Η σχέση των Kadebostany με την Ελλάδα ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, σε μια συναυλία στο Gazarte. Εκεί, ο Guillaume de Kadebostany παρουσίασε για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό το «Castle in the Snow». Το τραγούδι δεν είχε ακόμη γίνει η μεγάλη επιτυχία που θα ακολουθούσε, κι έτσι η αντίδραση του κόσμου τον ξάφνιασε. «Ο κόσμος δεν θα έπρεπε καν να ξέρει αυτό το τραγούδι», σκέφτηκε βλέποντας τους θεατές να σηκώνονται όρθιοι, να τραγουδούν, να χορεύουν και να χειροκροτούν. Εκείνη η βραδιά έμελλε να γίνει, όπως λέει σήμερα, η αρχή ενός ταξιδιού που «ξεκίνησε κατά κάποιον τρόπο από την Ελλάδα».
Από τότε, οι Kadebostany έχουν έρθει πολλές φορές στη χώρα μας και κάθε φορά βρίσκουν ένα κοινό που γνωρίζει τη μουσική τους και συμμετέχει ενεργά στις συναυλίες τους. Τα τραγούδια τους έχουν αγαπηθεί από το ελληνικό ραδιόφωνο, οι εμφανίσεις τους έχουν γεμίσει χώρους και, μέσα στα χρόνια, η Ελλάδα έχει γίνει ένας από τους σταθερούς σταθμούς της πορείας τους.
Ίσως αυτή η σχέση να έχει να κάνει και με τον τρόπο που ο Guillaume αντιλαμβάνεται τη μουσική. Οι Kadebostany δεν ήταν ποτέ απλώς ένα συγκρότημα. Η «Δημοκρατία του Kadebostany» ξεκίνησε ως μια ιδέα που του επέτρεψε να συνδυάσει διαφορετικούς ήχους, κουλτούρες και αισθητικές, χωρίς να περιορίζεται σε συγκεκριμένα μουσικά όρια. Με βάση την Ελβετία, αλλά με μουσική που ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο, οι Kadebostany έχουν δημιουργήσει έναν ήχο που δύσκολα μπαίνει σε μία μόνο κατηγορία.
Η ίδια διάθεση υπάρχει και στο νέο τους άλμπουμ, «The Outsider», που κυκλοφορεί από την Panik Records. Ο δίσκος μιλά για την εμπειρία του ανθρώπου που αισθάνεται διαφορετικός και δεν χωρά εύκολα στα συνηθισμένα καλούπια. Για τον Guillaume, όμως, το να είσαι outsider δεν είναι τελικά αδυναμία. Είναι δύναμη. Και αυτή η ιδέα βρίσκεται στον πυρήνα ενός άλμπουμ που, όπως και η μέχρι σήμερα πορεία των Kadebostany, αναζητά συνεχώς νέους ήχους, νέες συνεργασίες και νέους δρόμους.
Λίγο πριν έρθει στην Ελλάδα για τη συναυλία των Kadebostany στο Navarino Hills, την Κυριακή 16 Αυγούστου, στο πλαίσιο του Costa Navarino Soundtrack, όπου θα εμφανιστούν μαζί με τον Parov Stelar, ο Guillaume de Kadebostany μιλά στο ethnos.gr για το «The Outsider», τη σχέση του με την Ελλάδα, καθώς και την ανάγκη του να συνεχίζει να δημιουργεί μουσική με τους δικούς του όρους.
Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Outsider»;
Το «Outsider» είναι ίσως ο τίτλος που με εκφράζει περισσότερο από κάθε άλλον. Ήμουν πάντα από τους ανθρώπους που λάμπουν διακριτικά, από τη γωνιά του δωματίου, κι όχι από το κέντρο του. Στη ζωή μου έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που είναι έτσι, και πιστεύω ότι οι περισσότεροι καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάζομαι μοιράζονται αυτό το χαρακτηριστικό. Είναι άνθρωποι που δεν χωρούν εύκολα στα συνηθισμένα κοινωνικά καλούπια. Για μένα, υπάρχει κάτι πραγματικά όμορφο σε αυτό.
Ποια ήταν η βασική ιδέα που θέλατε να εκφράσετε μέσα από αυτό το άλμπουμ;
Το άλμπουμ είναι ένας φόρος τιμής στο συναίσθημα του να νιώθεις «outsider». Οι περισσότεροι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στον δίσκο είναι κι εκείνοι outsiders, όπως κι εγώ. Κάποτε πίστευα πως το να είσαι outsider ήταν αδυναμία. Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα ότι, στην πραγματικότητα, είναι δύναμη.
