Το υπουργικό ζεύγος που πήγαινε στο Κολωνάκι, η Ντόρα που κάτι ξέρει και τα διυλιστήρια στο κάδρο Τσίπρα

Ο καβγάς είχε και συνέχεια

Σας έγραφα χθες για τον καβγά της Αλεξάνδρας Σδούκου με τον Νικόλα Φαραντούρη στο OPEN. Ε, λοιπόν, η ιστορία είχε και συνέχεια. Μετά την επίθεση της εκπροσώπου της ΝΔ για τις πολιτικές διαδρομές και τις επαφές του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, άρχισε να ξεσκονίζεται και το δικό της βιογραφικό. Χθες, λοιπόν, βγήκε κάτι στη δημοσιότητα. Η Σδούκου, με πολυετή παρουσία στον χώρο της ενεργειακής διοίκησης, είχε συνεργαστεί με τον Γιάννη Μανιάτη και το 2015 βρέθηκε στο υπουργικό περιβάλλον του Παναγιώτη Λαφαζάνη, στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα. Αργότερα πέρασε στο επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υπηρεσιακή διαδρομή, ασφαλώς. Όταν όμως ανοίγεις το αρχείο του άλλου, συνήθως ανοίγει και το δικό σου.

Και ποιοι θυμήθηκαν ξαφνικά τον Λαφαζάνη;

Εδώ όμως αρχίζει το καλύτερο. Το παλιό υλικό για τη διαδρομή της Σδούκου, ειδικά στο πλευρό του Παναγιώτη Λαφαζάνη στην κυβέρνηση της Πρώτης Φοράς Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα, δεν κυκλοφορεί μόνο στα... γραφεία του ΠΑΣΟΚ ή σε άλλους χώρους που συχνάζουν πολιτικοί της αντίπαλοι. Όπως μαθαίνω, φτάνει και στα γραφεία γαλάζιων, οι οποίοι... ακονίζουν μαχαίρια. Γράφω λοιπόν ξανά -όπως σας είχα ενημερώσει και χθες- ότι η Σδούκου έχει ήδη πάρει θέση στο ψηφοδέλτιο της Α΄ Αθήνας, όπου ο ανταγωνισμός στη ΝΔ μόνο οικογενειακή εκδρομή δεν θυμίζει. Οι έδρες είναι συγκεκριμένες, οι υποψήφιοι πολλοί και ισχυροί και όσο πλησιάζουν οι κάλπες η μνήμη ορισμένων γίνεται εντυπωσιακά καλή. Μέχρι και ποιος καθόταν σε ποιο υπουργικό γραφείο πριν από έντεκα χρόνια θυμούνται. Ανακαλούν στη μνήμη τους και τη Δραχμή, της οποίας υπέρμαχος ήταν ο Λαφαζάνης. Να μου το θυμηθείτε. Μέχρι και... δραχμίστρια θα την βγάλουν την Αλεξάνδρα...

Ποιοι άραγε πρέπει να ξεκαβαλικέψουν;

Παραμένω στο κυβερνητικό στρατόπεδο για να επισημάνω ότι χθες η Ντόρα Μπακογιάννη δεν μάσησε τα λόγια της. Μίλησε για υπουργούς που έχουν αλαζονεία και πρέπει να «ξεκαβαλικέψουν». Ωραία. Ποιους εννοούσε όμως; Γιατί ονόματα δεν είπε. Στη ΝΔ, όταν ακούγεται τέτοια κουβέντα από τη Ντόρα, έχει τη σημασία της, δηλαδή έχει τεράστια σημασία. Τέτοιες αναφορές είναι συνήθως τροχιοδεικτικές. Από χθες, λοιπόν, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ψάχνουν κι εκείνοι που ψάχνονται. Άλλος κοιτάζει υπουργούς που είναι χρόνια στις ίδιες καρέκλες, άλλος πρόσωπα που έχουν αποκτήσει υπερβολικά μεγάλη δημόσια αυτοπεποίθηση, άλλος υπουργούς-τηλεμαϊντανούς, άλλος κυβερνητικούς που αυτονομούνται όλο και περισσότερο και άλλος κάποιον που τελευταία έχει αρχίσει να εκνευρίζει το Μαξίμου.

