Είδαμε τα πρώτα επεισόδια από το «Κάμπινγκ» πριν από την πρεμιέρα - Είναι η έκπληξη της σεζόν;

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική μυθοπλασία έχει επενδύσει έντονα στο δράμα και ακόμη περισσότερο στις σειρές εποχής. Οι κωμωδίες είναι λιγότερες και το στοίχημα για καθεμία από αυτές γίνεται ίσως ακόμη μεγαλύτερο. Γιατί το να κάνεις σήμερα τηλεοπτική κωμωδία που να μοιάζει σύγχρονη, να έχει ρυθμό και να προκαλεί γέλιο δίχως να καταφεύγει συνεχώς στην υπερβολή μόνο εύκολο δεν είναι.

Κάπου εδώ έρχεται το «Κάμπινγκ». Η νέα σειρά του MEGA κάνει πρεμιέρα απόψε, Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, στις 21:00 και βασίζεται στην ομώνυμη κυπριακή παραγωγή του Alpha Κύπρου, που δημιούργησε ο Φώτης Γεωργίδης. Την ελληνική απόδοση και διασκευή υπογράφουν η Έλενα Σολωμού και ο Κωστής Παπαδόπουλος, ενώ τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Σέργιος Κωνσταντινίδης.

Είδαμε τα πρώτα επεισόδια πριν από την τηλεοπτική πρεμιέρα και η πρώτη εντύπωση είναι πολύ καλή. Όχι επειδή η σειρά προσπαθεί να κάνει κάτι εντελώς πρωτόγνωρο, ούτε επειδή ανακαλύπτει από την αρχή την τηλεοπτική κωμωδία. Πετυχαίνει κάτι ίσως πιο σημαντικό. Ξέρει τι θέλει να είναι και το υπηρετεί με συνέπεια. Έχει γρήγορο ρυθμό, ιδιόρρυθμους χαρακτήρες, ένα καστ που μοιάζει να διασκεδάζει πραγματικά αυτό που κάνει και ένα μυστήριο που μεγαλώνει επεισόδιο με το επεισόδιο. Κυρίως, έχει χιούμορ που προκύπτει από τις καταστάσεις και τους ανθρώπους και όχι από την αγωνία να υπάρχει κάθε λίγα δευτερόλεπτα μια ατάκα που θα ζητά από τον θεατή να γελάσει. Και αυτό από μόνο του είναι μια πολύ καλή αρχή.

Καλώς ήρθατε στον «Άλλο Κόσμο»

Η ιστορία ξεκινά όταν ο Ιορδάνης Γιαλαμάς, ένας φιλήσυχος και καταπιεσμένος λογιστής, αποφασίζει να αφήσει πίσω του την προηγούμενη ζωή του. Η σύζυγός του, Βιβή, τον έχει εγκαταλείψει και εκείνος παίρνει τα δύο παιδιά του, την Εύα και τον Πέτρο, και μετακομίζει σε ένα απομονωμένο κάμπινγκ λίγο έξω από την Αθήνα. Μαζί τους έχουν τα απαραίτητα, αρκετό άγχος και έναν σάκο με 600.000 ευρώ, η προέλευση των οποίων μόνο ξεκάθαρη δεν είναι.

Το νέο τους σπίτι ονομάζεται, καθόλου τυχαία, «Άλλος Κόσμος». Και όντως μοιάζει λίγο σαν άλλος κόσμος. Το κάμπινγκ έχει κάτι το ελαφρώς παρακμιακό, κάτι παράξενο και ταυτόχρονα πολύ οικείο. Τροχόσπιτα, μίνι μάρκετ, ταβέρνα, μόνιμοι ένοικοι που γνωρίζουν τα πάντα για όλους και άνθρωποι που για διαφορετικούς λόγους φαίνεται να έχουν βρεθεί εκεί αναζητώντας μια δεύτερη ευκαιρία.

