Η τελευταία εικόνα ενός συµβουλίου

Η σύγκληση του πρώτου Υπουργικού Συµβουλίου µιας κυβέρνησης και των υπολοίπων που ακολουθούσαν ήταν ένας προσφιλής εθισµός, τουλάχιστον στον µισό αιώνα που βιώνουµε την τηλεοπτική κάλυψη. Φαίνεται πως όλα τα πράγµατα έχουν ένα τέλος καθώς, κατά τις ενδείξεις, παρακολουθήσαµε το τελευταίο Υπουργικό Συµβούλιο µε αυτήν τη δοµή. Οι αποφάσεις του πρωθυπουργού ήταν µέρος µιας ανακαίνισης. Τέρµα τα σιωπηλά ακροατήρια υπουργών στο µακρύ τραπέζι, µε µόνο οµιλητή τον κυβερνήτη.

Στο εξής, το Υπουργικό Συµβούλιο θα συνεδριάζει στο Μαξίµου, σε κλειστή συνεδρία – οι νέοι κυβερνητικοί ρόλοι δεν επιτρέπουν κάτι διαφορετικό. Η συνεδρίαση είχε πρόγραµµα. Την τοποθέτηση των υφυπουργών κοντά στους τοίχους της αίθουσας, αυτή τη φορά έµοιαζαν να κάθονται ο ένας πάνω στον άλλον, ενώ τους υπουργούς περίµενε ένας προετοιµασµένος φάκελος µε το ωρολόγιο πρόγραµµα του προσεχούς εξαµήνου, όπως το ετοίµασε µια οµάδα, και στο τέλος του εξαµήνου τούς περιµένει µια αξιολόγηση.

Ο πρωθυπουργός έθεσε γυµνές από ρητορική προτεραιότητες, κι ευτυχώς δήλωσε πως και ο ίδιος θα υποστεί αξιολόγηση και, τέλος πάντων, οι υπουργοί θα µπορούσαν µε ένα memo να προτείνουν ζητήµατα από την αρµοδιότητά τους. Το πρόγραµµα έληξε µε ένα powerpoint, ένα οπτικό ταξίδι στις ευθύνες κάθε υπουργείου. Είναι σίγουρα ένας νέος τρόπος Υπουργικού Συµβουλίου, πιο κοντά στη λογική των διοικητικών συµβουλίων µεγάλων εταιρειών.

Αδηλη η τύχη του, καθώς η διοίκηση της χώρας, γενικά µιλώντας, είναι άµαθη σε τέτοιες τακτικές. Αν ξεκουνηθεί κάτι, καλό είναι. Ολα αυτά βέβαια αφορούν τη µεθοδολογία. Το περιεχόµενο των πολιτικών που θα εφαρµοσθούν είναι το βασικό και καθοριστικό. Και εκεί θα κριθεί «πόσα απίδια πιάνει ο σάκος» της νέας κυβέρνησης.

Διαβάστε ακόμη

Τι λένε διεθνολόγοι για το τουρκολιβυκό μνημόνιο - «Παράνομο αλλά η Ελλάδα πιάστηκε στον ύπνο»

Συνελήφθη για το σκάνδαλο με τα στημένα στο μπάσκετ ο συνεργάτης του Λιόλιου, Γιώργος Μαυραγάνης

Το φαινόμενο του «σάπιου μήλου»: Πώς και γιατί επηρεαζόμαστε όταν παραβιάζονται οι κανόνες;

Τι γεύση να έχει μια μούμια; Γιατί κάποιοι κάποτε τις έτρωγαν και είχαν λόγο