Η ΔΕΘ τελείωσε οι «μαχαιριές» αρχίζουν, ο Μυλωνάκης που μάλλον επιστρέφει και τα τρία καμπανάκια του Στουρνάρα

Μετά τη ΔΕΘ αρχίζει ο υπόγειος πόλεμος στο υπουργικό

Η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ ολοκληρώθηκε. Είπε όσα είχε να πει, όσοι πείστηκαν πείστηκαν και από εδώ και πέρα βαδίζουμε πλέον βουρ προς τις εκλογές. Και ακριβώς επειδή μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο, μαθαίνω ότι ήδη από χθες άρχισαν να βγαίνουν τα μαχαίρια από τα θηκάρια κορυφαίων υπουργών. Μέχρι τώρα αρκετές αντιπαλότητες κρατιούνταν χαμηλά, με όλους να περιμένουν να περάσει η Θεσσαλονίκη. Αυτό τελείωσε. Το επόμενο διάστημα περιμένω -αν ισχύουν όσα φτάνουν στα αυτιά μου- έναν υπόγειο πόλεμο με διαρροές, καρφώματα και χτυπήματα χωρίς υπογραφή από διαφορετικά στρατόπεδα. Προσωπικές στρατηγικές, εκλογικές περιφέρειες, επόμενη ημέρα και εσωκομματικοί συσχετισμοί μπαίνουν όλα στην ίδια εξίσωση. Και όσοι πιστεύουν ότι πρόκειται για έναν απλό ανταγωνισμό υπουργών μάλλον θα διαψευστούν. Η μάχη που ανοίγει δείχνει ότι θα είναι μέχρι τελικής πτώσης.

Το 25% κάνει ακόμη πιο επικίνδυνο τον πόλεμο των υπουργών

Υπάρχει ένας αριθμός που κάνει αυτή τη μάχη, που σας περιέγραψα, πολύ πιο σκληρή: το 25%. Αν η Νέα Δημοκρατία στην πραγματική κάλπη μείνει κάτω από αυτό το όριο, δεν ενεργοποιείται το μπόνους του πρώτου κόμματος. Και αυτό σημαίνει πολύ πιο πιεσμένη κοινοβουλευτική αριθμητική και, φυσικά, λιγότερες ασφαλείς έδρες για όλους. Επομένως θα πρέπει όλοι να αντιληφθούν ότι οι υπουργοί και οι βουλευτές δεν θα κοιτάξουν μόνο το συνολικό ποσοστό της ΝΔ. Θα κοιτάξουν ποιος προηγείται σε κάθε περιφέρεια, ποιος έχει καλύτερη πρόσβαση στον μηχανισμό, ποιος χτίζει συμμαχίες και ποιος μπορεί να βρεθεί εκτός Βουλής. Γι’ αυτό μαθαίνω ότι το επόμενο διάστημα οι διαρροές και οι πολεμικές ιαχές θα πυκνώσουν. Όσο το 25% παραμένει πιθανό σενάριο, τόσο μεγαλώνει και ο φόβος για την πολιτική επιβίωση. Πάντως, όπως διαμορφώνονται το πολιτικό σκηνικό, το παρασκήνιο και οι συσχετισμοί, όλα τα παραπάνω δεν βοηθούν τη Νέα Δημοκρατία να εμφανιστεί προεκλογικά με την απαραίτητη, ουσιαστική ομοιογένεια.

Ο Μυλωνάκης επιστρέφει και το Μαξίμου τον περιμένει

Η παρουσία του Γιώργου Μυλωνάκη στη Θεσσαλονίκη είχε μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο δείχνει μια απλή εμφάνιση στη ΔΕΘ. Μετά τη σοβαρή περιπέτεια της υγείας του, ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ έδωσε ξανά δημόσια πολιτικό «παρών». Εκτός αυτού αναμένεται, εντός των επόμενων ημερών, και επιστροφή του στα καθήκοντά του στο Μέγαρο Μαξίμου και στον Πρωινό Καφέ, δρομολογείται, δηλαδή, η επάνοδός του στην κυβερνητική καθημερινότητα. Θα κοιτούσα τώρα πώς ακριβώς θα διαμορφωθεί ο ρόλος του στην πράξη. Η επιστροφή του δίπλα στον Μητσοτάκη, σε καθαρά προεκλογικό περιβάλλον πλέον, έχει από μόνη της πολιτική βαρύτητα και ξεχωριστή σημασία.