Το σκηνικό είναι από τα πρώτα πράγματα που λειτουργούν υπέρ της σειράς. Είναι προσεγμένο δίχως να φαίνεται υπερβολικά γυαλισμένο και δημιουργεί αμέσως έναν κόσμο με σαφή ταυτότητα. Έναν χώρο αρκετά μικρό ώστε όλοι να πέφτουν συνεχώς ο ένας πάνω στον άλλον και αρκετά κλειστό ώστε κανένα μυστικό να μην μπορεί να παραμείνει πραγματικά κρυφό.

Ο Ιορδάνης φτάνει εκεί ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να εξαφανιστεί. Φυσικά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο άνθρωπος που θα ήθελε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο να αποφύγει, ο προϊστάμενός του Πάρης, εμφανίζεται τυχαία στο κάμπινγκ και ανακαλύπτει τον σάκο με τα χρήματα. Από εκεί και πέρα ξεκινά μια αλυσίδα από λάθη, παρεξηγήσεις και ολοένα πιο δύσκολες καταστάσεις, με τον Ιορδάνη να προσπαθεί να διορθώσει τα πράγματα και συνήθως να τα κάνει ακόμη χειρότερα. Ακριβώς εκεί το «Κάμπινγκ» βρίσκει γρήγορα τον τόνο του.

Παπασπηλιόπουλος και Χρυσοστόμου είναι το μεγάλο ατού

Στο κέντρο της σειράς βρίσκεται ένα δίδυμο που λειτουργεί από την πρώτη σχεδόν σκηνή. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος είναι πολύ καλός ως Ιορδάνης, ένας άνθρωπος που μοιάζει να βρίσκεται μονίμως ένα βήμα πριν από την πλήρη κατάρρευση. Το κωμικό στοιχείο της ερμηνείας του δεν στηρίζεται μόνο στις ατάκες. Βρίσκεται στον τρόπο που κοιτάζει, στις αμήχανες παύσεις, στις κινήσεις του σώματος, στην αγωνία ενός ανθρώπου που προσπαθεί μάταια να κρατήσει κάποια μορφή ελέγχου στη ζωή του.

Δίπλα του, ο Γιώργος Χρυσοστόμου ως Σοφοκλής κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Λιγομίλητος, επιβλητικός και σχεδόν μονίμως ανέκφραστος, ο ιδιοκτήτης του κάμπινγκ είναι ένας χαρακτήρας που μπορεί να γίνει αστείος ακόμη και μένοντας ακίνητος. Έχει παρελθόν στις ειδικές δυνάμεις, λειτουργεί με δικούς του κανόνες και αντιμετωπίζει ακόμη και τις πιο παράλογες καταστάσεις σαν να πρόκειται για κάτι απολύτως φυσιολογικό.

Η χημεία των δύο ηθοποιών είναι από τα πιο δυνατά στοιχεία των πρώτων επεισοδίων. Ο ένας βρίσκεται σε διαρκή πανικό και ο άλλος μοιάζει να μην ταράζεται σχεδόν ποτέ. Ο ένας θέλει να ξεφύγει από τα προβλήματα και ο άλλος βρίσκει πάντα μια λύση που δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερα. Αυτό το παιχνίδι αντιθέσεων λειτουργεί πολύ καλά και είναι φανερό ότι μπορεί να δώσει στη σειρά πολλές δυνατές σκηνές στη συνέχεια.

Το σημαντικότερο είναι ότι κανείς από τους δύο δεν πιέζει την κωμωδία. Οι πιο αστείες στιγμές τους έρχονται συχνά εκεί όπου η σκηνή παίζεται σχεδόν με απόλυτη σοβαρότητα.

