Τα τελευταία χρόνια το stand up comedy στην Ελλάδα κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος. Από μια εναλλακτική μορφή κωμωδίας που απευθυνόταν σε λίγους, έχει εξελιχθεί σε μια ζωντανή, δυναμική σκηνή που γεμίζει θέατρα και δημιουργεί ένα κοινό που εμπιστεύεται τους κωμικούς και επιλέγει συνειδητά να γελάσει με την καθημερινότητά του. Το ελληνικό stand up μιλάει πια τη γλώσσα του σήμερα, σχολιάζει, σατιρίζει και αγγίζει όσα μας απασχολούν, με ειλικρίνεια και χιούμορ.
Μέσα σε αυτή τη διαρκώς αναπτυσσόμενη σκηνή, ξεχωρίζουν καλλιτέχνες με προσωπικό ύφος, αιχμηρή ματιά και αστείρευτο ταλέντο. Ο Γιώργος Αλεβίζος και Μάριος Δημητρόπουλος ανήκουν σε αυτή τη γενιά κωμικών που έχει συμβάλει ουσιαστικά στο να αγαπηθεί το stand up απ' όλο και περισσότερο κόσμο. Δύο ξεχωριστές κωμικές φωνές, που συναντιούνται επί σκηνής και παρουσιάζουν την ολοκαίνουργια παράστασή τους «Καλά δεν είμαστε;», κάθε Πέμπτη στο θέατρο Άβατον.
Πρόκειται για μια παράσταση που γελάει με όλα εκείνα που μας προβληματίζουν από τη στιγμή που ξυπνάμε μέχρι τη στιγμή που (δεν) κοιμόμαστε, γιατί συνεχίζουμε να τα σκεφτόμαστε. Θα προλάβω ή δεν θα προλάβω; Τι είναι αυτό που θέλω τελικά να προλάβω; Γιατί τσιμπάει τόσο το μάλλινο πουλόβερ; Σε τι κοινωνία ζούμε; Ρε, το τοστ το έβγαλα από την τοστιέρα; Πόσο απότομα μεγαλώσαμε; Και τι πραγματικά σημαίνει «πιτσικάρει»;
Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα. Και όλες αυτές οι απορίες, κάπως κωμικά, λύνονται — ή και όχι — πάνω στη σκηνή. Σίγουρα πάντως μαθαίνουμε τι έγινε με το τοστ. Γιατί τόση ώρα κρατάει η παράσταση. Αν το είχαμε ξεχάσει, θα το διαβάζαμε ήδη στις ειδήσεις.
Η παράστασή σας γελάει με όλα αυτά που μας προβληματίζουν. Μέσα σε όσα συμβαίνουν γύρω μας σήμερα, τι είναι αυτό που σας αγχώνει ή σας θυμώνει περισσότερο;
Γιώργος Αλεβίζος: Πολλά πράγματα με αγχώνουν, τα συζητάω στην ψυχοθεραπεία, τίποτα όμως πιο πολύ απ΄ το να προλάβω το μετρό.
Μάριος Δημητρόπουλος: Με αγχώνει αν θα είναι χάλια ο καφές που παραγγέλνω και θυμώνω με την κίνηση στην Αθήνα. Χθες το πρωί οδηγούσα Κηφισό με χάλια καφέ και έφτιαξα 7 ολοκαίνουργιες βρισιές.
Από πού εμπνέεστε για να γράψετε τα κείμενά σας; Ακολουθείτε κάποια ρουτίνα;
Γ. Α.: Από την καθημερινότητα μας. Η μόνη ρουτίνα είναι πως σε κάθε κουλό και στραβό πράγμα που μου συμβαίνει, εκεί που ένας νορμάλ άνθρωπος τρελαίνεται εγώ σκέφτομαι «τέλεια, αυτό θα γίνει κείμενο».
Μ. Δ.: Καμία ρουτίνα. Ποτέ σε ρουτίνα. Κυλάει απλά η κωμική σκέψη και είναι στο χέρι μου αν θα τη σημειώσω. Τα περισσότερα τα χάνω βέβαια διότι συνήθως βαριέμαι να σημειώσω.
Το ελληνικό κοινό έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια; Γελάει με διαφορετικά πράγματα;
Γ. Α.: Έχει δει περισσότερο stand up, είτε ελληνικό είτε ξένο, οπότε έρχεται πιο «ψημένο» να μπει στη συνθήκη της παράστασης.
