Υπήρχαν στιγμές στο «Girls» που ήθελες να μπεις στην οθόνη και να πεις στη Χάνα να σταματήσει να μιλάει. Να ακούσει για λίγο τη φίλη της. Να αφήσει έναν άνθρωπο να ολοκληρώσει τη σκέψη του προτού στρέψει ξανά τη συζήτηση στον εαυτό της. Κι ύστερα ερχόταν μια σκηνή στην οποία αυτή η ίδια γυναίκα, με την απελπιστική της ανάγκη να την προσέξουν, σου φαινόταν τόσο γνώριμη. Είχες συναντήσει κάποιον σαν εκείνη. Ίσως είχες φερθεί κι εσύ κάπως έτσι.
Αυτή ήταν μία από τις μεγαλύτερες αρετές της σειράς της Λένα Ντάναμ (Lena Dunham). Σε έφερνε κοντά σε ανθρώπους που θα δυσκολευόσουν να έχεις καθημερινά δίπλα σου. Σου έδινε χρόνο να καταλάβεις τις ανασφάλειές τους, ακόμη κι όταν οι πράξεις τους σε έκαναν να αγανακτείς. Και συχνά σε έπιανε να γελάς με κάτι που, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, αποκτούσε μια αρκετά πικρή γεύση. Η Χάνα Χόρβαθ και οι φίλες της ετοιμάζονται τώρα να επιστρέψουν. Το HBO ανακοίνωσε στις 13 Οκτωβρίου ότι το «Girls» θα αποκτήσει πέντε νέα επεισόδια, με έναρξη παραγωγής το 2027, δέκα χρόνια μετά το φινάλε του. Η ημερομηνία προβολής παραμένει ανοιχτή. Για όσους παρακολούθησαν τις ηρωίδες να σκοντάφτουν από σχέση σε σχέση και από σχέδιο σε σχέδιο, η είδηση γεννά μια εύλογη περιέργεια. Πώς θα είναι αυτές οι γυναίκες γύρω στα σαράντα; Και πόσα από εκείνα που κάποτε δικαιολογούσαν με το νεαρό της ηλικίας τους θα εξακολουθούν να κάνουν;
Το «Girls» εμφανίστηκε το 2012, με τη Λένα Ντάναμ μόλις 25 ετών, και ολοκληρώθηκε το 2017, έπειτα από έξι σεζόν. Όλοι οι κύκλοι είναι διαθέσιμοι στο Vodafone TV. Στο κέντρο της ιστορίας βρισκόταν μια επίδοξη συγγραφέας που πίστευε πολύ στο ταλέντο της και δυσκολευόταν αρκετά να οργανώσει τη ζωή της γύρω από αυτό. Η απόφαση των γονιών της να σταματήσουν να τη συντηρούν έβαζε από την αρχή ένα πρακτικό ζήτημα δίπλα στις μεγάλες φιλοδοξίες της. Κάποιος έπρεπε να πληρώνει τους λογαριασμούς. Η Χάνα ήθελε να γράψει κάτι σπουδαίο, να αγαπηθεί, να ξεχωρίσει. Παράλληλα, έπρεπε να βρει τρόπο να ζήσει στη Νέα Υόρκη. Η απόσταση ανάμεσα σε αυτές τις επιθυμίες και στην καθημερινότητά της έδινε στη σειρά μεγάλο μέρος του χιούμορ της. Ένα πτυχίο, μερικές καλές ιδέες και η βεβαιότητα ότι αξίζεις κάτι καλύτερο μπορούσαν να συνυπάρχουν με απλήρωτη εργασία, απογοητευτικές συναντήσεις και τηλεφωνήματα στους γονείς.
Η πόλη συμμετείχε σε όλα αυτά. Τα διαμερίσματα, οι μετακινήσεις, τα γραφεία και τα πάρτι έφτιαχναν έναν κόσμο όπου όλοι έμοιαζαν να ετοιμάζονται για κάτι σημαντικό. Στην πράξη, πολλοί περίμεναν μια ευκαιρία, μια απάντηση, έναν άνθρωπο που θα αναγνώριζε την αξία τους. Το «Girls» έβρισκε κωμωδία σε αυτή την αναμονή και στην ευκολία με την οποία η προσδοκία μετατρεπόταν σε απαίτηση. Εδώ βρισκόταν και η αιχμή του. Οι ηρωίδες αγχώνονταν πραγματικά για το μέλλον τους, έχοντας ταυτόχρονα στηρίγματα που θεωρούσαν αυτονόητα. Η σειρά μπορούσε να παρακολουθεί την αγωνία τους και, στην αμέσως επόμενη σκηνή, να αποκαλύπτει πόσο περιορισμένη ήταν η εικόνα τους για τη ζωή των άλλων.