Το χιούμορ δεν «φωνάζει»

Αυτό ίσως είναι και ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα του «Κάμπινγκ». Η σειρά δεν αισθάνεται την ανάγκη να υπογραμμίζει συνεχώς το αστείο. Υπάρχουν φυσικά πιο εξωστρεφείς κωμικές στιγμές, παρεξηγήσεις, σουρεαλιστικές καταστάσεις και χαρακτήρες που από μόνοι τους μπορούν να προκαλέσουν γέλιο. Υπάρχουν όμως και πολλές μικρότερες λεπτομέρειες, μια αντίδραση, ένα βλέμμα, μια παύση ή μια φράση που περνά σχεδόν αδιάφορα και τελικά λειτουργεί καλύτερα ακριβώς επειδή δεν πιέζεται.

Η σκηνοθεσία του Σέργιου Κωνσταντινίδη βοηθά σημαντικά σε αυτό. Ο ρυθμός είναι γρήγορος χωρίς να γίνεται κουραστικός, ενώ οι σκηνές αφήνουν συχνά τους ηθοποιούς να βρουν μόνοι τους το κωμικό στοιχείο μέσα στην κατάσταση. Αυτό δίνει στη σειρά μια ευχάριστη ελαφρότητα. Την παρακολουθείς εύκολα, δίχως να αισθάνεσαι ότι όλα έχουν στηθεί αποκλειστικά για να οδηγήσουν στο επόμενο αστείο.

Ένα καστ που δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο

Η δεύτερη μεγάλη δύναμη του «Κάμπινγκ» βρίσκεται στους ανθρώπους που κατοικούν στον «Άλλο Κόσμο». Και εδώ η σειρά έχει κάνει μια πολύ καλή επιλογή. Δεν στηρίζεται μόνο στους δύο κεντρικούς πρωταγωνιστές, αλλά δημιουργεί γύρω τους μια κοινότητα από χαρακτήρες που έχουν ήδη από τα πρώτα επεισόδια τη δική τους προσωπικότητα.

Η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη ως Μαριάννα είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες παρουσίες. Σε έναν ρόλο με σαφώς περισσότερα κωμικά στοιχεία από εκείνους στους οποίους την έχουμε συνηθίσει τηλεοπτικά, δείχνει άνετη και δίνει στη Μαριάννα έναν χαρακτήρα που φαίνεται ότι θα έχει αρκετά περισσότερα να αποκαλύψει στη συνέχεια.

Η Βίκυ Σταυροπούλου υποδύεται τη Γιώτα, μια γυναίκα που ζει στο κάμπινγκ μαζί με τον γιο της Λουκά και κουβαλά τη δική της δύσκολη ιστορία. Δίπλα της, ο Αλέξανδρος Τωμαδάκης δίνει στον Λουκά μια αθωότητα που λειτουργεί πολύ όμορφα μέσα στον ιδιαίτερο κόσμο της σειράς. Ο χαρακτήρας του κινείται διαρκώς στο κάμπινγκ, παρατηρεί τους πάντες και, σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνει, βρίσκεται μπροστά σε περισσότερα μυστικά απ’ όσα οι υπόλοιποι θα ήθελαν.

Η Νάντια Κοντογεώργη και ο Νικόλας Χανακούλας, ως Νίτσα και Κοσμάς, καθώς και οι Μπέσσυ Μάλφα και Γιάννης Νταλιάνης, ως Στέλλα και Τάσος, σχηματίζουν δύο ακόμη ζευγάρια που προσθέτουν πολύ χιούμορ στον κόσμο του κάμπινγκ. Και κάπου εδώ βρίσκεται ένα ακόμη θετικό στοιχείο. Οι δεύτεροι ρόλοι δεν μοιάζουν να υπάρχουν απλώς για να γεμίσουν το κάδρο. Ο καθένας φαίνεται να κουβαλά μια μικρή ιστορία, μια ιδιορρυθμία ή ένα μυστικό που μπορεί σταδιακά να ανοίξει. Αυτό δίνει στον «Άλλο Κόσμο» την αίσθηση μιας πραγματικής μικρής κοινότητας.

