Εγώ σε πιστεύω κι ας είναι «δικός μας»

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Τις τελευταίες ημέρες, δυστυχώς, ακόμη μία σοκαριστική καταγγελία βιασμού συγκλονίζει την κοινή γνώμη. Και μαζί με την οργή όλων μας και τα όσα έχει να διαχειριστεί η κοπέλα, «φουντώνει» και μια -εθιστική- τάση των social media: «Ποιος είναι; Τον ξέρουμε; Η κοπέλα ποια είναι;».

Το αποτέλεσμα; Κάπου ανάμεσα σε «σου σου», υπονοούμενα και αναρτήσεις «που φωτογραφίζουν», «φλερτάρουμε» με το να χάσουμε την ουσία. Ή, και χειρότερα ακόμα, να προσβάλουμε την ίδια την επιζώσα -αγνοώντας τα θέλω της.

Η κοπέλα διάλεξε, τη δεδομένη στιγμή, να μη δημοσιοποιήσει το όνομα του Μ. Και ΤΟ ΜΟΝΟ που έχουμε να κάνουμε είναι να το σεβαστούμε, γιατί δεν αρκεί να την ακούσουμε. Πρέπει να της επιτρέψουμε να έχει τον απόλυτο έλεγχο της δικής της ιστορίας.

Η επιζώσα ορίζει το πότε, το πώς, το πόσο και το αν θα ειπωθούν πράγματα δημοσίως. Δεν είναι το Facebook ένα λαϊκό δικαστήριο. Ναι, προφανώς και έχει τεράστια σημασία η κάθαρση στον επαγγελματικό και κοινωνικό χώρο. Προφανώς και οι φορείς, τα σωματεία και η Δικαιοσύνη πρέπει και οφείλουν να πάρουν θέση και να κινηθούν θεσμικά. Όλα αυτά όμως έχουν την ώρα τους και τον τρόπο τους. Όχι τώρα, όχι με «κυνήγι μαγισσών» και κυρίως όχι πάνω στην πλάτη της γυναίκας που υπέστη τη βία.

Η ουσία και ο στόχος δεν είναι να ικανοποιηθεί η περιέργειά μας για το «ποιος είναι». Το όνομά του, τα όσα αποτροπιαστικά έκανε και η τιμωρία του δεν ανήκουν σε εμάς. Η δική μας ευθύνη -ως μέρος της κοινωνίας, ως ΜΜΕ και ως χρήστες των social media- είναι μία: να φτιάξουμε και να διατηρήσουμε ένα περιβάλλον ασφάλειας και υποστήριξης. Σε πρώτο χρόνο.

Άλλωστε, θα έπρεπε ήδη να έχουμε μάθει πως κάθε φορά που εκβιάζουμε καταστάσεις, «κυνηγάμε» αποκαλύψεις, «φωτογραφίζουμε» πρόσωπα, και ψάχνουμε μια επιζώσα/έναν επιζώντα, τραυματίζουμε ξανά το θύμα και «τρομάζουμε» τ@ επόμεν@.

Χωρίς «μα πρέπει να ξέρω», χωρίς αστερίσκους, χωρίς «το κάνω για να στηρίξω», πρέπει να σεβόμαστε το θύμα και τις αποφάσεις του. Είμαστε με το θύμα. Όχι επειδή ξέρουμε ποια ή ποιος είναι ο θύτης, αλλά επειδή ακούμε την αλήθεια της -χωρίς να υπολογίζουμε το αν είναι «δικός μας».