Μ. Δ.: Εχει βελτιωθεί διότι είδε πολύ Νetflix και έχει κριτήριο. Επίσης, υπάρχουν πολλά ελληνικά βίντεο πλέον και στο Youtube. Επιλέγει και γελάει με αυτά που του αρέσουν.
Πόσο δύσκολο είναι να κάνεις κωμωδία σε μια χώρα που η επικαιρότητα μοιάζει ήδη με κακό αστείο;
Γ. Α.: Η επικαιρότητα μπορεί μόνο να βοηθήσει το να κάνουμε τη δουλειά μας. Επίσης υπάρχει κωμωδία που δε βασίζεται στην επικαιρότητα, κι αυτή δεν επηρεάζεται καθόλου.
Μ. Δ.: Καθόλου δύσκολο. Κάθε μέρα και παντού υπάρχουν πράγματα με τεράστια κωμική αξία. Εμείς πρέπει να τα παρατηρούμε και να τα μεταφέρουμε στη σκηνή. Αυτή είναι η δουλειά μας.
Ως κοινωνία, τι είναι αυτό που έχουμε χάσει περισσότερο; Την ελπίδα ή την υπομονή;
Γ. Α.: Αν θέλουμε να ΄μαστε ειλικρινείς, νομίζω περισσότερο απ΄ όλα έχουμε χάσει λεφτά.
Μ. Δ.: Την υπομονή θα πω. Τρέχουν τόσο γρήγορα όλα και νιώθουμε πως πρέπει να τ' ακολουθήσουμε οπωσδήποτε. Δεν υπάρχει ψυχραιμία.
Πώς προέκυψε η γνωριμία σας και αργότερα η συνεργασία σας;
Γ. Α.: Ο Μάριος ήταν αυτός που «έστησε» τη stand up σκηνή στην Πάτρα, είχαμε μιλήσει από μακριά για να οργανώσουμε κάποια παράσταση εκεί. Όταν ανέβηκε Αθήνα, βρεθήκαμε, κολλήσαμε, το ένα έφερε το άλλο, νομίζω ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.
Μ. Δ.: Ακουγα Αλεβίζος, Αλεβίζος απο την Πάτρα που ζούσα. Παίξαμε κάποιες παραστάσεις όταν ήρθα Αθήνα, ήπιαμε και δύο τσίπουρα, φάγαμε ένα μεζέ, εεε δε θέλω και πολύ με αυτά να δεθώ. Κουμπώσαμε.
Τι έχει ο ένας που λείπει από τον άλλον πάνω στη σκηνή;
Γ. Α.: Ο Μάριος έχει καλύτερη σκηνική παρουσία. Εγώ λέω καλύτερα το ρο.
Μ. Δ.: O Γιώργος θεωρώ πως είναι καλύτερος στο να γράφει αστεία και ντύνεται καλύτερα.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η επαγγελματική σας πορεία; Υπήρξαν άνθρωποι ή συνεργασίες που σας στεναχώρησαν; Πώς το διαχειριστήκατε;
Γ. Α.: Νομίζω οι δυσκολίες αφορούν πιο πολύ το πώς η ενασχόληση με το stand up μπορεί να γίνει επάγγελμα, παρά συνεργασίες ή ανθρώπους. Σε αυτό το κομμάτι μάλλον ήμουν τυχερός.
Μ. Δ.: Στην αρχή υπήρχαν στεναχώριες και απογοητεύσεις. Αλλά είναι κομμάτι της δουλειάς να το διαχειριζόμαστε. Σίγουρα θα ξανάρθουν. Οπως είπα και πριν, θέλει ψυχραιμία.
Από ποιους κωμικούς έχετε επηρεαστεί;
Γ. Α.: Πανούση, Marc Maron, Michelle Wolf, Nate Bargatze, αλλά κατά βάση από πάρα πολλά άτομα στην ελληνική stand up σκηνή.
Μ. Δ.: Aπ' όλη την ελληνική σκηνή. Ξεκίνησα με stand up απο Αμερική, Αγγλία αλλα με την ελληνική σκηνή βελτιώθηκα. Εκεί υπήρξε η ουσιαστική τριβή με τη γλώσσα, η ταύτιση και μπορούσα να βλέπω,να ρωτάω, να μαθαίνω.