Στο νέο σας άλμπουμ συνεργάζεστε με τον Alex Sid. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και τι πιστεύετε ότι έφερε στον ήχο των Kadebostany;
Γνώρισα τον Alex Sid μετά από μια sold out συναυλία που είχαμε στην Αθήνα. Ήρθε στα παρασκήνια, συστήθηκε και μου είπε ότι είναι καλλιτέχνης από την Ελλάδα και πως θα έπρεπε να δοκιμάσουμε να δουλέψουμε μαζί. Εκείνη την περίοδο είχε ήδη γράψει ένα πολύ επιτυχημένο τραγούδι για τηλεοπτική σειρά. Αργότερα μου έστειλε κάποια μουσική του και η απάντησή μου ήταν αμέσως: «Φυσικά, ας το δοκιμάσουμε».
Από την πρώτη στιγμή είχα πολύ καλό προαίσθημα γι' αυτόν. Ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε και σύντομα κατάλαβα ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικά ταλαντούχο αλλά και πολύ ευφυή άνθρωπο. Έχει κάτι βαθιά ποιητικό μέσα του και πιστεύω ότι ταιριάζει απόλυτα στη Δημοκρατία των Kadebostany. Παράλληλα, είναι ένας σπουδαίος μουσικός. Παίζει πολλά διαφορετικά όργανα, όμως αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο δεν είναι η τεχνική του — παρότι είναι εξαιρετικός κιθαρίστας — αλλά ο τρόπος με τον οποίο παίζει, με αληθινό συναίσθημα.
Είναι επίσης ένας υπέροχος τραγουδιστής, με μια πολύ ξεχωριστή φωνή, και ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. Διαθέτει σπάνιο ταλέντο και στη σύνθεση, τόσο μελωδικά όσο και στιχουργικά. Για μένα, το να μπορώ να δημιουργώ και να εμφανίζομαι επί σκηνής μαζί με τον Alex είναι πραγματικά ένα δώρο.
Απ' όλα τα τραγούδια του άλμπουμ, γιατί επιλέξατε το «Something inside me» ως single; Τι αντιπροσωπεύει για εσάς;
Η επιλογή του πρώτου single είναι πάντα απίστευτα δύσκολη. Για να είμαι ειλικρινής, σχεδόν πάντα διαλέγεις το... λάθος τραγούδι. Πείθεις τον εαυτό σου ότι ένα συγκεκριμένο κομμάτι θα γίνει η μεγάλη επιτυχία και, τελικά, ο κόσμος συνδέεται περισσότερο με κάποιο άλλο. Kαμιά φορά ακόμη και με το τελευταίο τραγούδι του δίσκου. Είναι σχεδόν αδύνατο να προβλέψεις ποιο κομμάτι θα αγγίξει πραγματικά το κοινό.
Το «Save Me», όμως, μου φάνηκε ξεχωριστό από την πρώτη στιγμή όταν το είχαμε κυκλοφορήσει. Εκφράζει απόλυτα τη μουσική ταυτότητα και την ηχητική αισθητική ολόκληρου του άλμπουμ. Έχει μάλιστα και μια αστεία ιστορία πίσω του. Το έγραψα πέρυσι μαζί με τη Deniz, μια καλλιτέχνιδα από την Κωνσταντινούπολη. Είναι μια εκπληκτική τραγουδίστρια και δημιουργός. Και το πιο αστείο είναι ότι γράψαμε αυτό το τραγούδι όσο βρισκόμουν στην Ίμπιζα... και αυτή τη στιγμή βρίσκομαι ξανά στην Ίμπιζα. Κατά κάποιον τρόπο, είναι σαν να έκλεισε ένας κύκλος.
Σε λίγες ημέρες επιστρέφετε στην Ελλάδα για μία ακόμη συναυλία. Αν έπρεπε να δώσετε έναν λόγο στο κοινό να μη χάσει αυτή τη βραδιά, ποιος θα ήταν;
Πιστεύω ειλικρινά ότι είναι ένα από τα καλύτερα live που έχω παρουσιάσει ποτέ. Και δεν το λέω κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα. Αυτή η παράσταση είναι πραγματικά ξεχωριστή. Νιώθω τυχερός που έχω δίπλα μου τους καλύτερους performers που θα μπορούσα να ονειρευτώ.
