Πέθανε η Πάολα Ρεβενιώτη - Ήταν πρωτοπόρα φυσιογνωμία του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος

Εκδότρια, ακτιβίστρια και εμβληματική μορφή των κοινωνικών αγώνων, η Πάολα Ρεβενιώτη άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά ┋

Πάολα Ρεβενιώτη (Copyright: InTime / Καπανταής Δημήτρης)

Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google

Η Πάολα Ρεβενιώτη, μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, πέθανε, αφήνοντας πίσω της μια πορεία τεσσάρων και πλέον δεκαετιών, κατά τις οποίες συνέδεσε τον αγώνα για τα δικαιώματα των τρανς ατόμων με τους ευρύτερους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες της μεταπολίτευσης.

«Δεν τον προλάβαμε εκείνον τον καφέ με τα κορίτσια, γαμώτο... Καλό δρόμο (δε σε φοβάμαι, ξέρεις εσύ από δρόμο, από την καλή και την ανάποδη)», έγραψε ο Κώστας Μαρματάκης στο Facebook, σε ένα από τα πρώτα δημόσια αποχαιρετιστήρια μηνύματα για την Πάολα Ρεβενιώτη.

Γεννημένη στον Πειραιά στις 29 Ιουνίου 1958 και μεγαλωμένη στο Κερατσίνι, η Πάολα Ρεβενιώτη βίωσε από πολύ νωρίς τον κοινωνικό αποκλεισμό που αντιμετώπιζαν τα τρανς άτομα στην Ελλάδα. Όπως η ίδια είχε περιγράψει, εξαιτίας της αδυναμίας πρόσβασης στην αγορά εργασίας, εργάστηκε ως σεξεργάτρια, μια εμπειρία που δεν απέκρυψε ποτέ, αλλά αντίθετα ανέδειξε ως πολιτικό ζήτημα, φωτίζοντας τις κοινωνικές συνθήκες που οδηγούσαν πολλές τρανς γυναίκες στην εργασία του σεξ.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 εντάχθηκε στους αγώνες του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλοφίλων Ελλάδας και σύντομα εξελίχθηκε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος. «Δεν υπήρξα ποτέ δυστυχισμένη τρανς. Ποτέ δεν έκλαψα τη μοίρα μου, έκανα τις επιλογές μου. Πέρασα καλά» είχε αναφέρει η ίδια στο Vice.

Το «Κράξιμο»

Σταθμός στη διαδρομή της υπήρξε η έκδοση του περιοδικού «Κράξιμο», από το 1982 έως το 1993. Το περιοδικό αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τα κινήματα της εποχής, συνδυάζοντας πολιτική αρθρογραφία, πολιτισμό, συνεντεύξεις, φωτογραφία και τις διεκδικήσεις της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, σε μια περίοδο που η δημόσια συζήτηση γύρω από τη σεξουαλικότητα και την ταυτότητα φύλου παρέμενε σχεδόν ανύπαρκτη.

Οι διώξεις, οι συλλήψεις και οι δικαστικές περιπέτειες που συνόδευσαν την έκδοση δεν ανέκοψαν τη δράση της. Αντίθετα, συνέβαλαν στη διαμόρφωση της εικόνας της ως μιας προσωπικότητας που δεν δίσταζε να συγκρουστεί με τις κοινωνικές και θεσμικές προκαταλήψεις.

Αγώνες για τα δικαιώματα

Η Πάολα Ρεβενιώτη δεν περιόρισε ποτέ τον ακτιβισμό της αποκλειστικά στα ζητήματα ταυτότητας φύλου. Υπερασπίστηκε διαρκώς μια πολιτική που συνέδεε τις διακρίσεις λόγω φύλου και σεξουαλικότητας με την ταξική ανισότητα, τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της ελληνικής ομάδας του ACT UP για την καταπολέμηση του AIDS, συμμετείχε στη διοργάνωση ενός από τα πρώτα Gay Pride στην Ελλάδα, το 1992 στον Λόφο του Στρέφη, ενώ το 2003 εξελέγη πρόεδρος του Σωματείου Αλληλεγγύης Τραβεστί Τρανσέξουαλ Ελλάδος (ΣΑΤΤΕ), συνεχίζοντας τη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων για τα τρανς άτομα.

Η Πάολα Ρεβενιώτη μαζί με τον Γιάνη Βαρουφάκη (Copyright: Facebook)

Παράλληλα υπήρξε η πρώτη τρανς γυναίκα που έθεσε υποψηφιότητα σε εθνικές εκλογές, ενώ τα τελευταία χρόνια συμμετείχε στα ψηφοδέλτια του ΜέΡΑ25.

Η τέχνη ως πολιτική πράξη

Από το 2011 αφιερώθηκε στη δημιουργία ντοκιμαντέρ μέσα από το ThePaolaProject, καταγράφοντας ιστορίες ανθρώπων που σπάνια βρίσκουν θέση στη δημόσια αφήγηση. Το 2014 κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ με τίτλο «Καλιαρντά», το οποίο έχει προβληθεί σε πολλούς χώρους, μεταξύ αυτών στις Νύχτες Πρεμιέρας, στο Εθνικό Θέατρο και στο φεστιβάλ Globale του Βερολίνου. Το 2021 δημιούργησε το ντοκιμαντέρ «Πικροδάφνες», στο οποίο συμπρωταγωνιστούσε με την Εύα Κουμαριανού και την Μπέτυ Βακαλίδου.

Τον Ιανουάριο του 2013, προχώρησε με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα και επιμελητή τέχνης Ανδρέα Αγγελιδάκη στην πρώτη της ατομική έκθεση, παρουσιάζοντας πλούσιο φωτογραφικό συλλεκτικό υλικό, ερωτικού, ιστορικού, κοινωνικοπολιτικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος. Παράλληλα ως πρώτη Ελληνίδα τρανς καλλιτέχνιδα παραχώρησε συνεντεύξεις στο αμερικάνικο συλλεκτικό περιοδικό CANDY και στο βρετανικό περιοδικό Dazed.

Διαβάστε ακόμη