Λίγο μετά τις 22.00, τα φώτα στο Fuzz χαμήλωσαν και το κοινό περίμενε την πρώτη εμφάνιση του DA TI στην Αθήνα. Έξω ψιχάλιζε, μέσα όμως η ατμόσφαιρα είχε ήδη ζεστάνει. Ίσως και να ταίριαζε τελικά αυτός ο καιρός με τη μουσική του, με τη μελωδική φωνή και τα τραγούδια του που κινούνται κυρίως γύρω από τον έρωτα, την απώλεια, τις σχέσεις και όσα μένουν πίσω όταν δύο άνθρωποι απομακρύνονται. Μέχρι εκείνο το βράδυ, οι περισσότεροι τον γνώριζαν κυρίως μέσα από το «Take Me There», το τραγούδι που μέσα σε σύντομο διάστημα τον σύστησε σε ένα διεθνές κοινό, ενώ αρκετοί είχαν ήδη αρχίσει να ανακαλύπτουν και τις υπόλοιπες κυκλοφορίες του μέσα από το Spotify, το YouTube και τα social media.
Όταν ανέβηκε στη σκηνή και ξεκίνησε να τραγουδά, αυτό που ξεχώριζε περισσότερο ήταν η φωνή του. Μπορεί η δισκογραφία του να είναι ακόμη μικρή και το setlist περιορισμένο, η καθαρή και μελωδική χροιά του όμως δίνει στα τραγούδια του άλλη δύναμη όταν τα ακούς ζωντανά. Κάποια στιγμή μέσα στη βραδιά, παραδέχτηκε χαμογελώντας ότι γνώριζε πολύ καλά ποιο τραγούδι περίμεναν περισσότερο όλοι στην αίθουσα. Τους ζήτησε, όμως, αν αναγνώριζαν και κάποιο από τα υπόλοιπα, να τραγουδήσουν μαζί του όσο πιο δυνατά μπορούσαν.
Η συναυλία είχε αρχικά ανακοινωθεί για το Death Disco, όμως το γρήγορο sold out οδήγησε στη μεταφορά της, σε μεγαλύτερο χώρο. Η Αθήνα ήταν μία από τις στάσεις της πρώτης ευρωπαϊκής headline περιοδείας του DA TI, η οποία έχει περάσει ήδη από το Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο και τη Βουδαπέστη, την πόλη όπου ζει σήμερα. Παρά το μεγαλύτερο μέγεθος του Fuzz, η συναυλία κράτησε έναν αρκετά λιτό χαρακτήρα. Στη σκηνή, δίπλα στον DA TI, βρισκόταν ένας ακόμη μουσικός, ο οποίος εναλλασσόταν ανάμεσα στην κιθάρα και τα πλήκτρα. Οι ενορχηστρώσεις παρέμεναν απλές και άφηναν χώρο στις μελωδίες, στους στίχους και κυρίως στη φωνή του DA TI.
Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στα πρώτα τραγούδια της βραδιάς. Στο «Run Like Forrest Gump», ένα από τα πρώτα κομμάτια που κυκλοφόρησε, κυριάρχησε η αίσθηση της κίνησης και της φυγής, με την ενορχήστρωση να παραμένει χαμηλών τόνων και να στηρίζει την ερμηνεία του. Στο «Falling for Your Eyes» φάνηκε περισσότερο η πιο τρυφερή πλευρά της γραφής του. Πρόκειται για ένα τραγούδι που ξεκινά από ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα και το μεταφέρει μέσα από μια μελωδία που μένει εύκολα και άμεσους στίχους, χωρίς να προσπαθεί να γίνει πιο σύνθετο απ’ όσο χρειάζεται. Το «Turn Into Strangers», αντίθετα, κινήθηκε σε πιο μελαγχολικό τόνο, γύρω από εκείνη τη στιγμή όπου δύο άνθρωποι που κάποτε ήταν κοντά αρχίζουν να απομακρύνονται και να γίνονται ξένοι.
Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα
Ανάμεσα στα τραγούδια, ο DA TI μιλούσε συχνά με τον κόσμο, εξηγούσε τι επρόκειτο να ακολουθήσει, ανταποκρινόταν στις φωνές από κάτω και μοιραζόταν μικρές προσωπικές ιστορίες. Δεν έμοιαζε να ακολουθεί μηχανικά το setlist, αλλά άφηνε χώρο για ό,τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή μέσα στην αίθουσα. Αυτό φάνηκε ακόμη περισσότερο προς το τέλος της συναυλίας, όταν κατέβηκε από τη σκηνή και βρέθηκε ανάμεσα στο κοινό, τραγουδώντας μαζί του από κοντά. Η απόσταση που υπήρχε μέχρι τότε ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία σχεδόν εξαφανίστηκε, σε μια από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς. Και η επαφή αυτή δεν τελείωσε μαζί με το τελευταίο τραγούδι. Μετά το τέλος της συναυλίας, ο DA TI έμεινε στον χώρο, φωτογραφήθηκε με όσους τον περίμεναν και αφιέρωσε χρόνο σχεδόν σε όλους. Ο ενθουσιασμός και η ευγνωμοσύνη του για το γεγονός ότι τόσος κόσμος είχε έρθει να τον δει στην πρώτη του εμφάνιση στην Αθήνα ήταν εμφανή.