Τέσσερις γυναίκες που ήθελαν να τις αγαπούν με τους δικούς τους όρους
Η Χάνα είχε το χάρισμα να μετατρέπει σχεδόν κάθε γεγονός σε προσωπική υπόθεση. Ακόμη και όταν καταλάβαινε ότι είχε πληγώσει κάποιον, μπορούσε να ενδιαφέρεται περισσότερο για το πώς αυτή η συνειδητοποίηση την έκανε να αισθάνεται. Η Ντάναμ έπαιζε με αυτή την αντίφαση. Η αυτογνωσία της ηρωίδας έφτανε συχνά νωρίτερα από την ικανότητά της να αλλάξει συμπεριφορά. Η Μάρνι, την οποία υποδυόταν η Άλισον Γουίλιαμς (Allison Williams), προσπαθούσε να κρατήσει τα πάντα υπό έλεγχο. Είχε μια εικόνα για τον σωστό σύντροφο, τη σωστή επαγγελματική πορεία, τη σωστή εκδοχή του εαυτού της. Όταν οι άνθρωποι γύρω της ξέφευγαν από αυτό το σχέδιο, εκείνη γινόταν πιεστική, επικριτική, κάποτε αφόρητη. Κάτω από την επιμονή της υπήρχε ο φόβος ότι η ζωή της θα αποδεικνυόταν πολύ διαφορετική από αυτή που είχε φανταστεί.
Η Τζέσα της Τζεμάιμα Κερκ (Jemima Kirke) έμοιαζε αρχικά να έχει λύσει όσα βασάνιζαν τις υπόλοιπες. Είχε γοητεία, άνεση και μια σχεδόν προκλητική αδιαφορία για τη γνώμη των άλλων. Σταδιακά, αυτή η στάση φανέρωνε το κόστος της. Η φυγή γινόταν συνήθεια, οι σχέσεις πληγώνονταν και η εικόνα της ανεξάρτητης γυναίκας συνυπήρχε με την εξάρτηση και την ανάγκη για φροντίδα. Η Σοσάνα της Ζόσια Μάμετ (Zosia Mamet), με τη γρήγορη ομιλία και την αγωνία να συμμετέχει σε όλα, έδειχνε συχνά η μικρότερη της παρέας. Ήθελε να προλάβει τη ζωή που θεωρούσε ότι οι άλλες ήδη ζούσαν. Με τον καιρό, αποκτούσε την απόσταση που χρειαζόταν για να τις παρατηρήσει καθαρότερα και να αναρωτηθεί τι ακριβώς της πρόσφερε η σχέση μαζί τους. Οι τέσσερις ηθοποιοί έδιναν σε αυτές τις γυναίκες κάτι περισσότερο από αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά. Μια αλλαγή στο βλέμμα, μια αδέξια κίνηση, μια υπερβολικά πρόθυμη απάντηση αρκούσαν για να φανεί η ανασφάλεια πίσω από τη βεβαιότητα. Εκεί κέρδιζε η σειρά τη συναισθηματική της ακρίβεια.
Η φιλία στο «Girls» είχε τρυφερότητα, ζήλια, ανταγωνισμό και μεγάλη κούραση. Οι ηρωίδες γνώριζαν καλά η μία την άλλη, άρα ήξεραν και πού να χτυπήσουν σ' έναν καβγά. Ζητούσαν κατανόηση με επιμονή, ενώ συχνά πρόσφεραν ελάχιστη προσοχή στις ανάγκες της διπλανής τους. Στο «Beach House», στην τρίτη σεζόν, μια εκδρομή που η Μάρνι οργανώνει για να ξαναφέρει την παρέα κοντά καταλήγει να αποκαλύπτει όσα έχουν συσσωρευτεί ανάμεσά τους. Η προσεγμένη φιλοξενία, οι προσδοκίες και η ανάγκη να περάσουν όλες καλά με συγκεκριμένο τρόπο γίνονται μέρος του προβλήματος. Η Σοσάνα βρίσκει χώρο να μιλήσει και η εικόνα της δεμένης παρέας αρχίζει να διαλύεται.