Μήπως μας λέει και κάτι για μετά;

Πάντως θα σταθώ σε μια άλλη φράση της Ντόρας. Ότι υπάρχουν πρόσωπα που, μετά από οκτώ χρόνια, έχουν κουράσει. Αυτή η αναφορά ακουμπά στη σύνθεση της κυβέρνησης. Οπότε το ερώτημα έρχεται μόνο του. Να περιμένουμε εξελίξεις; Κάποια αλλαγή στο κυβερνητικό σχήμα; Πρόσωπα που θα μείνουν εκτός στην επόμενη κίνηση; Εκτιμώ ότι η διατύπωση δεν ήταν τυχαία. Η Ντόρα ξέρει πολύ καλά πότε μιλά γενικά και πότε αφήνει κάτι να αιωρείται. Κρατήστε το, λοιπόν. Όχι γιατί γνωρίζω ότι έρχεται κάτι, αλλά επειδή ίσως αξίζει να δούμε ποιος θα λείπει όταν έρθει εκείνη η ώρα.

Τελικά η Ντόρα κάτι είχε ακούσει

Πάντως χθες το πρωί, πίνοντας καφέ με πρόσωπο που έχει περάσει από υπουργικό θώκο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η κουβέντα πήγε ακριβώς εκεί που την πήγε και η Ντόρα Μπακογιάννη. Το εντυπωσιακό είναι ότι εκείνη την ώρα δεν την είχε ακούσει ακόμη. Μου έλεγε ότι από την καλοκαιρινή περιπλάνησή του στην επικράτεια κράτησε κυρίως τη γκρίνια. Και όχι από αντιπάλους της ΝΔ. Από νεοδημοκράτες, ψηφοφόρους, στελέχη και δημάρχους. Η λέξη που χρησιμοποίησε αρκετές φορές ήταν «αλαζονεία». Δήμαρχοι, μου είπε, τηλεφωνούν στην Αθήνα και δεν βρίσκουν υπουργό ούτε για δείγμα. Την ίδια ώρα η Ντόρα έβγαινε δημοσίως και έλεγε ότι κάποιοι πρέπει να «ξεκαβαλικέψουν». Ε, σύμπτωση μπορεί να είναι.

Τα τηλέφωνα που δεν σηκώνονται

Μου έφερε μάλιστα ένα όνομα. Θοδωρής Λιβάνιος. Ο σημερινός υπουργός Εσωτερικών έχει εκ των πραγμάτων καθημερινή σχέση με την αυτοδιοίκηση, αλλά αυτό που μου μεταφέρθηκε είναι ότι αρκετοί γαλάζιοι δήμαρχοι δυσκολεύονται πλέον ακόμη και να βρουν ανοικτή γραμμή επικοινωνίας. Τηλέφωνα που χτυπούν, ξαναχτυπούν και απάντηση δεν έρχεται. Δεν ξέρω αν το πρόβλημα αφορά μόνο στον Λιβάνιο ή αν το όνομά του χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα μιας γενικότερης κατάστασης. Αυτό που συγκράτησα ήταν άλλο. Στην περιφέρεια υπάρχει η αίσθηση ότι οι δίαυλοι με το κέντρο έχουν κοπεί. Οι αυτοδιοικητικοί έχουν χάσει την επαφή με τα κεντρικά...

Ποιο υπουργικό ζεύγος πήγαινε στο Κολωνάκι;

Ακούω επίμονα ότι υπουργός της κυβέρνησης μαζί με τη σύζυγό του επισκεπτόταν συχνά τους δύο προφυλακισμένους γιατρούς του Κολωνακίου και μάλιστα όχι για μία μόνο θεραπεία. Δεν γράφω όνομα, γιατί μέχρι στιγμής δεν έχω δει στοιχείο που να επιτρέπει κάτι τέτοιο. Αν ήταν απλώς ασθενείς, δύσκολα προκύπτει πολιτικό ζήτημα. Αν όμως οι επισκέψεις έγιναν την περίοδο που ο συγκεκριμένος υπουργός κατείχε θέση με... συναφείς αρμοδιότητες, τότε η συζήτηση αλλάζει εντελώς.

