Μάρω Κοντού: Συγκίνησε ο επικήδειος του Νικήτα Κακλαμάνη - «Ταξιδιάρα εσύ και αιώνια έφηβη»

Ο πρόεδρος της Βουλής μίλησε με λόγια αγάπης και σεβασμού για τη στενή του φίλη

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 7 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Με λόγια γεμάτα συγκίνηση, αγάπη και βαθιά εκτίμηση αποχαιρέτησε ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης, τη Μάρω Κοντού, εκφωνώντας τον επικήδειο λόγο στην εξόδιο ακολουθία της σπουδαίας ηθοποιού στη Μητρόπολη Αθηνών.

«Ένα πλάσμα αιθέριο, μια αρχοντική μορφή»

Ο Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος διατηρούσε με τη Μάρω Κοντού μια στενή φιλία διάρκειας περίπου 30 ετών, μίλησε για μια γυναίκα που ξεπέρασε τα όρια της τέχνης και άφησε το δικό της αποτύπωμα στον πολιτισμό και την κοινωνία. «Σήμερα γελάς για τελευταία φορά εκεί, στο συννεφάκι του έργου της ζωής σου. Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω καλημέρα, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά, από κοντά ή από τηλέφωνο, θα πρέπει να σου πω οριστικά καληνύχτα», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη βαθιά προσωπική σχέση που τους συνέδεε.

Ο πρόεδρος της Βουλής έκανε λόγο για τις καθημερινές τους συζητήσεις, τις κοινές τους διαδρομές, αλλά και για την αγάπη που μοιράζονταν για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη και την πολιτική. «Καληνύχτα στις συζητήσεις μας για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη της πολιτικής και την πολιτική της τέχνης. Καληνύχτα σε μια σχέση 30 ετών που ξεκίνησε από τον δικό μου θαυμασμό και κατέληξε στη δική μας ζεστή αμοιβαιότητα», είπε.

Στον επικήδειό του, ο Νικήτας Κακλαμάνης αναφέρθηκε στην προσωπικότητα της Μάρως Κοντού, περιγράφοντάς τη ως μια γυναίκα με ξεχωριστή παρουσία, δύναμη και ανεξαρτησία. «Πάνω σε αυτά τα σχέδιά του έπλασε και εσένα. Ένα πλάσμα αιθέριο, λυγερόκορμο, εντυπωσιακό, μια αρχοντική μορφή με έμφυτη ευγένεια, ένα φιλικό, ανεξάρτητο, ελεύθερο και μαχητικό», σημείωσε.

Ο πρόεδρος της Βουλής έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην πολυετή καλλιτεχνική πορεία της ηθοποιού, από τα πρώτα της βήματα μέχρι τις τελευταίες εμφανίσεις της. «Εσύ, το νεαρό κορίτσι από τα Ψαρά, το νησί του πατέρα σου, με εξαιρετικές σπουδές υποκριτικής και χορού, αλλά και με το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, θωρακίστηκες με γνώσεις και ικανότητα για να κατακτήσεις έναν ανδροκρατούμενο και συχνά αφιλόξενο κόσμο», ανέφερε.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του στην αστείρευτη ενέργεια και τη δημιουργικότητα της Μάρως Κοντού. «Ταξιδιάρα εσύ και αιώνια έφηβη, η Μάρω. Άγγιξες με σεβασμό και τα εικαστικά, ζωγραφίζοντας με πάθος και ξεχωριστή λεπτότητα. Αεικίνητη, ανήσυχη, ασταμάτητη», είπε. «Απέδειξες πως η ηλικία είναι απλά δύο ψηφία της αριθμητικής και όχι η ουσία της ύπαρξής μας», πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας πως η ηθοποιός παρέμεινε μέχρι το τέλος ενεργή και δημιουργική.

Κλείνοντας τον επικήδειο λόγο του, ο Νικήτας Κακλαμάνης μίλησε για την αγάπη που έδωσε η Μάρω Κοντού σε όλους όσοι τη γνώρισαν. «Η Μάρω που αφιέρωσε όλο της το είναι σε όλους εμάς που την αγαπήσαμε, χωρίς υστεροβουλία, χωρίς απωθημένα, χωρίς κέρδος ή κρυφές ατζέντες», ανέφερε.

Παραπέμποντας στα λόγια του Ρίτσαρντ Μπάρτον για τη δύναμη της γυναίκας ηθοποιού, τόνισε πως η Μάρω Κοντού ήταν «κάτι περισσότερο». «Αυτό το κάτι περισσότερο ήταν η Μάρω μας», είπε χαρακτηριστικά.

Ολοκληρώνοντας τον αποχαιρετισμό του, ο πρόεδρος της Βουλής αναφέρθηκε στο κενό που αφήνει η απουσία της: «Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο το κενό της απουσίας σου, αλλά και αθάνατη η πίκρα της απουσίας σου. (...) Είναι βαριά η ψυχή, γιατί από σήμερα και για πάντα δεν θα ξανακούσει κανείς από εμάς να πεις μια λέξη. Αλλά εσύ, αυτή τη λέξη θα στη πω εγώ για τελευταία φορά: Σ’ αγαπάμε, καλό ταξίδι».

