Η Λίμνη των Κύκνων με το βλέμμα του Κωνσταντίνου Ρήγου

Συναρπάζει το κοινό και ταυτόχρονα αποτελεί πρόκληση για τους χορευτές, η «Λίμνη των Κύκνων», το διαχρονικό αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι, ένα μουσικό έργο μεγάλων ερμηνευτικών απαιτήσεων. Το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε χορογραφία του Κωνσταντίνου Ρήγου, και τη σύμπραξη της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν την παράσταση για τρεις ημέρες στο Μέγαρο Μουσικής της πόλης, στις 4,5 και 6 Οκτωβρίου, σε μουσική διεύθυνση του Ηλία Βουδούρη.

H παραγωγή της «Λίμνης των Κύκνων» του μπαλέτου της ΕΛΣ αντιπαραθέτει εκτενή κομμάτια της πρωτότυπης χορογραφίας του μπαλέτου των Πετιπά / Ιβάνοφ με μια νέα χορογραφική ματιά, επιχειρώντας να θέσει ερωτήματα, αλλά και να αναζητήσει απαντήσεις για το πώς μπορούν να «ξαναδιαβαστούν» σήμερα τα μεγάλα έργα του ρεπερτορίου του κλασικού χορού. Ο διευθυντής του μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνος Ρήγος ανασύρει ορισμένους από τους φόβους και τις έμμονες εικόνες της εποχής μας για να καταδυθεί στη δική του λίμνη. Ένα τοπίο σε μια εποχή μετά την καταστροφή. Ένα ερημωμένο βενζινάδικο για να θυμίζει έναν κόσμο που ξέμεινε από καύσιμα. Μια λίμνη όπου το φυσικό και το υπερφυσικό συνυπάρχουν και εναλλάσσονται.

Και κυρίως ο Πρίγκιπας Ζίγκφριντ -ένας ρομαντικός ήρωας που αναμετράται διαρκώς με το απόλυτο- το μεταμορφωτικό βλέμμα του οποίου καθορίζει τη μορφή των γύρω του. Το βλέμμα του Ζίγκφριντ είναι άλλωστε ο κύριος φορέας της αφήγησης. Δικές του φαντασιακές προβολές είναι ο λευκός και ο μαύρος κύκνος, τους οποίους καλείται να κυνηγήσει και να σκοτώσει: καθώς δεν είναι παρά κομμάτια του εαυτού του, το βέλος του τόξου του θα βρει τελικά και τον ίδιο.

Ο Κ. Ρήγος επιχειρεί μια μεταμοντέρνα ανάγνωση και μετατρέπει το κλασικό μπαλέτο σε κάτι που θα μπορούσε να είναι και μετακλασικό, αφού συνδιαλέγεται και επαναπλαισιώνει το πρωτότυπο, δημιουργώντας ένα νέο έργο. Η πρωτότυπη χορογραφία των Πετιπά / Ιβάνοφ κυριαρχεί στη σκηνή της λίμνης, σαν μια τελετουργία που επαναλαμβάνεται στο άχρονο αυτό περιβάλλον. Δημιουργώντας ένα χορογραφικό παλίμψηστο, οι χορευτές εναλλάσσουν το κλασικό στιλ με πολλά άλλα χορογραφικά στιλ, από το νεοκλασικό, έως το σύγχρονο, ακόμη και κάποια στοιχεία από τις κουλτούρες του δρόμου.

«Στη "Λίμνη των Κύκνων" παρουσιάζω μια εκδοχή που φλερτάρει με τη γοητεία του κλασικού χορού με έναν σύγχρονο τρόπο νεοκλασικού ενδιαφέροντος. Μια εκδοχή προσαρμοσμένη στην τεχνική που διαθέτει το μπαλέτο της ΕΛΣ. Πιστεύω ότι όλες οι κλασικές χορογραφίες με την ανάλογη ερμηνεία μπορούν να μοιάζουν σύγχρονες. Έχω κρατήσει κάποια κομμάτια της κλασικής χορογραφίας των Ιβάνοφ και Πετιπά σχεδόν αυτούσια, μιας και τόσα χρόνια μετά τη δημιουργία τους μου φαίνονται σχεδόν σημερινά. Ο κλασικός χορός χρειάζεται υψηλή τεχνική και εκφραστικότητα. Παράλληλα, αν ξεπεράσεις το κομμάτι της παντομίμας που υπάρχει στα έργα αυτά, το κλασικό μπαλέτο έχει εξελιχθεί ως τεχνική και τέχνη. Οι ήρωες κρατάνε τα χαρακτηριστικά της κλασικής εκδοχής, μόνον που οι ρόλοι παρουσιάζονται ως προβολές του ίδιου του πρίγκιπα. Βλέπω τους ρόλους του λευκού και του μαύρου κύκνου ως τις δύο πλευρές του ίδιου προσώπου. Την αθωότητα και την ανάγκη για αυτοκαταστροφή που κρύβει μέσα του κάθε άνθρωπος» αναφέρει ο Κωνσταντίνος Ρήγος.

Διαβάστε ακόμη

Γιατί ο Ντόκος την «πάτησε» από τους Ρώσους φαρσέρ: Το ειδικό δωμάτιο, τα πρωτόκολλα και η μη διαβαθμισμένη συνομιλία

Σοβαρές καταγγελίες στον Λαγανά Ζακύνθου: Αναφορές για χάπια και ενέσεις βιασμού

Φυλακές Κατσακούλη: Από οθωμανικό κολαστήριο της Μυτιλήνης χώρος δημοκρατίας και πολιτισμού

Μικροσκοπικός παράδεισος: Πώς είναι το σπίτι του «πιο κοντού ζευγαριού στον κόσμο»