┋ Απόψεις ┋ 24.02.2019 12:34

Η ώρα της υλοποίησης

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά ┋

Το εθνικό σχέδιο για τις µεταφορές, που παρουσιάζει κατ’ αποκλειστικότητα σήµερα το «Εθνος», αποτυπώνει από τη µια πλευρά τις µεγάλες ελλείψεις που εξακολουθούν να παρουσιάζουν οι υποδοµές της χώρας αλλά και τις µεγάλες ευκαιρίες που υπάρχουν σε πολλούς τοµείς.

Στην πραγματικότητα -και αν εξαιρέσει κανείς κάποια µεγάλα έργα, όπως η (σε πολύ µεγάλο βαθµό) ολοκλήρωση των βασικών αυτοκινητοδρόµων που έγινε εν µέσω µνηµονίων, µάλιστα, από τη σηµερινή κυβέρνηση-, το εθνικό σχέδιο έρχεται να «γεφυρώσει» µια 15ετία πενιχρών επιδόσεων στον τοµέα των υποδοµών.

Από το 2004 -και την ολοκλήρωση των Ολυµπιακών έργων- τίποτε άλλο δεν προχώρησε: είναι χαρακτηριστικό ότι δύο από τα τρία λιµάνια της Αττικής -η Ραφήνα και το Λαύριο- δεν διαθέτουν καν σιδηροδροµική σύνδεση µε την Αθήνα ή µε το αεροδρόµιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», ενώ και η οδική σύνδεση είναι προβληµατική.

Οι επιπτώσεις τέτοιων ελλείψεων σε τοµείς όπως ο τουρισµός είναι απροσδιόριστα µεγάλες – και θα κάνει λάθος όποιος επιχειρήσει να συµψηφίσει τις πολύ καλές επιδόσεις του κλάδου τα τελευταία χρόνια: είναι προφανές ότι η Ελλάδα πρέπει να βελτιώσει τις υποδοµές της, διότι όσο αυξάνεται ο αριθµός των τουριστών τόσο πιο πολύ θα εµφανίζονται οι ανεπάρκειές τους.

Η μη υλοποίηση µεγάλων υποδοµών, όπως τα προαναφερθέντα λιµάνια, έχει πολύ µεγάλο κόστος: η κακή συγκοινωνία µειώνει τα έσοδά τους και τη συνεισφορά τους στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν και εποµένως οι φορολογούµενοι πληρώνουν για έργα που, πολύ απλά, δεν βγάζουν τα χρήµατά τους. Το ίδιο ισχύει και για τις σιδηροδροµικές συνδέσεις µε τις γειτονικές µας χώρες.

Το έθνικο σχέδιο για τις µεταφορές «κλείνει» αυτά τα µεγάλα κενά – τουλάχιστον σε επίπεδο σχεδιασµού. Αποµένει η υλοποίηση των σχεδιαζόµενων έργων – που απαιτεί πολιτική σταθερότητα και (σε έναν βαθµό) συναίνεση των πολιτικών δυνάµεων.