Το Επικρατείας μπαίνει στο τραπέζι

Σας μεταφέρω επίσης και κάτι ακόμη που ακούγεται όλο και εντονότερα τις τελευταίες ώρες. Το όνομα του Γιώργου Μυλωνάκη συζητείται για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας, εννοείται για θέση με σαφείς πιθανότητες εκλογής. Δεν το παρουσιάζω ως απόφαση. Το σενάριο, όμως, κυκλοφορεί πλέον και δημόσια, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι το όνομά του βρίσκεται στο τραπέζι. Αν τελικά ο Μητσοτάκης τον επιλέξει για εκλόγιμη θέση, η κίνηση θα έχει διπλή ανάγνωση, αφού θα σηματοδοτεί την πολιτική επιστροφή του Μυλωνάκη μετά την περιπέτεια που πέρασε και ταυτόχρονα θα αποτελεί καθαρό μήνυμα προσωπικής εμπιστοσύνης από τον πρωθυπουργό.

Στο Μαξίμου δεν άφησαν την απάντηση Σαμαρά να πέσει κάτω

Από όσα βλέπω τα τελευταία 24ωρα, στο Μαξίμου δεν υπάρχει διάθεση να χαμηλώσουν οι τόνοι στην άγρια αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει με τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης επανήλθε σχεδόν αμέσως με το δηκτικό «απ’ όσο θυμάμαι, ο ίδιος πήρε 18%. Ωραία απόδοση». Και χθες ακολούθησαν η Ντόρα Μπακογιάννη, που μίλησε για «χολή», και ο Άδωνις Γεωργιάδης, που χαρακτήρισε τη δήλωση «θλιβερή» και προειδοποίησε τον Σαμαρά να μην κάνει «το σφάλμα» του νέου κόμματος. Το κυβερνητικό στρατόπεδο λοιπόν επιλέγει την αντεπίθεση και όχι τη σιωπή. Εκείνο που αντιλαμβάνομαι είναι ότι στο Μαξίμου φαίνεται να ποντάρουν και στην εκτίμηση ότι όσο σκληρότερη γίνεται η επίθεση Σαμαρά, τόσο μπορεί να συσπειρώνεται ένα κομμάτι της νεοδημοκρατικής βάσης. Για αυτό το τελευταίο, δεν είμαι σίγουρος... Μόνο τυχαία δεν μίλησε ο Σαμαράς για «κόμμα Μητσοτάκη». Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Ο Μεσσήνιος περνά από τα βίντεο στις λίστες

Τι να περιμένουμε τώρα από τον Αντώνη Σαμαρά; Λιγότερα λόγια και περισσότερη οργάνωση. Όπως μαθαίνω, οι λίστες για το νέο πολιτικό εγχείρημα προχωρούν ήδη σε διάφορες περιοχές της χώρας και η αναζήτηση προσώπων έχει περάσει από τη θεωρία στην πράξη. Ο Μάριος Σαλμάς έχει ήδη κλείσει και θεωρείται μία από τις πρώτες σημαντικές προσθήκες στον υπό διαμόρφωση πυρήνα. Από εκεί και πέρα, στο σαμαρικό ραντάρ υπάρχουν παλιά και αποστασιοποιημένα στελέχη της ΝΔ. Ο Σαμαράς έχει πει ότι «έχει πάρει τις αποφάσεις του» και το επόμενο χρονικό διάστημα όλα δείχνουν ότι θα έχουμε καταιγιστικές εξελίξεις.

Η μάχη θα δοθεί για τη βάση της ΝΔ, όχι απλώς απέναντι στη ΝΔ

Η γραμμή που ακολουθεί ήδη ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι «εναντίον της Νέας Δημοκρατίας». Είναι «εναντίον του κόμματος Μητσοτάκη» και όσων πρεσβεύουν ο σημερινός πρωθυπουργός και η ομάδα ανθρώπων που τον πλαισιώνει. Το γράφω αυτό για να υπογραμμίσω ξανά ότι δεν είμαι σίγουρος πως ο άγριος πόλεμος ανάμεσα σε Μητσοτάκη και Σαμαρά θα ευνοήσει το Μαξίμου που αναμένει συσπείρωση της εκλογικής βάσης. Ο Σαμαράς θα συνεχίσει το σφυροκόπημα με διαφόρους τρόπους. Περιμένω από τον Μεσσήνιο να χτυπά σταθερά σε εθνικά θέματα, woke ατζέντα, επαρχία, αγρότες και ζητήματα που ερεθίζουν το παραδοσιακό ακροατήριο της ΝΔ. Την ίδια ο πρώην πρωθυπουργός θα εμφανίζεται ως ο θεματοφύλακας των αξιών της παράταξης. Το Μαξίμου το γνωρίζει και γι’ αυτό ήδη επιχειρεί να κλείσει τον χώρο στα δεξιά του. Η επόμενη μάχη, λοιπόν, θα είναι πρωτίστως μάχη για το ποιος μιλά αυθεντικότερα στον παλιό νεοδημοκράτη. Ποιος θα κερδίσει;