Στη διάρκεια της πορείας μου έχω εξερευνήσει πολλές διαφορετικές μουσικές κατευθύνσεις, και αυτό είναι κάτι που αγαπώ. Η σημερινή μας παράσταση ίσως να μην ακολουθεί τον πιο εύκολο ή τον πιο συμβατικό δρόμο, όμως πιστεύω ότι είναι από τις πιο ουσιαστικές εμπειρίες, τόσο για μένα όσο και για το κοινό. Δεν πρόκειται για μια τυπική ποπ συναυλία. Η παράσταση ξεδιπλώνεται σε διαφορετικά κεφάλαια, σχεδόν σαν μια όπερα. Ο θεατής εισέρχεται σε έναν ξεχωριστό κόσμο και, όταν πια βγει από αυτόν, πιστεύω πραγματικά ότι φεύγει διαφορετικός απ' ό,τι ήταν όταν μπήκε.
Την ίδια μέρα θα μοιραστείτε τη σκηνή με τον Parov Stelar. Οι μουσικές σας κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις, αλλά και οι δύο παντρεύετε την ηλεκτρονική μουσική με στοιχεία από άλλες εποχές και κουλτούρες. Πιστεύετε ότι αυτή είναι η κοινή σας γλώσσα;
Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω πολύ καλά τη μουσική του Parov Stelar. Πιστεύω όμως ότι οι πιο ενδιαφέροντες καλλιτέχνες είναι εκείνοι που αντλούν έμπνευση από διαφορετικούς πολιτισμούς και διαφορετικές μουσικές εποχές, φιλτράροντας όλες αυτές τις επιρροές μέσα από τη δική τους καλλιτεχνική ματιά, μέχρι το αποτέλεσμα να γίνει κάτι πραγματικά μοναδικό. Για μένα, αυτό είναι η ουσία της τέχνης και αυτό ακριβώς αναζητώ πάντα. Νομίζω πως είχαμε βρεθεί ξανά στην ίδια διοργάνωση πριν από πολλά χρόνια, στην Αθήνα, αλλά αυτή τη φορά σίγουρα θα φροντίσω να παρακολουθήσω τη συναυλία του με μεγάλη προσοχή.
Η Ελλάδα μοιάζει να έχει μια ξεχωριστή θέση για τους Kadebostany. Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδιαίτερη σχέση με τη χώρα και το ελληνικό κοινό;
Η Ελλάδα ήταν μία από τις πρώτες χώρες που αγκάλιασαν πραγματικά τη Δημοκρατία των Kadebostany. Πριν από πολλά χρόνια δώσαμε μία από τις πρώτες μας συναυλίες στο Gazarte. Εκείνη την περίοδο το «Walking with a Ghost» είχε ήδη γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα. Σε εκείνη τη συναυλία παίξαμε για πρώτη φορά ζωντανά και το «Castle in the Snow». Ξαφνικά, όλο το κοινό σηκώθηκε όρθιο και άρχισε να χειροκροτεί.
Θυμάμαι να σκέφτομαι: «Είναι απίστευτο. Ο κόσμος δεν θα έπρεπε καν να γνωρίζει ακόμη αυτό το τραγούδι». Κι όμως, συνδέθηκε μαζί του από την πρώτη στιγμή. Εκεί ουσιαστικά ξεκίνησε το απίστευτο ταξίδι του «Castle in the Snow» και, από πολλές απόψεις, η πρώτη σπίθα άναψε στην Ελλάδα. Για να είμαι ειλικρινής, κάθε φορά που επιστρέφω εδώ, νιώθω σαν να γυρίζω σπίτι.
Έχετε πει στο παρελθόν ότι θα μπορούσατε ακόμη και να ζήσετε στην Ελλάδα. Εξακολουθείτε να το πιστεύετε; Και αν έπρεπε να επιλέξετε ένα μέρος για να μείνετε, ποιος θα ήταν;
Απολύτως. Ναι, θα μπορούσα να ζήσω στην Ελλάδα χωρίς δεύτερη σκέψη. Κάθε φορά που έρχομαι εδώ έχω ακριβώς το ίδιο συναίσθημα. Νιώθω σαν να βρίσκομαι στο σπίτι μου. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στην Αθήνα, μετά τη συναυλία μας, περπάτησα μόνος μου στους δρόμους της πόλης αργά το βράδυ. Όταν έφτασα στον χώρο της συναυλίας, θυμάμαι να σκέφτομαι πόσο εύκολα θα μπορούσα να ζήσω εδώ.