Λίγο νωρίτερα, πριν από το «Dream», είχε σταματήσει για λίγο για να μιλήσει για τα όνειρα. Ένα από τα δικά του, όπως είπε, ήταν να μπορεί κάποτε να βρίσκεται πάνω σε μια σκηνή, μπροστά σε κόσμο, και να τραγουδά τα δικά του τραγούδια. Η στιγμή είχε ιδιαίτερη σημασία, αν σκεφτεί κανείς πόσο γρήγορα άλλαξαν τα πράγματα για εκείνον. Μέχρι πρόσφατα, ο DA TI ήταν ένας νέος καλλιτέχνης με μικρή δισκογραφία και ένα κοινό που μόλις άρχιζε να μεγαλώνει. Το πρώτο του EP, «DATIVERSE», περιλάμβανε τραγούδια όπως τα «Dream», «Purple Butterfly», «Call Me Back Tonight» και «Being Alone».
Ύστερα ήρθε το «Take Me There» και άνοιξε πολύ περισσότερο τον δρόμο της μουσικής του προς ένα διεθνές κοινό. Οι αριθμοί και τα streams, βέβαια, λένε μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Το live είναι μια διαφορετική δοκιμασία. Εκεί χρειάζεται να κρατήσεις το ενδιαφέρον του κόσμου, να δώσεις στα τραγούδια σου νέα πνοή και να δημιουργήσεις πραγματική επαφή με όσους βρίσκονται απέναντί σου. Στο Fuzz, ο DA TI έδειξε ότι διαθέτει ήδη αρκετά από αυτά τα στοιχεία.
Ακούγοντας κανείς τα τραγούδια του στη σειρά, διαπιστώνει ότι μεγάλο μέρος της γραφής του περιστρέφεται γύρω από τις σχέσεις και κυρίως γύρω από όσα συμβαίνουν όταν αυτές αρχίζουν να αλλάζουν. Άνθρωποι που απομακρύνονται, συναισθήματα που μένουν, τηλεφωνήματα που περιμένεις και στιγμές στις οποίες προσπαθείς να καταλάβεις αν κάτι έχει πράγματι τελειώσει. Το «Call Me Back Tonight» βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη φάση, με την αναμονή ενός τηλεφωνήματος να γίνεται ολόκληρη η βάση του τραγουδιού, ενώ το «Being Alone» κοιτάζει περισσότερο τη μοναξιά που μένει όταν μια σχέση έχει πια αλλάξει. Ο DA TI γράφει με άμεσο τρόπο, πάνω σε συναισθήματα που αναγνωρίζονται εύκολα. Δεν αναζητά περίπλοκες εικόνες ή δύσκολες διατυπώσεις. Προτιμά απλές φράσεις, καθαρά ρεφρέν και μελωδίες που μένουν. Αυτή η ευθύτητα είναι ίσως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της ποπ γραφής του.
Το «12345» και η πιο καθαρή ποπ πλευρά του
Το «12345», που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο, κινείται ακόμη περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση. Ο ίδιος έχει μιλήσει για ένα τραγούδι γύρω από μια αγάπη που παραμένει σταθερή τόσο στις καλές όσο και στις δύσκολες στιγμές. Η αριθμητική φράση του τίτλου γίνεται ο άξονας ενός ρεφρέν που μαθαίνεται γρήγορα, ενώ η μελωδία κρατά το κομμάτι ανάλαφρο και άμεσο. Στο live ήταν από τα σημεία όπου φάνηκε η ποπ πλευρά του, χωρίς να απομακρύνεται από το ύφος που έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνει.
Κάποια στιγμή, βέβαια, έφτασε και η ώρα του «Take Me There». Η αντίδραση του κοινού ήταν άμεση, σχεδόν πριν ακουστούν οι πρώτες φράσεις, και το Fuzz τραγούδησε μαζί του ένα κομμάτι που οι περισσότεροι γνώριζαν ήδη πολύ καλά. Το ενδιαφέρον ήταν ότι η στιγμή δεν έμοιαζε αποκομμένη από όσα είχαν προηγηθεί. Το «Take Me There» δεν λειτούργησε απλώς ως το μεγάλο hit που όλοι περίμεναν, αλλά ως μέρος ενός set που είχε ήδη συστήσει αρκετές πλευρές του DA TI.
Και ίσως αυτό να ήταν τελικά το μεγαλύτερο κέρδος της πρώτης του εμφάνισης στην Αθήνα. Το κοινό μπορεί να έφτασε στο Fuzz έχοντας στο μυαλό του κυρίως ένα τραγούδι, έφυγε όμως έχοντας ακούσει έναν νέο καλλιτέχνη που έχει ήδη αρχίσει να βρίσκει τη δική του θέση. Η δισκογραφία του παραμένει μικρή και η εξέλιξή του βρίσκεται ακόμη στην αρχή, όμως η φωνή, οι μελωδίες και η φυσικότητα με την οποία στέκεται απέναντι στον κόσμο αφήνουν περιθώριο για πολλά περισσότερα.
Λίγες ώρες νωρίτερα είχε πει από τη σκηνή ότι κάποτε ονειρευόταν ακριβώς αυτή τη στιγμή, να τραγουδά τα δικά του τραγούδια μπροστά σε ανθρώπους που είχαν έρθει για να τον ακούσουν. Στην Αθήνα, αυτό το όνειρο είχε πλέον πάρει πολύ συγκεκριμένη μορφή. Ένα γεμάτο Fuzz, ένα κοινό που τραγουδούσε μαζί του και μια πρώτη γνωριμία που δύσκολα έμοιαζε με τελευταία.