Ολόκληρος ο επικήδειος

«Σήμερα γελάς για τελευταία φορά εκεί, στο συννεφάκι του έργου της ζωής σου. Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω καλημέρα, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά, από κοντά ή από τηλέφωνο, θα πρέπει να σου πω οριστικά καληνύχτα. Μια καληνύχτα στις μικρές καθημερινές στιγμές μας, καληνύχτα στις συναντήσεις και τις ατελείωτες κουβέντες μας, καληνύχτα στις συζητήσεις μας για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη της πολιτικής και την πολιτική της τέχνης. Καληνύχτα στις κοινές μας διαδρομές στα κοινά της χώρας, καληνύχτα στην ίδια πάντα νεανική συνείδηση κάθε φορά που ανταμώναμε. Καληνύχτα σε μια σχέση 30 ετών που ξεκίνησε από το δικό μου θαυμασμό και κατέληξε στη δική μας ζεστή αμοιβαιότητα.

Λένε μάλλον πως ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα, αλλά μετά κατάλαβε πως είναι ικανός για κάτι περισσότερο και δημιούργησε τη γυναίκα. Πάνω σε αυτά τα σχέδιά του έπλασε και εσένα. Ένα πλάσμα αιθέριο, λυγερόκορμο, εντυπωσιακό, μια αρχοντική μορφή με έμφυτη ευγένεια, ένα φιλικό, ανεξάρτητο, ελεύθερο και μαχητικό. Μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα, θέληση και πεποιθήσεις, που έζησε με τη δική της ιδιοσυγκρασία και με το πείσμα να καταρρίψει στερεότυπα για να φτιάξει τη ζωή στα δικά της ανθρώπινα μέτρα.

Εσύ, το νεαρό κορίτσι από τα Ψαρά, το νησί του πατέρα σου, με εξαιρετικές σπουδές υποκριτικής και χορού, αλλά και με το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, θωρακίστηκες με γνώσεις και ικανότητα για να κατακτήσεις έναν ανδροκρατούμενο και συχνά αφιλόξενο κόσμο. Δεκάδες χρόνια θέατρο και κινηματογράφο, με 90 έργα και 61 ταινίες, από το 1954 έως και σήμερα, αλλά και με μια ακούραστη πορεία στην τηλεόραση, από τη δεκαετία του '70 έως και μερικούς μήνες νωρίτερα, μέσα στο 2022.

Ταξιδιάρα εσύ και αιώνια έφηβη, η Μάρω. Άγγιξες με σεβασμό και τα εικαστικά, ζωγραφίζοντας με πάθος και ξεχωριστή λεπτότητα. Αεικίνητη, ανήσυχη, ασταμάτητη. Απέδειξες ότι η ηλικία είναι απλώς δύο ψηφία της αριθμητικής και όχι η ουσία της ύπαρξής μας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Μάρω έδωσε την καρδιά και τα συναισθήματά της στα κοινά, είτε ως βουλευτής, είτε ως δημοτική σύμβουλος και πρόεδρος του Αθήνα 9.84 και κυρίως του Κέντρου Βρεφών «Η ΜΗΤΕΡΑ».

Η Μάρω που αφιέρωσε όλο της το είναι σε όλους εμάς που την αγαπήσαμε, χωρίς υστεροβουλία, χωρίς απωθημένα, χωρίς κέρδος ή κρυφές ατζέντες. Με μια πορεία ακάθεκτη και δημιουργική, με μια αγάπη για τον καθένα από εμάς και με μια αλήθεια καλλιτεχνική, όπως αυτή που συνόψισε εύστοχα κάποτε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον: «Ο άνδρας ηθοποιός», είπε, «είναι κάτι λιγότερο από άνδρας. Η γυναίκα ηθοποιός όμως είναι κάτι περισσότερο». Αυτό το κάτι περισσότερο ήταν η Μάρω μας. Ήταν αυτό που ο Παλαμάς έγραψε κάποτε σε ένα μονόλογο: «Όταν μιλάς εσύ, ένας λαός ολόκληρος τα λόγια σου τα ψιθυρίζει.

Κάθε σου ιστορία, χωρίς να το καταλαβαίνεις, γίνεται συνθήκη. Δεν είσαι η μια, είσαι η φυλή, η διαλαλήτρα. Δεν έχεις τίποτα σερνικό, είσαι ψυχή μονάχα. Τα μάτια σου ποτέ δεν ησυχάζουν, ποτέ δεν σκοτεινιάζουν». Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο το κενό της απουσίας σου, αλλά και αθάνατη η πίκρα της απουσίας σου. Σήμερα, ένας ακόμη Ιούλιος που μας έδειξε κάποτε η Αλίκη, η Τζένη, η Ρένα, παίρνει σήμερα και εσένα. Είναι βαριά η ψυχή, γιατί από σήμερα και για πάντα δεν θα ξανακούσει κανείς από εμάς να πεις μια λέξη. Αλλά εσύ, αυτή τη λέξη θα στη πω εγώ για τελευταία φορά: Σ' αγαπάμε, καλό ταξίδι.»