Ο «Μικρός Πρίγκιπας» του Αγγελάκα, ο Νίκος Ξυλούρης και μια ιστορία… σκληρής ξενιτιάς

Λίγες μόλις ημέρες πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα, η πόλη αλλάζει ρυθμό και η καθημερινότητα αποκτά μια διαφορετική αίσθηση, πιο πασχαλινή. Την ίδια στιγμή, η χειμερινή θεατρική σεζόν φτάνει σιγά - σιγά προς το τέλος της, με τις περισσότερες παραστάσεις να ολοκληρώνουν τον κύκλο τους. Είναι η περίοδος του χρόνου που κοιτάζουμε όσα είδαμε, όσα μας άγγιξαν και όσα θα θέλαμε να προλάβουμε πριν πέσει οριστικά η αυλαία. Η παράσταση «Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα» με τον Γιάννη Αγγελάκα στη Στέγη είναι κάτι πολύ ξεχωριστό και αρκετά διαφορετικό από ό,τι έχει κάνει μέχρι τώρα. Μετά τη «Νέκυια», που είχε μεγάλη επιτυχία και αγαπήθηκε πολύ από το κοινό, εδώ βλέπουμε ένα νέο έργο γεμάτο μουσική, ποίηση και εικόνες που σε ταξιδεύουν.

Η παράσταση βασίζεται στον γνωστό Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, μέσα από τη μετάφραση του Στρατή Τσίρκα. Ο ίδιος ο Αγγελάκας, μαζί με τη Θεοδώρα Καπράλου, έχουν δημιουργήσει μια ελεύθερη διασκευή με νέους στίχους, δίνοντας μια πιο ζωντανή και μουσική μορφή στην ιστορία. Το αποτέλεσμα θυμίζει κάτι ανάμεσα σε συναυλία και θεατρική παράσταση, με λόγο που κινείται ρυθμικά και μουσικούς που παίζουν ζωντανά πάνω στη σκηνή. Ο Γιώργος Γούσης έχει αναλάβει τη σκηνοθετική επιμέλεια και έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο σκηνικό περιβάλλον που μοιάζει με μικρό σύμπαν. Πλανήτες, εικόνες, φώτα και προβολές συνδυάζονται και φτιάχνουν έναν κόσμο που θυμίζει όνειρο.

Οι μουσικοί και οι ερμηνευτές συμμετέχουν ενεργά στην εξέλιξη της ιστορίας, κάνοντας την παράσταση να μοιάζει ζωντανή από την αρχή μέχρι το τέλος. «Παράξενοι που είναι οι μεγάλοι. Και ακόμα πιο παράξενοι οι αόρατοι λαοί. Τι είναι αυτό που άλλον τον κάνει βασιλιά, άλλον τον κάνει δουλικό, άλλον τρελό, δραπέτη και ληστή». 

Η ιστορία ακολουθεί τον Μικρό Πρίγκιπα στο γνωστό του ταξίδι, από τον μικρό του πλανήτη μέχρι τη γη. Συναντά διάφορους χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς τύπους ανθρώπων. Εναν βασιλιά που θέλει να εξουσιάζει, έναν άνθρωπο που ζητά συνεχώς θαυμασμό, έναν που ασχολείται μόνο με αριθμούς και άλλους που ζουν μέσα σε μία καθημερινότητα χωρίς ουσία. Όλα αυτά παρουσιάζονται με τρόπο απλό και κατανοητό, σαν μια ιστορία που έχει κάτι να πει για τον κόσμο γύρω μας.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η σχέση του Μικρού Πρίγκιπα με την αλεπού, μέσα από την οποία αναδεικνύεται η αξία της επικοινωνίας και της φροντίδας. «Τι θα πει εξημερώνω; Εξημερώνω σημαίνει ότι συνδέομαι με κάποιον άλλον. Αλλά αυτό το έχουν ξεχάσει οι άνθρωποι [...] Σε όλα χρειάζεται μια τελετουργία. Τι είναι τελετουργία; Είναι αυτό που κάνει τα πράγματα μοναδικά. Που κάνει τη μια μέρα να μην μοιάζει με τις άλλες. Όσο πιο πολύ θα έρχεσαι κοντά μου, τόσο πιο πολύ θα αλλάζεις τις μέρες μου. Η παρουσία σου θα με γλυκαίνει. Ακούω την καρδιά μου να τραγουδάει. Ναι, σε χρειάζομαι. Κλάμα που θα κάνω όταν θα μου φύγεις [...] Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια. Από εδώ και μπρος θα είσαι πάντα υπεύθυνος για εκείνον που έχεις εξημερώσει». Παράλληλα, η μορφή του Πιλότου λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο των παιδιών και των ενηλίκων, φέρνοντας μια πιο ανθρώπινη πλευρά στην ιστορία.