Από την άλλη, πιστεύω πως πραγματικό μου σπίτι είναι ολόκληρος ο κόσμος. Έχω σταματήσει πλέον να αναζητώ το ιδανικό μέρος. Νιώθω απίστευτα τυχερός που η μουσική μού δίνει τη δυνατότητα να ταξιδεύω διαρκώς και, χάρη σε αυτό, αισθάνομαι άνετα σχεδόν παντού. Τα ταξίδια, όμως, σου μαθαίνουν και κάτι πολύ σημαντικό. Οπου κι αν βρεθείς, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καλοί. Στην ουσία, όλοι αναζητούμε τα ίδια πράγματα, να είμαστε ευτυχισμένοι, να βρισκόμαστε δίπλα στους ανθρώπους που αγαπάμε και να μοιραζόμαστε όμορφες στιγμές. Νομίζω πως αυτό είναι κάτι που μας ενώνει όλους.
Από τότε που γεννήθηκε η ιδέα της Δημοκρατίας των Kadebostany μέχρι σήμερα, πώς έχει εξελιχθεί το όραμά σας; Είναι η ίδια «χώρα» ή έχει αλλάξει μαζί σας;
Σίγουρα έχει εξελιχθεί. Το όραμα παραμένει ακριβώς το ίδιο, όμως το ρεπερτόριό μας έχει μεγαλώσει πάρα πολύ, και γι' αυτό νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη. Σήμερα, όταν παρουσιάζουμε μια δίωρη συναυλία, δυσκολευόμαστε πραγματικά να χωρέσουμε όλα τα τραγούδια στο πρόγραμμα. Συχνά λέμε μεταξύ μας: «Έχουμε μόνο δύο ώρες. Πώς είναι δυνατόν να συμπεριλάβουμε όλα αυτά τα τραγούδια της Δημοκρατίας των Kadebostany;»
Είναι ένα υπέροχο «πρόβλημα», γιατί σημαίνει ότι πολλά από αυτά τα τραγούδια έχουν αποκτήσει ξεχωριστή θέση στις ζωές των ανθρώπων. Επομένως, ναι, το πρότζεκτ έχει εξελιχθεί, όμως το όραμά μου παραμένει σταθερό. Βρίσκομαι εδώ για να δημιουργώ μουσική που θα αντέχει στον χρόνο. Δεν με ενδιαφέρει η πρόσκαιρη επιτυχία. Θέλω οι άνθρωποι να συνεχίσουν να ακούν τη μουσική μου και ύστερα από πολλά χρόνια. Με αυτή τη φιλοσοφία γράφω κάθε νέο τραγούδι.
Κοιτάζοντας πίσω στη μέχρι τώρα πορεία σας, ποιο ήταν το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό ρίσκο που πήρατε και τελικά αισθάνεστε ότι σας δικαίωσε;
Νομίζω ότι κάθε μέρα παίρνω αποφάσεις που αφορούν την καλλιτεχνική μου πορεία και σχεδόν πάντα επιλέγω τον δρόμο που δεν είναι ο πιο εύκολος. Έχω μάθει πως όταν ακούς πραγματικά την εσωτερική σου φωνή και δημιουργείς με απόλυτη ειλικρίνεια, στο τέλος αυτό ανταμείβεται. Είναι κάτι που έχω διαπιστώσει ξανά και ξανά σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου.
Ζείτε εδώ και χρόνια στην Ελβετία, μια χώρα που φημίζεται για την οργάνωση και την πειθαρχία της. Πιστεύετε ότι αυτό το περιβάλλον βοηθά έναν καλλιτέχνη να δημιουργήσει ή, αντίθετα, χρειάζεται λίγη περισσότερη «αταξία» για να γεννηθούν νέες ιδέες;
Δεν ξέρω αν εξαρτάται από αυτό. Εγώ μπορώ να δημιουργήσω οπουδήποτε. Νιώθω πολύ τυχερός που, χάρη στη μουσική, περνάω μία εβδομάδα σε μία χώρα, λίγες ημέρες σε κάποια άλλη και βρίσκομαι συνεχώς σε κίνηση. Δεν πιστεύω ότι η δημιουργία εξαρτάται τόσο από τον τόπο όπου ζεις. Εξαρτάται περισσότερο από το τι κάνεις, τους ανθρώπους που συναντάς, την περιέργειά σου και τον τρόπο με τον οποίο καλλιεργείς τη δημιουργικότητά σου.