Το επεισόδιο πιάνει κάτι πολύ απλό. Μπορεί να γνωρίζεις έναν άνθρωπο χρόνια και να έχεις πάψει να τον ακούς. Μπορεί να επιμένεις σε μια φιλία επειδή θυμάσαι πόσο σημαντική ήταν κάποτε. Η κοινή ιστορία προσφέρει οικειότητα, δημιουργεί επίσης υποχρεώσεις που κάποια στιγμή χρειάζονται επανεξέταση. Καθώς η σειρά πλησίαζε στο τέλος της, αυτή η σκέψη αποκτούσε μεγαλύτερο βάρος. Η ενηλικίωση περνούσε και μέσα από την παραδοχή ότι οι φίλοι μπορούν να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους. Η απόσταση μπορεί να πονάει ακόμη κι όταν σου κάνει καλό.
Το σώμα, το σεξ και η ανάγκη για επιβεβαίωση
Από την αρχή, το σώμα της Ντάναμ βρέθηκε στο επίκεντρο του σχολιασμού. Η ίδια το έβαζε μέσα στην καθημερινότητα της Χάνα με φυσικότητα. Το έδειχνε να επιθυμεί, να εκτίθεται, να κινείται άβολα, να απολαμβάνει. Η ηρωίδα είχε δικαίωμα στη σεξουαλική ζωή και στην επιθυμία με το σώμα που ήδη είχε. Αυτή η επιλογή αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία σε μια τηλεόραση συνηθισμένη να συνδέει τη γυναικεία ελκυστικότητα με συγκεκριμένες αναλογίες και προσεκτικά ελεγχόμενες εικόνες. Στο «Girls», η γύμνια μπορούσε να είναι αστεία, καθημερινή, ευάλωτη ή σχεδόν αδιάφορη για την εξέλιξη μιας σκηνής.
Ανάλογη ήταν η προσέγγιση στο σεξ. Οι χαρακτήρες κουβαλούσαν στο κρεβάτι τις ανασφάλειές τους, την ανάγκη να αρέσουν και τη δυσκολία να εκφράσουν αυτό που ήθελαν. Μια συνεύρεση μπορούσε να τους φέρει κοντά ή να κάνει την απόσταση μεταξύ τους πιο αισθητή. Η Χάνα ιδιαίτερα μπέρδευε συχνά την προσοχή με το ενδιαφέρον και την επιθυμία κάποιου για εκείνη με μια βαθύτερη αποδοχή. Ο Άνταμ Ντράιβερ (Adam Driver), ως Άνταμ Σάκλερ, έδωσε σε αυτή την πλευρά της σειράς έναν απρόβλεπτο συμπρωταγωνιστή. Οι απότομες αντιδράσεις και οι στιγμές τρυφερότητάς του έκαναν τη σχέση του με τη Χάνα δύσκολη και συναρπαστική στην παρακολούθησή της. Το συναίσθημα ανάμεσά τους ήταν ισχυρό. Η δυνατότητα να χτίσουν μια κοινή ζωή παρέμενε πολύ πιο περίπλοκη.
Το «Girls» είχε την ευχέρεια να αφήνει προσωρινά την παρέα και να ακολουθεί έναν χαρακτήρα. Αυτές οι αλλαγές έδιναν χώρο στις ηθοποιούς και επέτρεπαν στη σκηνοθεσία να αλλάξει ρυθμό. Στο «The Panic in Central Park», στην πέμπτη σεζόν, η Μάρνι συναντά ξανά τον πρώην σύντροφό της, Τσάρλι, και περνά μαζί του μια νύχτα στη Νέα Υόρκη. Ο Ρίτσαρντ Σέπαρντ (Richard Shepard) σκηνοθετεί τη συνάντηση αφήνοντας τη γοητεία της επανασύνδεσης να συνυπάρχει με την αίσθηση ότι η Μάρνι γνωρίζει ελάχιστα για τον άνθρωπο που έχει απέναντί της. Η επιθυμία να επιστρέψεις σε κάτι οικείο μπορεί εύκολα να σε κάνει να παραβλέψεις όσα έχουν αλλάξει.