Η παράσταση αγγίζει θέματα που απασχολούν τον σημερινό άνθρωπο, όπως οι συγκρούσεις, η εξουσία και η ανάγκη για κατανόηση και αλληλεγγύη. Η παρουσία του Αγγελάκα στη σκηνή είναι πολύ δυνατή. Στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο, τραγουδά και απαγγέλλει, και σε παρασύρει με τη φωνή και τον ρυθμό του. Μαζί του, οι υπόλοιποι καλλιτέχνες δίνουν ενέργεια και ταλέντο, δημιουργώντας ένα σύνολο που λειτουργεί πολύ όμορφα. Ένα έργο που αξίζει να δει κανείς, είτε γνωρίζει την ιστορία είτε τη συναντά για πρώτη φορά.

Νίκος Ξυλούρης, ο αρχάγγελος της Κρήτης

Η παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, Ο Αρχάγγελος της Κρήτης» στο θέατρο Ήβη φέρνει στη σκηνή μια ολοκληρωμένη εικόνα για τη ζωή και το έργο του Νίκου Ξυλούρη, με τρόπο άμεσο, καθαρό και βαθιά συγκινητικό. Πρόκειται για μια θεατρική δουλειά που ενώνει μουσική, σπάνιο αρχειακό υλικό και πρόζα, προσφέροντας στο κοινό μια ζεστή και ουσιαστική προσέγγιση της προσωπικότητάς του. Η σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη ξεχωρίζει για τη φροντίδα με την οποία ξεδιπλώνεται η πορεία του καλλιτέχνη. Κάθε σκηνή κυλά με ρυθμό που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, ενώ οι εναλλαγές χώρων και χρόνων συνδέονται αρμονικά. Το κείμενο της Ζαχαρένιας Πετράκη, βασισμένο σε πολυετή έρευνα, στηρίζεται σε αληθινά στοιχεία και προσφέρει μια αφήγηση απλή και ουσιαστική, γεμάτη σεβασμό προς το πρόσωπο του Νίκου Ξυλούρη.

Ιδιαίτερη θέση κατέχει η παρουσία της Πρωτοψάλτη, η οποία δίνει έναν ξεχωριστό τόνο στην παράσταση. Η φωνή και η σκηνική της παρουσία προσθέτουν ευαισθησία, ενώ ενισχύουν τη συνολική ατμόσφαιρα. Ενσαρκώνει τη σύζυγο του Ξυλούρη, την Ουρανία, σε ρόλο αφηγήτριας. Παρ’ όλα αυτά, όσο παρακολουθούσα την παράσταση, μου δημιουργήθηκε μια απορία, καθώς η νεότερη εκδοχή της Ουρανίας απέδιδε πολύ όμορφα την κρητική προφορά, γιατί η Άλκηστις Πρωτοψάλτη δεν διατήρησε με τον ίδιο τρόπο αυτό το στοιχείο. Δίπλα της, ο Αιμιλιανός Σταματάκης ενσαρκώνει τον Νίκο Ξυλούρη με ειλικρίνεια και σεμνότητα, προσπαθώντας να αποδώσει την ψυχή και το ήθος του μεγάλου καλλιτέχνη. Σε ένα μεγάλο βαθμό τα καταφέρνει, ωστόσο, ένιωσα να του λείπει και σε αυτόν η αυθεντική κρητική προφορά, όπως και εκείνη η χαρακτηριστική λεβεντιά που κουβαλά ο τόπος. Σε αρκετές στιγμές, μάλιστα, η απόδοση έγερνε περισσότερο προς το κωμικό στοιχείο, παρά προς κάτι που να μοιάζει αληθινό και πειστικό. 

Η μουσική αποτελεί βασικό άξονα της παράστασης. Οι ενορχηστρώσεις του Ανδρέα Κατσιγιάννη δίνουν νέα πνοή στα γνωστά τραγούδια, ενώ η μουσική επιμέλεια του Ross Daly αναδεικνύει τον κρητικό χαρακτήρα με αυθεντικότητα. Οι μελωδίες γεμίζουν τον χώρο και μεταφέρουν το κοινό σε διαφορετικές στιγμές της ζωής του Νίκου Ξυλούρη, από τα παιδικά του χρόνια στα Ανώγεια έως τη μεγάλη του πορεία στην Αθήνα. Σημαντική αναφορά γίνεται και στις συνεργασίες που σημάδεψαν τη διαδρομή του, με κορυφαία τη σχέση του με τον Σταύρο Ξαρχάκο. Το τραγούδι «Πότε θα κάνει ξαστεριά» αποκτά ιδιαίτερη σημασία, ως σύμβολο ελπίδας και συλλογικής έκφρασης.

Η παράσταση φωτίζει την πορεία ενός ανθρώπου που ξεκίνησε από μια μικρή κοινότητα της Κρήτης και κατάφερε να εκφράσει μια ολόκληρη εποχή. Με απλότητα και ακεραιότητα, ο Νίκος Ξυλούρης στάθηκε απέναντι σε κάθε δυσκολία, κρατώντας σταθερά τις αξίες του. Τα σκηνικά και οι προβολές ενισχύουν την αίσθηση της εποχής και δίνουν ζωντάνια στην εξέλιξη της ιστορίας. Οι εικόνες από την Κρήτη, την Αθήνα και σημαντικούς σταθμούς της ζωής του δημιουργούν ένα ενιαίο σύνολο που αγκαλιάζει τον θεατή. Πρόκειται για μια προσεγμένη και καλοδουλεμένη παραγωγή που τιμά με σεβασμό και ευαισθησία τον «Αρχάγγελο της Κρήτης». Μια παράσταση που συγκινεί, εμπνέει και υπενθυμίζει τη δύναμη της τέχνης να ενώνει, να φωτίζει και να κρατά ζωντανό το παρελθόν.