Το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη πατήσει γερά το πόδι του στον αγροτικό κόσμο

Η σκληρή ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ κατά της κυβέρνησης για τον αγροτικό κόσμο δεν έρχεται από το πουθενά. Θυμίζω ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε επιλέξει να πάει ο ίδιος στα αγροτικά μπλόκα της Θεσσαλίας, σε Καρδίτσα και Τρίκαλα, να συζητήσει με παραγωγούς και να στηρίξει ανοιχτά τα αιτήματά τους. Και, όπως μου μεταφέρουν άνθρωποι που παρακολουθούν στενά τις μετρήσεις και τις μετακινήσεις του εκλογικού σώματος, η παρουσία του τότε είχε πολιτικό αποτέλεσμα. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε πόντους σε ένα ακροατήριο που παραδοσιακά μετρά πολύ περισσότερο την προσωπική παρουσία και την επαφή από τις ανακοινώσεις. Γι’ αυτό και σήμερα η Χαριλάου Τρικούπη πατά με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο αγροτικό. Δεν βλέπει μόνο ένα πεδίο αντιπολίτευσης απέναντι στον Μητσοτάκη. Βλέπει εκλογικό χώρο. Και όσο η δυσαρέσκεια για κόστος παραγωγής, ΟΠΕΚΕΠΕ, πληρωμές και ζωονόσους παραμένει, τόσο θα επιχειρεί να μετατρέψει εκείνη τη σχέση των μπλόκων σε μόνιμο πολιτικό δεσμό.

Η περιφέρεια μπορεί να γίνει το μεγάλο όπλο Ανδρουλάκη

Και εδώ υπάρχει κάτι που μου επισημαίνουν σταθερά δημοσκόποι και πολιτικοί αναλυτές με τους οποίους συνομιλώ. Η πραγματική δύναμη του ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να αναζητείται μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα. Πρέπει να κοιτάξει κανείς πολύ περισσότερο την ελληνική περιφέρεια. Οι ενδείξεις που μου μεταφέρουν δείχνουν ενίσχυση σε Θεσσαλία, Πελοπόννησο και Κρήτη, περιοχές όπου το κόμμα διαθέτει παλιές οργανωτικές ρίζες αλλά και κοινωνικά ακροατήρια στα οποία μπορεί να ξαναμπεί δυνατά. Στη Θεσσαλία το αγροτικό λειτουργεί ήδη ως προνομιακό πεδίο πολιτικής επαφής. Στην Κρήτη ο Ανδρουλάκης έχει αυτονόητες προσωπικές και πολιτικές αναφορές, ενώ στην Πελοπόννησο η μάχη έχει ιδιαίτερη σημασία για τις ισορροπίες της Κεντροαριστεράς. Αν το ΠΑΣΟΚ πράγματι επιστρέφει εκλογικά, υποψιάζομαι ότι η επιστροφή του θα φανεί πρώτα στον χάρτη και μετά στους πανελλαδικούς μέσους όρους.