Οι επιχειρηματίες που βγαίνουν μπροστά με τον Τσίπρα

Ένα στοιχείο που έχει ενδιαφέρον αναφορικά με τα στελέχη που βγαίνουν περισσότερο μπροστά επικοινωνιακά στην ΕΛ.Α.Σ είναι η παρουσία προσώπων από την αγορά. Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, επιχειρηματίας και τομεάρχης Τουρισμού, είναι από εκείνους που θα εμφανίζονται συχνότερα το επόμενο διάστημα. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και ο Δημήτρης Νταφόπουλος, συνιδρυτής της Three Cents, της ελληνικής εταιρείας premium mixers που εξαγοράστηκε από την Coca-Cola HBC. Ο Νταφόπουλος δραστηριοποιείται πλέον και σε άλλους επιχειρηματικούς κλάδους. Η επιλογή αυτών των προσώπων δείχνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας θέλει δίπλα στα πολιτικά στελέχη να εμφανίζονται και άνθρωποι με καθαρή διαδρομή στην πραγματική οικονομία.

Τα διυλιστήρια μπήκαν για τα καλά στο κάδρο

Από τη χθεσινή σύγκρουση κυβέρνησης και Αλέξη Τσίπρα για τα καύσιμα, κρατήστε κυρίως ένα πράγμα. Τα διυλιστήρια μπήκαν επισήμως στο πολιτικό παιχνίδι. Και αυτό δεν είναι καθόλου μικρό. Γιατί άλλο να συζητάς για τον ΕΦΚ, τον ΦΠΑ και τις αντοχές του προϋπολογισμού και άλλο να ανοίγεις κουβέντα για περιθώρια κέρδους, πλαφόν και έκτακτη φορολόγηση ενός από τους ισχυρότερους επιχειρηματικούς κλάδους της χώρας. Ο Τσίπρας το έκανε και η κυβερνητική απάντηση ήρθε αμέσως. Αναμενόμενο. Από εδώ και πέρα όμως έχει ενδιαφέρον να δούμε μέχρι πού θα τραβήξει αυτή η κουβέντα. Γιατί όταν η πολιτική συζήτηση ακουμπά τόσο μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, τότε αρχίζουν να δοκιμάζονται οι προθέσεις όλων.

Κάποιοι μάλλον δεν θα χαρούν με αυτή την κουβέντα

Το ενδιαφέρον τώρα είναι άλλο. Γιατί ο Τσίπρας επέλεξε αυτή τη στιγμή να ανοίξει τόσο καθαρά αυτό το μέτωπο; Είναι απλώς πολιτική τακτική ή μήπως στο παρασκήνιο έχουν αλλάξει λίγο και κάποιες σχέσεις με ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες; Είναι μάλλον δύσκολο να χειροκροτούν όλοι στα μεγάλα επιχειρηματικά γραφεία, ακόμη και μέσα σε εκείνα στα οποία έβλεπαν με καλό μάτι τον Αλέξη το τελευταίο διάστημα. Αν όλο αυτό θα αφήσει και κάποιο αποτύπωμα στις σχέσεις του Τσίπρα με ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, θα φανεί. Προς το παρόν, απλώς κρατάω ότι άνοιξε ένα θέμα που αγγίζει πολύ μεγάλα συμφέροντα. Δεν έχω κάτι περισσότερο. Απλώς το κρατάω.