Οι Έλληνες μετανάστες της Astoria

Η παράσταση «Astoria» στο Θέατρο Παλλάς αποτελεί μια καλοδουλεμένη θεατρική πρόταση που φωτίζει τον κόσμο της ελληνικής μετανάστευσης μέσα από τη δύναμη της μουσικής και των ανθρώπινων σχέσεων. Το έργο του Κωνσταντίνου Σαμαρά, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου, ξεδιπλώνεται με σαφήνεια και ρυθμό, δημιουργώντας μια ιστορία που αγγίζει το κοινό.

Στο κέντρο της πλοκής βρίσκεται η Τασούλα, μια νεαρή γυναίκα που ξεκινά από την ελληνική επαρχία και φτάνει στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, αναζητώντας μια νέα αρχή. Το ελληνικό στοιχείο συναντά την αμερικανική καθημερινότητα και δημιουργείται ένα ξεχωριστό πολιτισμικό μωσαϊκό. «Στο Αμέρικα δύο νόμοι ισχύουν: τα δολάρια και τα όπλα. Από τον πρώτο δεν ξεφεύγεις, αλλά απ’ το δεύτερο φρόντισα να κρατηθώ μακριά, και τόσα χρόνια μετά, το όπλο μου κοιμάται στο συρτάρι του» λέει ο Τεντ ή Θόδωρος.

Η σκηνοθετική ματιά οργανώνει με ακρίβεια κάθε στοιχείο της παράστασης. Οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη με φυσική ροή, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που θυμίζει κινηματογραφική αφήγηση. Τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη, σε συνδυασμό με τα βίντεο του Παντελή Μάκκα και τους φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου, χτίζουν έναν κόσμο που μεταφέρει το κοινό από το ελληνικό χωριό στα καφενεία της Astoria με εξαιρετική αμεσότητα.

Η μουσική αποτελεί τον βασικό πυρήνα της παράστασης. Με τραγούδια από μεγάλους δημιουργούς, όπως ο Μανώλης Χιώτης, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Στέλιος Καζαντζίδης, η σκηνή γεμίζει ρυθμό και συναίσθημα. Η ζωντανή ορχήστρα, υπό τη διεύθυνση του Νίκου Στρατηγού, δίνει πνοή σε κάθε στιγμή και μετατρέπει τα τραγούδια σε βασικό μέσο έκφρασης των ηρώων. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ενισχύουν τη δυναμική της παράστασης. Η Έβελυν Ασουάντ στον ρόλο της Τασούλας παρουσιάζει μια ηρωίδα με δύναμη και ευαισθησία, ενώ η Μπέσσυ Μάλφα δίνει έντονο χρώμα στη σκηνή με την παρουσία της. Ο Χρήστος Στεργιόγλου προσφέρει μια ζεστή και ανθρώπινη ερμηνεία, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας οικείας ατμόσφαιρας. Συνολικά, το σύνολο των ηθοποιών λειτουργεί αρμονικά, στηρίζοντας την εξέλιξη της ιστορίας.

Η παράσταση αναδεικνύει την πορεία των ανθρώπων που αναζητούν μια νέα ζωή, κρατώντας ζωντανές τις ρίζες και την ταυτότητά τους. Το ελληνικό καφενείο της Astoria γίνεται σημείο συνάντησης, χώρος έκφρασης και δημιουργίας, όπου το τραγούδι αποκτά κεντρικό ρόλο στην καθημερινότητα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αναπαράσταση της εποχής του μεσοπολέμου, με στοιχεία που ζωντανεύουν την ιστορική συγκυρία και δίνουν βάθος στην πλοκή. Οι κοινωνικές και πολιτισμικές αναφορές ενσωματώνονται ομαλά, ενισχύοντας την αίσθηση αυθεντικότητας.

Διαβάστε ακόμη

Αποκάλυψη OPEN για ΟΠΕΚΕΠΕ: Οι διάλογοι που «καίνε» βουλευτές και πρώην υπουργούς - Στα όρια κακουργήματος

Τι λέει η Καρυστιανού για το κόμμα της: Το όνομα, το βίντεο με την κλεψύδρα και η ιδρυτική διακήρυξη

Ποιοι εργαζόμενοι δεν κινδυνεύουν από την τεχνητή νοημοσύνη - Τα αλώβητα επαγγέλματα και οι επιλογές των νέων

Αυτή η μικρή πόλη είχε τον πιο μολυσμένο αέρα του 2025 - «Ακόμα κι η αναπνοή είναι δύσκολη»