Μια...πόρνη στη Θεσσαλονίκη

Ένας ύμνος στην αγάπη, στη ζωή και στον έρωτα χωρίς φραγμούς, είναι η παράσταση «Ρένα» που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ και σκηνοθετεί η Νικαίτη Κουντούρη. Η Υρώ Μανέ «ντύνεται» την Ρένα, μια πόρνη που μέσα από την θυελλώδη ζωή της ξετυλίγει την σύγχρονη ελληνική ιστορία από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, μέχρι σήμερα. «Ανεβαίνει» στη Θεσσαλονίκη και παρουσιάζεται στο Θέατρο «Αριστοτέλειο» στις 27-29 Σεπτεμβρίου και 4-6 Οκτωβρίου.

Η «Ρένα» είναι μια παράσταση για την ζωή και τον έρωτα, σε μια Ελλάδα που σπαράσσεται, γονατίζει, ανασταίνεται και συνεχίζει μοιραία και ακάθεκτη. Μια τοιχογραφία της χώρας μας μέσα από τη μουσική των δεκαετιών, την αθωότητα, την αμεσότητα και τη δύναμη για επιβίωση μιας γυναίκας, που το μόνο που ήξερε καλά ήταν να προσφέρει ερωτικές υπηρεσίες.

Η θεατρική διασκευή είναι του Στέλιου Χατζηαδαμίδη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, η μουσική του Παναγιώτη Τσεβά, ο οποίος μαζί με τον Κώστα Νικολόπουλο παίζουν επί σκηνής, ενώ συμπρωταγωνιστούν οι Άγης Εμμανουήλ, Κωνσταντίνος Φάμης και Μιχάλης Αβρατόγλου.

«Η Ρένα θα μπορούσε να είναι μια ακόμα πόρνη. Μια ακόμα ξεμωραμένη ηλικιωμένη πουτάνα με πολλές εμπειρίες. Δεν είναι όμως. Γιατί δεν είναι ούτε το γεγονός πως εκδίδεται που την ορίζει. Ούτε τα χρόνια. Ούτε η ίδια η ιστορία. Η λαχτάρα της για τη ζωή και ο έρωτάς της για το αύριο είναι που την ορίζουν. Η επιθυμία της να ξημερώσει ένα ακόμα πρωί, να πιει το καφεδάκι της μαζί με το τσιγάρο της στο μπαλκόνι και να κοιτάει όπου φτάνει το μάτι της και ακόμα παραπέρα. Και αν σε δει στο δρόμο μετά να σου πει: “Να ζήσεις όσο μπορείς πιο ευτυχισμένος. Ν' αγαπήσεις και ν΄ αγαπηθείς”.», αναφέρει ο Στ. Χατζηαδαμίδης.

Διαβάστε ακόμη

Τι λένε διεθνολόγοι για το τουρκολιβυκό μνημόνιο - «Παράνομο αλλά η Ελλάδα πιάστηκε στον ύπνο»

Συνελήφθη για το σκάνδαλο με τα στημένα στο μπάσκετ ο συνεργάτης του Λιόλιου, Γιώργος Μαυραγάνης

Το φαινόμενο του «σάπιου μήλου»: Πώς και γιατί επηρεαζόμαστε όταν παραβιάζονται οι κανόνες;

Τι γεύση να έχει μια μούμια; Γιατί κάποιοι κάποτε τις έτρωγαν και είχαν λόγο