Μυτιληναίος: Το ενεργειακό κόστος κρίνει το μέλλον της ευρωπαϊκής βιομηχανίας

Στη νέα του παρέμβαση ο Ευάγγελος Μυτιληναίος πηγαίνει κατευθείαν στην καρδιά του προβλήματος της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Η μετάβαση μπορεί να έχει σαφή κατεύθυνση, αλλά μέχρι να ολοκληρωθούν οι επενδύσεις σε καθαρή ηλεκτροπαραγωγή, δίκτυα, αποθήκευση και υποδομές, οι επιχειρήσεις πρέπει να παραμείνουν ανταγωνιστικές. Εκεί μπαίνει το ενεργειακό κόστος. Ο επικεφαλής της METLEN επισημαίνει ότι πετρέλαιο και φυσικό αέριο θα εξακολουθήσουν για αρκετά χρόνια να επηρεάζουν τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα, τις τιμές χονδρικής ηλεκτρικής ενέργειας και τους λογαριασμούς επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Δεν αρκεί, επομένως, να σχεδιάζεται το ενεργειακό σύστημα του μέλλοντος. Χρειάζεται σχέδιο και για το δύσκολο ενδιάμεσο διάστημα. Σοβαρή παρατήρηση, γιατί η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει το ενεργειακό σύστημα του μέλλοντος για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας.

Όχι 27 διαφορετικές απαντήσεις στην ίδια κρίση

Ένα δεύτερο σημείο της παρέμβασης του Μυτιληναίου αξίζει να μείνει. Η ενεργειακή πρόκληση, κατά την άποψή του, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με 27 διαφορετικές εθνικές πολιτικές, με κάθε χώρα να στηρίζει τη βιομηχανία της ανάλογα με τις αντοχές του προϋπολογισμού της. Ζητά κοινές ευρωπαϊκές λύσεις με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για τη μεταβατική περίοδο. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για χώρες που δεν διαθέτουν τη δημοσιονομική δύναμη των μεγαλύτερων οικονομιών της Ένωσης. Παράλληλα, συνδέει ευθέως την ανταγωνιστικότητα με τις επενδύσεις που απαιτούνται σε καθαρή ηλεκτροπαραγωγή, δίκτυα, αποθήκευση και ευελιξία του ενεργειακού συστήματος. Η ανταγωνιστικότητα δεν είναι το έπαθλο στο τέλος της πράσινης μετάβασης. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσει αυτή να γίνει.

Άρχισαν τα όργανα για τον Τσομώκο

Δεν πρόλαβε καλά καλά να ανακοινωθεί ο διορισμός του Δημήτρη Τσομώκου στη θέση του υποδιοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και άρχισαν τα όργανα. Ήδη εμφανίζονται δημοσιεύματα που επιχειρούν να φωτίσουν παλαιότερες διαδρομές και σχέσεις του νέου υποδιοικητή, βάζοντας στο τραπέζι ερωτήματα γύρω από την επιλογή του. Ο ίδιος διαθέτει ισχυρό ακαδημαϊκό βιογραφικό, με μακρά παρουσία στην Οξφόρδη και προϋπηρεσία στην Τράπεζα της Αγγλίας. Ο διορισμός του έγινε με Προεδρικό Διάταγμα, ύστερα από την προβλεπόμενη θεσμική διαδικασία. Αυτό πάντως δεν εμπόδισε τα πρώτα επικριτικά δημοσιεύματα. Και είμαστε ακόμη στην αρχή.

Θυμήθηκαν και τον Σαμαρά

Στα πρώτα δημοσιεύματα μετά τον διορισμό του Δημήτρη Τσομώκου επανήλθε και μια παλιά, γνωστή σε όσους παρακολουθούν χρόνια το οικονομικό ρεπορτάζ, πτυχή του βιογραφικού του. Ο νέος υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είχε διατελέσει οικονομικός σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά την περίοδο 2010-2012. Από εκεί και πέρα, ορισμένοι επιχειρούν ήδη να δώσουν πολιτική διάσταση στον διορισμό. Αν υπάρχει κάτι περισσότερο, θα φανεί. Προς το παρόν υπάρχει ένας διορισμός, ένα βαρύ βιογραφικό και μια συζήτηση που μόλις ξεκίνησε.