Για παράδειγμα, στην Ελβετία πηγαίνω πολύ συχνά στην όπερα και στο θέατρο, ενώ υπάρχει μια ιδιαίτερα ενεργή καλλιτεχνική σκηνή. Σχεδόν κάθε μέρα υπάρχει η ευκαιρία να ανακαλύψεις κάτι που θα σε εμπνεύσει. Οπότε, και πάλι, δεν θεωρώ ότι όλα κρίνονται από τη χώρα στην οποία ζεις. Παρ' όλα αυτά, η Ελβετία είναι ένα υπέροχο μέρος για να κατοικεί κανείς. Νιώθω όμορφα εκεί και είμαι πραγματικά ευτυχισμένος.
Σήμερα, τι σημαίνει για εσάς επιτυχία; Είναι οι αριθμοί, η αναγνώριση ή το να βλέπετε ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να επιστρέφουν στον κόσμο των Kadebostany;
Για μένα, επιτυχία σημαίνει να ξυπνάω κάθε πρωί και να ανυπομονώ πραγματικά για όσα θα κάνω μέσα στη μέρα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Είμαι, επίσης, πολύ χαρούμενος που έμεινα πιστός στο δικό μου όραμα, αντί να επηρεάζομαι υπερβολικά από το τι πίστευαν οι άλλοι ότι έπρεπε να κάνω. Πλέον, όπου κι αν ταξιδεύουμε, ο κόσμος αναγνωρίζει τη μουσική των Kadebostany. Στις αρχές της χρονιάς, για παράδειγμα, πραγματοποιήσαμε μια ευρωπαϊκή περιοδεία με είκοσι επτά συναυλίες μέσα σε τριάντα ημέρες, από το Λονδίνο και το Βέλγιο μέχρι την Ισπανία και την Ιταλία, και κάθε μία από αυτές ήταν κατάμεστη.
Αυτό που με κάνει πραγματικά ευτυχισμένο δεν είναι μόνο το ότι ο κόσμος τραγουδά τις μεγαλύτερες επιτυχίες μας. Τραγουδά και τα καινούργια τραγούδια. Και αυτό σημαίνει πολλά για μένα, γιατί στις μέρες μας η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ δεν είναι απαραίτητα η πιο εμπορική ή κερδοφόρα επιλογή. Εγώ όμως αγαπώ τα άλμπουμ. Κάθε νέο πρότζεκτ που δημιουργώ γεννιέται εξαρχής ως ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Γι' αυτό, όταν βλέπω ανθρώπους να αγοράζουν το βινύλιο, να ακούν τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος και να τον παίρνουν μαζί τους με πραγματικό ενθουσιασμό, νιώθω μια τεράστια ικανοποίηση.
Έχετε καταφέρει πολλά, όμως υπάρχει κάποιο όνειρο ή κάποιος στόχος που εξακολουθεί να παραμένει ανεκπλήρωτος και θα θέλατε οπωσδήποτε να πραγματοποιήσετε;
Ο μεγαλύτερός μου στόχος είναι να φτάσει η μουσική των Kadebostany σε κάθε γωνιά του κόσμου. Αυτό είναι που με κινητοποιεί. Πάνω σε αυτό δουλεύουμε φέτος αλλά και την επόμενη χρονιά. Σύντομα θα πραγματοποιήσουμε περιοδείες στην Κίνα και στη Νότια Αμερική, γιατί το κοινό εκεί μάς προσκαλεί εδώ και πολύ καιρό και, επιτέλους, ήρθε η στιγμή να το κάνουμε πραγματικότητα.
Το να θέτω συνεχώς νέους στόχους είναι αυτό που με κρατά δημιουργικό και γεμάτο κίνητρο. Και, φυσικά, εύχομαι να συνεχίσω να μπορώ να μπαίνω κάθε μέρα στο στούντιο, να δημιουργώ με απόλυτη ελευθερία και να μη χρειάζεται ποτέ να μου υπαγορεύει κανείς τι πρέπει να κάνω ή πώς πρέπει να σκέφτομαι.
Ελπίζω επίσης να συνεχίσω να περιοδεύω με τους καταπληκτικούς μουσικούς που έχω δίπλα μου. Έχω μια πραγματικά εξαιρετική ομάδα. Είναι σπουδαίοι performers πάνω στη σκηνή, αλλά και υπέροχοι άνθρωποι στην καθημερινή ζωή. Και γι' αυτό αισθάνομαι βαθιά ευγνώμων.