Η ΕΛ.Α.Σ. και το στεγαστικό

Ο συνεργάτης του ΕΘΝΟΥΣ και αναλυτής της αγοράς ακινήτων Θεμιστοκλής Μπάκας έχει καταθέσει, μέσα από σειρά άρθρων και αναλύσεων στο ethnos.gr, εδώ και χρόνια, συγκεκριμένες και αναλυτικά επεξεργασμένες προτάσεις για τη διαμόρφωση μιας αποτελεσματικής μακροπρόθεσμης στεγαστικής πολιτικής στη χώρα .
Μεταξύ αυτών, η δημόσια χρηματοδότηση για την ανακαίνιση κλειστών κατοικιών, με αντάλλαγμα τη δέσμευση του ιδιοκτήτη να τις διαθέσει για σειρά ετών στη μακροχρόνια μίσθωση με προσιτό ενοίκιο. Η δημιουργία Οργανισμού Κοινωνικής και Προσιτής Κατοικίας, με αντικείμενο, μεταξύ άλλων, την κατασκευή και διαχείριση νέου κοινωνικού οικιστικού αποθέματος. Η αξιοποίηση δημόσιας και δημοτικής γης χωρίς εκποίηση της κυριότητάς της, ώστε η δημόσια περιουσία να παραμένει δημόσια και, ταυτόχρονα, να αξιοποιείται για τη δημιουργία νέων προσιτών κατοικιών. Η ανάγκη να περάσουμε από μια στεγαστική πολιτική που στηρίζεται κατά κύριο λόγο σε επιδόματα και επιδοτήσεις της ζήτησης, σε μια πολιτική που αυξάνει την προσφορά και δημιουργεί πραγματικό, μόνιμο απόθεμα προσιτής κατοικίας.
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάβασα τις προτάσεις που παρουσιάστηκαν από την ΕΛ.Α.Σ. και τον Αλέξη Τσίπρα, για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Αυτές τις βασικές κατευθύνσεις της αρθρογραφίας του Εθνους, τις συναντάμε πλέον και στις προτάσεις που κατατίθενται στον κεντρικό πολιτικό διάλογο.
Η ΕΛ.Α.Σ., λοιπόν, διαβάζει ΕΘΝΟΣ…
Βέβαια, το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι οι καλές προτάσεις να μένουν στα άρθρα. Είναι να υιοθετούνται, να εξελίσσονται και - κυρίως - να εφαρμόζονται προς όφελος της κοινωνίας.

Ο Στουρνάρας αναγνωρίζει την πρόοδο, αλλά κρατάει και τον λογαριασμό

Στο Μαξίμου έχουν κάθε λόγο να κρατήσουν το θετικό σκέλος όσων είπε ο Γιάννης Στουρνάρας για την ελληνική οικονομία: ανάπτυξη υψηλότερη από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, δημοσιονομική σταθερότητα, ισχυρότερες τράπεζες και δημόσιο χρέος σε καθοδική πορεία. Η συνέχεια, όμως, χαλάει κάπως την πανηγυρική εικόνα. Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος βάζει στον ίδιο λογαριασμό χαμηλή παραγωγικότητα, δημογραφικές πιέσεις, στεγαστικό, ελλείψεις δεξιοτήτων και αδυναμίες στη Δικαιοσύνη και στη δημόσια διοίκηση. Το μήνυμα δεν είναι ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται εκεί όπου ήταν πριν από δέκα χρόνια. Κάθε άλλο. Είναι όμως ότι η βελτίωση των βασικών μεγεθών δεν εξαφάνισε τις αδυναμίες που μπορούν να φρενάρουν την επόμενη ημέρα. Και αυτό αποκτά μεγαλύτερη σημασία όσο πλησιάζουν οι εκλογές.

Τρία καμπανάκια του Στουρνάρα που θα ξαναβρούμε μπροστά μας

Τρία σημεία από την παρέμβαση Στουρνάρα αξίζει να μείνουν στο μυαλό μας: πληθωρισμός, έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και ακόμη υψηλό δημόσιο χρέος. Αυτές είναι οι αδυναμίες που μπορούν να επανέλθουν μπροστά μας εάν το διεθνές περιβάλλον δυσκολέψει. Ιδίως ο πληθωρισμός έχει και άμεση πολιτική μετάφραση, επειδή εξακολουθεί να κινείται πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης και ο πολίτης τον αισθάνεται καθημερινά στο σούπερ μάρκετ, στο ρεύμα και στις υπηρεσίες. Ο Στουρνάρας αναγνωρίζει την πρόοδο, αλλά δεν δίνει στην κυβέρνηση κανένα περιθώριο να θεωρήσει ότι η δουλειά τελείωσε. Και αυτό ίσως είναι το χρησιμότερο μήνυμα της παρέμβασής του, δηλαδή η καλή μακροοικονομική εικόνα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει εξίσου καθαρή και στην καθημερινότητα.