Στο «American Bitch», στην έκτη σεζόν, η Χάνα συναντά έναν διάσημο συγγραφέα, τον οποίο υποδύεται ο Μάθιου Ρις (Matthew Rhys), έπειτα από κείμενό της για καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης εις βάρος του. Η συζήτηση αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο το κύρος και η κολακεία μπορούν να επηρεάσουν μια νεότερη γυναίκα που αναζητά αναγνώριση. Με λίγα πρόσωπα και έναν περιορισμένο χώρο, το επεισόδιο εξετάζει τη δύναμη που αποκτά κάποιος όταν μπορεί να προσφέρει την αποδοχή που λαχταράς. Η Χάνα θέλει να ακουστεί και να θεωρηθεί ισότιμη. Αυτή ακριβώς η ανάγκη την κάνει ευάλωτη. Ήταν μια από τις στιγμές όπου η σειρά αξιοποιούσε ουσιαστικά τις αδυναμίες της ηρωίδας της για να κοιτάξει ένα πολύ ευρύτερο ζήτημα.
Πόση Νέα Υόρκη χωρούσε στο «Girls»;
Η κριτική για τον σχεδόν αποκλειστικά λευκό κόσμο της σειράς υπήρξε ουσιαστική. Τέσσερις γυναίκες από σχετικά προνομιούχα περιβάλλοντα βρίσκονταν στο κέντρο μιας ιστορίας τοποθετημένης σε μια πόλη με τεράστια κοινωνική και φυλετική ποικιλία. Μεγάλο μέρος αυτής της πόλης έμενε στο περιθώριο. Η συγκεκριμένη οπτική είχε όρια. Η επισφάλεια αποκτά διαφορετικό βάρος όταν υπάρχει οικογένεια που μπορεί να βοηθήσει, ακόμη κι αν η βοήθεια συνοδεύεται από καβγάδες. Αντίστοιχα, η δυνατότητα να εγκαταλείπεις μια επαγγελματική ευκαιρία για να αναζητήσεις τον εαυτό σου προϋποθέτει περιθώρια που πολλοί συνομήλικοι των ηρωίδων στερούνταν.
Η σάτιρα της σειράς συχνά αναγνώριζε αυτά τα προνόμια. Η ίδια η σύνθεση του κόσμου της παρέμενε στενή. Και τα δύο μπορούν να ισχύουν μαζί. Το «Girls» είχε παρατηρητικότητα για συγκεκριμένες ζωές και σημαντικά κενά απέναντι σε άλλες. Η αξία του γίνεται πιο καθαρή όταν το βλέπουμε μέσα σε αυτά τα όρια, ως μια σειρά για μια συγκεκριμένη παρέα με τις δικές της δυνατότητες και αυταπάτες.
Τι θα έχουν κρατήσει στα σαράντα τους;
Στα νέα επεισόδια επιστρέφουν η Ντάναμ, η Γουίλιαμς, η Κερκ και η Μάμετ, μαζί με τον Άντριου Ράνελς (Andrew Rannells), που υποδύεται τον Ηλάιτζα. Ο Τζαντ Άπατοου (Judd Apatow) αναλαμβάνει ξανά καθήκοντα εκτελεστικού παραγωγού. Η συμμετοχή του Ντράιβερ παραμένει ανεπιβεβαίωτη. Η Ντάναμ εξήγησε ότι επί χρόνια δυσκολευόταν να φανταστεί τους χαρακτήρες στο παρόν. Η ιδέα άρχισε να παίρνει μορφή γύρω στα σαράντα της, όταν, όπως είπε, οι φωνές τους επέστρεψαν μέσα στο ντους. Από την πλευρά του HBO, η Έιμι Γκράβιτ έδωσε το πλαίσιο της συνέχειας, τη μετάβαση από τα ταραχώδη είκοσι στο ορόσημο των σαράντα.
Η αρχική σειρά είχε αφήσει τη Χάνα μπροστά στη μητρότητα. Στο τελευταίο επεισόδιο, οι ανάγκες του μωρού της καθόριζαν την καθημερινότητα μιας γυναίκας που για χρόνια είχε μάθει να βάζει τον εαυτό της στο κέντρο. Ήταν μια αρχή με κούραση, εκνευρισμό και ευθύνη. Η συνέχεια παρέμενε ανοιχτή. Εκεί βρίσκεται και το ενδιαφέρον της επιστροφής. Στο τι απέγιναν οι φιλοδοξίες, οι σχέσεις και οι βεβαιότητες αυτών των ανθρώπων. Στο ποιες φιλίες άντεξαν, ποια λάθη επανέλαβαν και τι έμαθαν να ζητούν από τους άλλους. Προς το παρόν, η πλοκή των νέων επεισοδίων παραμένει άγνωστη. Τα ερωτήματα ανήκουν στην προσμονή μας.
Στα είκοσι, η Χάνα πίστευε ότι είχε πολλά σημαντικά πράγματα να πει. Στα σαράντα, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν έμαθε και να ακούει.