Δεν είναι μόνο κωμωδία

Εκεί όπου το «Κάμπινγκ» αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι στην επιλογή του να μην περιοριστεί στην καθαρή κωμωδία. Από νωρίς αρχίζει να χτίζεται και ένα αστυνομικό μυστήριο. Η εξαφάνιση του Πάρη φέρνει την αστυνομία στο κάμπινγκ, ενώ παράλληλα υπάρχουν ερωτήματα γύρω από το παρελθόν της Γιώτας και την εξαφάνιση του συζύγου της. Σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες φαίνεται ότι κρύβουν κάτι και σταδιακά γίνεται σαφές ότι πίσω από την ανάλαφρη εικόνα του κάμπινγκ υπάρχουν αρκετές ιστορίες που περιμένουν να αποκαλυφθούν.

Αυτός ο συνδυασμός κωμωδίας και μυστηρίου είναι ίσως το στοιχείο που μπορεί να βοηθήσει περισσότερο τη σειρά να κρατήσει το ενδιαφέρον σε βάθος χρόνου. Γιατί ένα από τα προβλήματα πολλών κωμωδιών είναι ότι, αφού γνωρίσεις τους χαρακτήρες και καταλάβεις τον μηχανισμό του χιούμορ τους, η ιστορία μπορεί εύκολα να αρχίσει να επαναλαμβάνεται. Εδώ υπάρχει κάτι περισσότερο. Θέλεις να γελάσεις με όσα συμβαίνουν στον Ιορδάνη και τον Σοφοκλή, θέλεις όμως παράλληλα να καταλάβεις από πού προέρχονται τα χρήματα, τι ακριβώς έχει συμβεί με τον Πάρη, τι γνωρίζει ο καθένας και πόσα ακόμη μυστικά κρύβονται μέσα στα τροχόσπιτα. Η σειρά σου δίνει έναν λόγο να επιστρέψεις και στο επόμενο επεισόδιο.

Η έκπληξη της σεζόν;

Είναι νωρίς ακόμη για μεγάλες δηλώσεις. Μερικά επεισόδια αρκούν για να δημιουργήσουν μια πολύ καλή πρώτη εντύπωση, όχι για να γνωρίζουμε αν μια σειρά θα μπορέσει να διατηρήσει τον ίδιο ρυθμό σε ολόκληρη τη σεζόν. Το «Κάμπινγκ», πάντως, ξεκινά έχοντας ήδη βρει αρκετά από όσα άλλες κωμωδίες χρειάζονται χρόνο για να ανακαλύψουν.

Έχει ξεκάθαρη ταυτότητα, καλό ρυθμό και ένα καστ που λειτουργεί σαν πραγματικό σύνολο. Έχει δύο εξαιρετικούς πρωταγωνιστές που ταιριάζουν απόλυτα μεταξύ τους, δεύτερους ρόλους που έχουν λόγο ύπαρξης και ένα μυστήριο που δίνει στην ιστορία συνέχεια. Κυρίως έχει χιούμορ που δεν μοιάζει κατασκευασμένο. Και ίσως εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο προσόν του. Το «Κάμπινγκ» δεν προσπαθεί διαρκώς να σου αποδείξει ότι είναι κωμωδία. Αφήνει τους χαρακτήρες, τις καταστάσεις και τις μεταξύ τους σχέσεις να κάνουν τη δουλειά.

Κάπως έτσι, πριν ακόμη από την επίσημη πρεμιέρα του, ο «Άλλος Κόσμος» μοιάζει ήδη με έναν τηλεοπτικό κόσμο στον οποίο θα ήθελες να επιστρέψεις. Αν τα επόμενα επεισόδια κρατήσουν τον ίδιο ρυθμό, το ίδιο έξυπνο χιούμορ και την ίδια ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και το μυστήριο, τότε το ερώτημα του τίτλου ίσως σύντομα αποκτήσει την απάντησή του. Για την ώρα, το «Κάμπινγκ» είναι σίγουρα μία από τις πιο ευχάριστες πρώτες εκπλήξεις της νέας τηλεοπτικής σεζόν.