Η περιφέρεια παίρνει δύο χρόνια προβάδισμα από την Αθήνα

Στη φορολογική εξειδίκευση της ΔΕΘ υπάρχει μια επιλογή με καθαρό γεωγραφικό αποτύπωμα. Από το 2027 καταργείται το τέλος επιτηδεύματος για τις έδρες και τα υποκαταστήματα νομικών προσώπων εκτός Περιφέρειας Αττικής, με την κατάργηση να ισχύει επίσης για την Περιφερειακή Ενότητα Νήσων της Αττικής. Για την υπόλοιπη Αττική η μείωση κατά 50% έρχεται το 2028 και η πλήρης κατάργηση το 2029. Μια επιχείρηση στη Λάρισα, στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα ή στο Ηράκλειο βλέπει επομένως το τέλος να εξαφανίζεται νωρίτερα. Μπορεί τα 800 ή τα 1.000 ευρώ να μη σημαίνουν πολλά για μια μεγάλη εταιρεία, αλλά στις μικρότερες επιχειρήσεις υπολογίζονται. Πολιτικά η χρονική προτεραιότητα που δίνεται στην περιφέρεια δύσκολα περνά απαρατήρητη, ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση αναζητεί ισχυρότερα ερείσματα εκτός λεκανοπεδίου.

Η προκαταβολή φόρου πέφτει, αλλά το μεγάλο όφελος έρχεται σε βάθος χρόνου

Το επιχειρηματικό μέτρο με τη μεγαλύτερη επίδραση στη ρευστότητα δεν εξαντλείται σε μία χρήση. Η προκαταβολή φόρου των νομικών προσώπων, σήμερα στο 80%, προβλέπεται να κατεβαίνει σταδιακά μέχρι το 50%, ώστε τελικά να εξισωθεί με εκείνη των ατομικών επιχειρήσεων. Η πρώτη μείωση θα αποτυπωθεί στις δηλώσεις του 2029 και η διαδρομή ολοκληρώνεται στις δηλώσεις του 2034. Αυτό πρακτικά σημαίνει λιγότερα χρήματα δεσμευμένα εκ των προτέρων από μια εταιρεία και περισσότερο κεφάλαιο που μπορεί να παραμένει διαθέσιμο για τις ανάγκες της. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του χρόνου: η πλήρης ωφέλεια απέχει αρκετά χρόνια και ξεπερνά τον σημερινό εκλογικό κύκλο. Για τις επιχειρήσεις είναι χρήσιμο να γνωρίζουν από τώρα τη φορολογική διαδρομή. Η πραγματική αξιολόγηση, όμως, θα γίνεται κάθε χρόνο, όσο η υπόσχεση μετατρέπεται σταδιακά σε χρήμα που μένει στο ταμείο.

Ο Μυτιληναίος βλέπει δύσκολο χειμώνα και ποντάρει στο μεγάλο χαρτί του γαλλίου

Το πιο στρατηγικό κομμάτι της παρέμβασης του Ευάγγελου Μυτιληναίου στο Bloomberg βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, στο γάλλιο. Μιλάμε για μια παγκόσμια αγορά περίπου 1.000 τόνων τον χρόνο, στην οποία η Κίνα ελέγχει σχεδόν ολόκληρη την παραγωγή, ενώ οι περιορισμοί του Πεκίνου έχουν ήδη δείξει τι μπορεί να συμβεί στις τιμές όταν ποσότητες εξαφανίζονται από τη διεθνή αγορά. Η METLEN ποντάρει ακριβώς εδώ στο ανταγωνιστικό κόστος παραγωγής της και θεωρεί ότι μπορεί να σταθεί απέναντι στην κινεζική παραγωγή ακόμη και αν αυτή επιστρέψει δυναμικά. Το γάλλιο βρίσκεται άλλωστε στις κρίσιμες πρώτες ύλες της ΕΕ και συνδέεται με ημιαγωγούς, άμυνα και ενεργειακή μετάβαση. Και όλα αυτά ενώ ο Μυτιληναίος προειδοποιεί παράλληλα για ιδιαίτερα δύσκολο ευρωπαϊκό χειμώνα, εφόσον δεν υπάρξει αποκλιμάκωση στη Μέση Ανατολή ή στην Ουκρανία, με το LNG να γίνεται ξανά κρίσιμο. Το μήνυμα προς τις Βρυξέλλες είναι σαφές: η στρατηγική αυτονομία απαιτεί ευρωπαϊκή παραγωγή και ουσιαστική στήριξη, όχι μόνο καταλόγους κρίσιμων πρώτων υλών.