωρίς χαλινάρια, χωρίς καβαλάρηδες, πιο γρήγορα κι από τον άνεμο, πιο άγρια κι από το άγριο τοπίο της Ροδόπης.

Το μονοπάτι απότομο και κατηφορικό, γεμάτο πέτρες που έτριζαν σε κάθε βήμα. Πώς να το κατέβεις αθόρυβα, για να μην δώσεις στίγμα; Κρατούσαμε την αναπνοή μας και ταυτόχρονα στήναμε αυτί. Οι ήχοι από τις οπλές πολλαπλασιάζονταν. Το ίδιο και τα χλιμιντρίσματα. Σε ένα ξέφωτο μάς έκρυψαν οι φυλλωσιές. Έπρεπε όμως να είναι «μαζί μας» και ο άνεμος, για να μην προδώσει τη μυρωδιά μας. Και τότε τα είδα κι εγώ, για πρώτη φορά…